ตอนที่ 6295: พิสูจน์ให้ข้าเห็น “จักรพรรดิกลืนกินอย่างนั้นหรือ?” เจี้ยเทียนเบิกตากว้าง นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้ยินชื่อของจักรพรรดิกลืนกิน แต่ฟังจากชื่อแล้วอีกฝ่ายต้องเป็นบุคคลที่น่าเกรงขามอย่างแน่นอน “จักรพรรดิกลืนกินนั้นทรงพลังอย่างยิ่ง แต่เขาไม่เป็นที่รู้จักมากนักในยุคโบราณเนื่องจากความทะเยอทะยานของเขา ในยุคนั้นโลกต่างยอมรับว่าผู้เชื่อมต่อเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งที่สุดคือจักรพรรดิผู้เชื่อมต่อเวทมนตร์ เพื่อที่จะก้าวข้ามจักรพรรดิผู้เชื่อมต่อเวทมนตร์ จักรพรรดิกลืนกินจึงได้ออกตามหาสมบัติทั่วหล้าที่สามารถทำให้เขาแข็งแกร่งขึ้นได้” “ในที่สุด จักรพรรดิกลืนกินก็ได้หลอมสร้างสมบัติสองชิ้นที่ทำให้เขาสามารถวิวัฒนาการร่างได้ ชิ้นหนึ่งคือสายเลือดผู้ปกครองเทียมซึ่งถูกหลอมรวมเข้ากับร่างกายของเจ้าไปแล้ว ส่วนอีกชิ้นคือคทากลืนกินนี้ มันเป็นสมบัติที่ถูกสร้างขึ้นเพื่อใช้ในการกลืนกินสายเลือดโดยเฉพาะ” “อาจเป็นเพราะใช้แรงกายแรงใจมากเกินไปหรือด้วยเหตุผลอื่น จักรพรรดิกลืนกินได้เสียชีวิตลงหลังจากหลอมสร้างสมบัติทั้งสองชิ้นนี้ได้ไม่นาน แต่นั่นกลับกลายเป็นผลดีต่อเจ้า สายเลือดผู้ปกครองเทียมถูกหลอมรวมเข้ากับร่างกายของเจ้าตั้งแต่เจ้าเกิด และข้าก็ได้ค่อยๆ บ่มเพาะความสามารถในการกลืนกินสายเลือดของเจ้ามาตลอดหลายปีที่ผ่านมา” “จุดเริ่มต้นของเจ้านั้นสูงส่งกว่าจักรพรรดิกลืนกินมากนัก มิหนำซ้ำเจ้ายังมีคทากลืนกินที่ถูกสร้างขึ้นมาเพื่อการกลืนกินสายเลือดโดยเฉพาะ ก่อนหน้านี้พลังวิญญาณของเจ้ายังอ่อนแอเกินกว่าจะต้านทานการตีกลับจากการใช้คทากลืนกินได้ แต่ตอนนี้เจ้าน่าจะใช้มันได้แล้วหลังจากที่สายเลือดกลืนกินตื่นขึ้นเพียงบางส่วน และพลังการต่อสู้ของเจ้าก็เทียบเท่ากับผู้เชื่อมต่อเวทมนตร์ระดับมังกรแท้ระดับเก้าแล้ว” เจี้ยเถียนหรานกล่าว “คถานี้ทรงพลังยิ่งนัก! หากข้าใช้พลังของมัน ผู้เชื่อมต่อเวทมนตร์ระดับมังกรแท้คนไหนก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของข้า!” เจี้ยเทียนอุทานด้วยความตื่นเต้น “แค่ระดับมังกรแท้อย่างนั้นหรือ?” เจี้ยเถียนหรานหัวเราะเบาๆ “แม้ในขณะที่ใช้คทากลืนกินในฐานะผู้เชื่อมต่อเวทมนตร์ระดับมังกรแท้ขั้นสูงสุด เจ้าก็สามารถได้รับพลังที่เหนือกว่าผู้เชื่อมต่อเวทมนตร์ระดับมังกรสวรรค์ขั้นต้นได้” เจี้ยเทียนเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง 'ข้าจะแข็งแกร่งกว่าแม้กระทั่งผู้เชื่อมต่อเวทมนตร์ระดับมังกรสวรรค์ขั้นต้นอย่างนั้นหรือ? นั่นมันแทบจะทำให้ข้าไร้เทียมทานในโลกแห่งการบำเพ็ญเพียรเลยไม่ใช่หรือไง!' “ตามบันทึกของจักรพรรดิกลืนกิน ด้วยความแข็งแกร่งในปัจจุบัน เจ้าจะสามารถใช้คทากลืนกินได้เพียงผิวเผินเท่านั้น และเจ้าจะได้รับผลกระทบตีกลับอย่างรุนแรง ดังนั้นเจ้าควรใช้มันเป็นไพ่ตายสุดท้ายเท่านั้น” เจี้ยเถียนหรานกล่าวพลางส่งคทากลืนกินให้ เจี้ยเทียนรับคทากลืนกินมาด้วยความดีใจและดวงตาที่เป็นประกาย “ข้าไม่รู้เลยว่าจะตอบแทนท่านปู่ได้อย่างไร” “หากเจ้าต้องการตอบแทนข้า ก็จงทำในสิ่งที่จักรพรรดิกลืนกินล้มเหลวให้สำเร็จ และกลายเป็นผู้เชื่อมต่อเวทมนตร์ที่แข็งแกร่งที่สุดในยุคนี้ ช่วยข้านำพาคฤหาสน์ศักดิ์สิทธิ์เจ็ดดินแดนไปสู่จุดสูงสุดของโลกแห่งการบำเพ็ญเพียร” เจี้ยเถียนหรานกล่าว “ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง!” เจี้ยเทียนกำคทากลืนกินไว้แน่น ก่อนหน้านี้เขารู้สึกผิดหวังที่ไม่มีสายเลือดผู้ปกครอง แต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกโล่งใจ บางทีสายเลือดกลืนกินนี้อาจจะนำพาเขาไปสู่ระดับที่สูงส่งยิ่งกว่าเดิมก็เป็นได้ “เทียนเอ๋อร์ ข้าไม่อยากจะดับความกระตือรือร้นของเจ้าหรอกนะ แต่เจ้าต้องทำใจให้แข็งแกร่งหากเจ้าตัดสินใจที่จะเดินบนเส้นทางนี้ จงสลักไว้ในใจว่าผู้อ่อนแอเป็นเพียงเหยื่อของเจ้าเท่านั้น จงชั่งน้ำหนักข้อดีข้อเสียและเลือกทางเลือกที่ดีที่สุดเสมอ” เจี้ยเถียนหรานกล่าว “ขอท่านปู่วางใจ ข้าจะไม่ทำให้ท่านผิดหวัง สำหรับข้าแล้วไม่มีใครในโลกนี้ที่สำคัญไปกว่าท่านอีกแล้ว” เจี้ยเทียนกล่าว “เจ้าแน่ใจหรือ?” เจี้ยเถียนหรานถาม “ข้าขอสาบานต่อฟ้าว่าเป็นความจริง” เจี้ยเทียนชูสองนิ้วขึ้นเหนือศีรษะ “แล้วถ้าคนคนนั้นเป็นญาติสนิทล่ะ?” เจี้ยเถียนหรานถามต่อ “ข้าก็จะทำ” ดวงตาของเจี้ยเทียนเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น “ดีมาก ข้าจะบอกให้เจ้าได้รับรู้ว่าสายเลือดของใครที่เจ้าเพิ่งจะดูดซับไป” เจี้ยเถียนหรานสะบัดแขนเสื้อ และมีผู้อาวุโสคนหนึ่งร่วงลงมาจากฝ่ามือของเขา ผู้อาวุโสคนนั้นอ่อนแออย่างถึงที่สุด ร่างกายของเขาเหมือนศพที่แห้งเหี่ยว ดวงตาเหลือกค้างและมีฟองฟอดที่ปาก เขายังคงมีสติอยู่แต่ก็ใกล้จะตายเต็มที “เขาคือศิษย์ร่วมสำนักของราชาเซียนผู้เชื่อมต่อเวทมนตร์ โลกต่างรู้จักเขาในนามนักพรตคว้าดาว” เจี้ยเถียนหรานกล่าว “นักพรตคว้าดาวอย่างนั้นหรือ?” เจี้ยเทียนตกใจ ไม่มีทางที่เขาจะไม่รู้จักชื่อเสียงของนักพรตคว้าดาว “เขาพยายามจะลอบเข้ามาในคฤหาสน์ศักดิ์สิทธิ์เจ็ดดินแดนตอนที่ข้าไม่อยู่เพื่อช่วยเจี้ยหรานชิง แต่เขาประเมินข้าต่ำไป เขาถูกจับติดอยู่ในค่ายกลที่ข้าเตรียมไว้ล่วงหน้า ดังนั้นข้าจึงสกัดสายเลือดของเขาออกมาตอนที่ข้ากลับมา” เจี้ยเถียนหรานสะบัดแขนเสื้ออีกครั้ง และเจี้ยซ่านเสียนก็ร่วงลงมาจากฝ่ามือของเขา อาการบาดเจ็บของเจี้ยซ่านเสียนดูไม่ต่างจากเดิมมากนัก แต่นางกำลังดิ้นรนราวกับว่ากำลังตกอยู่ในความเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส “คนนี้คือผู้อาวุโสในยุคเดียวกับอาจารย์ของข้า เจี้ยซ่านเสียน เจ้าก็น่าจะเคยได้ยินชื่อของนางมาบ้าง” “เจี้ยซ่านเสียน?” ความตกตะลึงของเจี้ยเทียนทวีความรุนแรงขึ้น นางคือผู้แข็งแกร่งที่แท้จริงเมื่อเทียบกับนักพรตคว้าดาว เป็นบุคคลในตำนานของคฤหาสน์ศักดิ์สิทธิ์เจ็ดดินแดน “เช่นเดียวกับนักพรตคว้าดาว นางพยายามจะช่วยเจี้ยหรานชิง นางเข้าข้างฉู่เฟิงทั้งที่เป็นคนของคฤหาสน์ศักดิ์สิทธิ์เจ็ดดินแดนของเรา ดังนั้นข้าจึงชิงสายเลือดของนางมาด้วยเช่นกัน” ค่ายกลในฝ่ามือของเจี้ยเถียนหรานเปลี่ยนไป และอีกร่างหนึ่งก็ร่วงหล่นลงมา นั่นคือสตรีผู้หนึ่ง สภาพของนางไม่ได้ดีไปกว่านักพรตคว้าดาวเลย ร่างกายแห้งเหี่ยวจนแทบจะจำรูปลักษณ์เดิมไม่ได้ อย่างไรก็ตาม ใบหน้าของเจี้ยเทียนกลับบิดเบี้ยวด้วยความช็อกเมื่อเห็นนาง เขาจะจดจำนางได้เสมอไม่ว่านางจะเปลี่ยนไปแค่ไหนก็ตาม นางคือแม่ของเขา เจี้ยเทียนเหนียน “ทะ... ท่านแม่?” เจี้ยเทียนพยายามอย่างสุดความสามารถที่จะระงับอารมณ์ของตนเอง แต่เขาก็ไม่สามารถซ่อนความตกใจเอาไว้ได้ อย่างไรเสีย นี่ก็คือคนที่ให้กำเนิดเขามา เขารู้ว่าแม่รักเขา เพียงแต่เจี้ยเถียนหรานรับเขาไปดูแลตั้งแต่อายุยังน้อย ทำให้แม่ของเขามีโอกาสปฏิสัมพันธ์กับเขาไม่มากนัก “ท่านปู่... ท่านแม่ทำความผิดอะไรหรือครับ?” เจี้ยเทียนถาม ถึงแม้ว่าเขาจะเคยขู่แม่ว่าจะบอกเจี้ยเถียนหรานเรื่องที่นางแอบช่วยฉู่เฟิง แต่สุดท้ายเขาก็ไม่ได้ทำ เพราะเขารู้ดีว่าเจี้ยเถียนหรานจะลงโทษแม่ของเขาอย่างรุนแรง แต่แม่ของเขาทำอะไรลงไปถึงต้องมาเจอสภาพเช่นนี้? ไม่ว่าจะอย่างไร นางก็เป็นลูกสาวของเจี้ยเถียนหรานนะ! “แม่ของเจ้าเดินในทางที่ผิด นางต้องการจะเข้าข้างฉู่เฟิงเพื่อจัดการกับเจ้า ข้าได้วางหนอนกู่ไว้ในร่างของพวกนางเพื่อสั่งให้พวกนางไปจับตัวฉู่เฟิง แต่พวกนางกลับขัดขืนอย่างรุนแรง ยอมเสียสละพลังชีวิตของตัวเองดีกว่าจะถูกกู่ควบคุม ไม่นึกเลยว่าพวกนางจะแสดงความจงรักภักดีต่อคนนอกได้ขนาดนี้ ช่างน่าสมเพชนับ” เจี้ยเถียนหรานตอบ เจี้ยเถียนหรานต้องล่วงรู้แล้วแน่ๆ ว่าเจี้ยเทียนเหนียนช่วยฉู่เฟิงหลบหนีไป “เทียนเอ๋อร์ เจ้าบอกว่าเจ้าสามารถฆ่าใครก็ได้ยกเว้นข้า ตอนนี้จงพิสูจน์ให้ข้าเห็นเสีย ฆ่าแม่ของเจ้าซะ” เจี้ยเถียนหรานกล่าวเสียงเย็น