ตอนที่ 6339: สมควรแล้ว “นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าเจ้าจะมีความสามารถแค่ไหน” จ้าวชางจิงกล่าวขณะปลดปล่อยแรงกดดันมหาศาลเข้าปกคลุมทั่วลานกว้าง ทว่าแรงกดดันของเขานั้นกลับดูไร้ค่าเมื่ออยู่ต่อหน้าฉู่เฟิง ฉู่เฟิงดึงศัสตราวุธเทพ ‘ดาบคลั่งคลื่นยักษ์’ ออกมา ก่อนจะก้าวไปข้างหน้าด้วยท่วงท่าดั่งมังกรคะนองศึกที่โผล่พ้นเหนือน้ำ เขามุ่งหน้าเข้าหาเหล่าสมาชิกเผ่าอมตะจ้าวโดยไม่สะทกสะท้านต่อแรงกดดันนั้นเลยแม้แต่น้อย เหล่าคนในตระกูลจ้าวต่างพากันหวาดผวา ไม่รู้ทำไม พวกเขาถึงรู้สึกว่าฉู่เฟิงในตอนนี้ดูน่ากลัวกว่าตอนที่ต่อสู้ด้วยพลังอำนาจจิตเมื่อครู่นี้เสียอีก “ถอยไปเดี๋ยวนี้!” จ้าวชางจิงคำรามพร้อมกับก้าวออกมาขวางหน้าคนในตระกูล ทวนศัสตราวุธเทพในมือเขาทอแสงสีทองเจิดจ้า ขณะที่เขาวาดมันออกไปเป็นแนวนอน ปลดปล่อยลำแสงสีทองพุ่งเข้าใส่พื้นดินก่อนจะพุ่งทะยานขึ้นกลายเป็นกำแพงพลังยุทธ์สูงตระหง่านกั้นกลางระหว่างพวกเขา “เทวานุภาพ!” ฉู่เฟิงตะโกนก้อง ห้วงอวกาศโดยรอบสั่นสะเทือนขณะที่แรงกดดันอันทรงพลังกดทับลงมาจากฟากฟ้า เข้าบดขยี้กำแพงพลังยุทธ์ของจ้าวชางจิงจนเกิดรอยร้าวขึ้นนับไม่ถ้วน ฉู่เฟิงเงื้อดาบคลั่งคลื่นยักษ์ขึ้นและฟันลงไปยังกำแพงนั้น ตูม! การปะทะกันก่อให้เกิดคลื่นกระแทกรุนแรงจนโลกสั่นไหว กำแพงพลังยุทธ์พังทลายลงจากการโจมตีเพียงครั้งเดียว จ้าวชางจิงไม่รอช้า รีบยกทวนขึ้นแทงเข้าใส่ลำคอของฉู่เฟิงทันที แต่ฉู่เฟิงกลับเบี่ยงตัวหลบได้อย่างง่ายดาย ก่อนจะพุ่งผ่านร่างของจ้าวชางจิงไปจัดการกับคนในเผ่าอมตะจ้าวที่อยู่ด้านหลัง จ้าวชางจิงพยายามจะไล่ตาม แต่เขากลับพบว่าตนเองตามความเร็วของอีกฝ่ายไม่ทันเลย “ทักษะยุทธ์นั่น!” จ้าวชางจิงเบิกตากว้างอย่างไม่อยากเชื่อ ฉู่เฟิงไม่ควรจะหลบเขาได้ง่ายดายขนาดนี้ สาเหตุที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะ ‘เทวานุภาพ’ ได้กดขัดขวางความสามารถในการต่อสู้ของเขาเอาไว้ เสื้อคลุมขนนกอมตะนั้นถือเป็นทักษะที่แข็งแกร่งที่สุดของจ้าวชางจิงแล้ว หากเขายังไม่สามารถเทียบชั้นกับฉู่เฟิงได้หลังจากเปิดใช้งานมัน เขาก็ไม่มีวิธีอื่นเหลืออยู่อีก เขาทำได้เพียงเฝ้ามองดูเหล่าคนในตระกูลล้มลงคนแล้วคนเล่าอย่างสิ้นหวัง เพียงชั่วพริบตา สมาชิกเผ่าอมตะจ้าวทุกคนยกเว้นจ้าวชางจิง ต่างก็ลงไปนอนกองกับพื้นกันหมด “ข้าบอกแล้วว่าเจ้าหยุดข้าไม่ได้” ในที่สุดฉู่เฟิงก็หันมามองจ้าวชางจิงด้วยสายตาดูแคลน จ้าวชางจิงขบกรามแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยจิตสังหาร เขารู้ดีว่าฉู่เฟิงจงใจทำแบบนี้เพื่อหยามเกียรติเขา โฮก! จ้าวชางจิงคำรามออกมาราวกับสัตว์ป่าคลุ้มคลั่ง เปลวเพลิงสีทองที่รุนแรงยิ่งกว่าเดิมพุ่งออกมาจากร่าง เขาไม่คิดจะยอมแพ้ ฉู่เฟิงยังคงยืนนิ่งอย่างไร้ความกลัว เขามั่นใจว่าสามารถเอาชนะจ้าวชางจิงได้ ทว่าในขณะที่เขากำลังจะลงมือเพื่อปิดฉากการต่อสู้นี้ จ้าวชางจิงกลับทรุดตัวลงกับพื้นทันที เปลวเพลิงสีทองดับวอด พลังสายเลือดถดถอยลง ส่งผลให้ระดับพลังยุทธ์กลับคืนสู่ระดับเดิม จ้าวชางจิงยังคงจ้องเขม็งไปที่ฉู่เฟิงด้วยตาที่เบิกกว้าง แต่ความจริงคือเขาสิ้นสติไปแล้ว เลือดสดๆ ไหลออกมาจากปากและจมูก กลิ่นอายของเขาอ่อนกำลังลงอย่างรวดเร็ว เขามาถึงขีดจำกัดแล้ว และนี่คือราคาที่ต้องจ่ายอย่างมหาศาลจากการฝืนใช้เสื้อคลุมขนนกอมตะ ไม่กี่วินาทีต่อมา สายฟ้าที่ล้อมรอบกายฉู่เฟิงก็เลือนหายไป และเขาก็กลับคืนสู่สภาพที่อ่อนแรง เขาไม่สามารถทรงตัวได้และทำได้เพียงเฝ้ามองร่างของตนเองล้มไปข้างหน้า แต่ก่อนที่เขาจะกระแทกพื้น ก็มีคนสี่คนเข้ามารับเขาไว้ได้ทันเวลา นั่นคือ เสี่ยวอวี๋เอ๋อร์, เซียนไห่เส้าอวี๋, หวังเฉียง และฉินเสวียน ในเวลาเดียวกัน พ่อแม่และปู่ของเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์ก็ปรากฏตัวขึ้นด้านหลังพวกเขาเช่นกัน เสียงฮือฮาดังขึ้นไปทั่ว เหล่าผู้ฝึกตนยุคปัจจุบัน รวมถึงคนกลุ่มที่เคยดูถูกฉู่เฟิงก่อนหน้านี้ ต่างก็พากันส่งเสียงโห่ร้องยินดีให้แก่เขา ชื่อของเขาดังก้องไปทั่วดินแดน พวกเขารู้สึกตื่นเต้นและโล่งใจราวกับได้รับชีวิตใหม่ เพราะพวกเขารู้กฎที่ประมุขเผ่าอมตะจ้าวตั้งขึ้น—ฉู่เฟิงสามารถช่วยคนได้หนึ่งคนต่อการเอาชนะสมาชิกเผ่าอมตะจ้าวได้หนึ่งคน นั่นหมายความว่าพวกเขาทุกคนจะได้รับความช่วยเหลือ ท่ามกลางเสียงตะโกนเรียกชื่อฉู่เฟิงอย่างบ้าคลั่ง ฉู่เฟิงค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองเหล่าผู้ฝึกตนยุคปัจจุบัน “ทำไมพวกเขาถึงได้ตื่นเต้นกันขนาดนั้น?” “จ-จ-จะเพราะอะไรล่ะ? พวกเขาดีใจที่เ-เ-เจ้าช่วยพวกเขาไว้น่ะสิ” หวังเฉียงตอบ “ช่วยพวกเขา? ข้าเคยบอกตอนไหนว่าจะช่วยพวกเขา?” ฉู่เฟิงถามกลับ “ห๊ะ?” คำพูดของฉู่เฟิงทำให้ทุกคนถึงกับอึ้งไปตามๆ กัน จ้าวเต้าปินถามขึ้นว่า “วีรบุรุษน้อยฉู่เฟิง ท่านไม่คิดจะพาคนเหล่านี้ออกไปหรอกหรือ?” “ข้าไม่คิดจะพาใครไปทั้งนั้น นอกจากคนที่อยู่ข้างๆ ข้า” ฉู่เฟิงตอบ เหล่าผู้ฝึกตนยุคปัจจุบันรู้สึกราวกับถูกสายฟ้าฟาด ความตื่นเต้นเลือนหายไป แทนที่ด้วยความลนลาน “พวกเราขอโทษ วีรบุรุษน้อยฉู่เฟิง พวกเราไม่ควรพูดจาแบบนั้นเลย แต่พวกเราแค่เป็นผู้อ่อนแอที่ไม่มีทางเลือกนอกจากต้องฝากความหวังไว้ที่ท่าน ท่านจะลงโทษพวกเรายังไงก็ได้ แต่โปรดพาพวกเราออกไปที พวกเราขอร้องล่ะ!” กลุ่มคนที่เคยด่าทอฉู่เฟิงพยายามแก้ตัว หลายคนถึงกับร้องไห้ขอโทษด้วยท่าทางที่ดูสำนึกผิดอย่างจริงใจ “ทำไมน้องข้าต้องช่วยพ-พ-พวกเจ้า เพียงเพราะพวกเจ้าอ่อนแอกันล่ะ?” หวังเฉียงแคนเสียงเหอะ “นั่นสิ! วีรบุรุษน้อยฉู่เฟิงไม่มีพันธะใดๆ ที่ต้องช่วยพวกเรา หากไม่มีเขา พวกเราก็ไม่มีโอกาสแม้แต่จะท้าทายคนรุ่นเยาว์ของเผ่าอมตะจ้าวด้วยซ้ำ เขาอยากจะช่วยพวกเรา แต่พวกเจ้ากลับตอบแทนความเมตตาด้วยความเป็นศัตรูและด่าทอเขา พวกเจ้าไม่มีสิทธิ์มาขอให้เขาช่วยหรอก!” ผู้ฝึกตนอีกหลายคนต่างพากันตำหนิกลุ่มที่เคยดูถูกฉู่เฟิง คนกลุ่มนี้คือคนที่ไม่เคยพูดจาให้ร้ายฉู่เฟิงเลยตั้งแต่ต้นจนจบ “แล้วพวกเจ้าคิดว่าพวกเจ้ามีสิทธิ์มาขอให้ข้าช่วยงั้นหรือ?” ฉู่เฟิงแสยะยิ้ม “วีรบุรุษน้อยฉู่เฟิง พวกเราไม่ได้ดูถูกท่านก่อนหน้านี้ พวกเราเคารพท่านจากใจจริง พวกเราตื้นตันมากเมื่อได้ยินว่าท่านต้องจ่ายราคาอย่างมหาศาลเพื่อให้พวกเราได้มีโอกาสท้าทายคนรุ่นเยาว์ของเผ่าอมตะจ้าว โปรดพาพวกเราออกไปกับท่านด้วยเถิด! พวกเราไม่อยากตายด้วยน้ำมือของเผ่าพันธุ์ยุคบรรพกาล พวกเรายินดีจะรับใช้ท่าน!” คนเหล่านั้นมองฉู่เฟิงด้วยสายตาน่าเวทนา “พวกเจ้าอาจจะไม่ได้ดูถูกข้า แต่พวกเจ้าก็ไม่ได้ออกหน้าแทนข้าเช่นกัน พวกเจ้าไม่ได้เป็นหนี้ข้า และข้าก็ไม่ได้เป็นหนี้พวกเจ้า ข้าท้าทายคนรุ่นเยาว์ของเผ่าอมตะจ้าวก็เพราะข้าเป็นผู้ฝึกตนยุคปัจจุบัน มันไม่เกี่ยวข้องกับพวกเจ้าเลย หากพวกเจ้าอยากออกไปจากที่นี่ ก็จงออกไปด้วยกำลังของตนเองเถอะ” ฉู่เฟิงหันไปหาเสี่ยวอวี๋เอ๋อร์แล้วพูดว่า “อวี๋เอ๋อร์ พวกเราไปกันเถอะ” กลุ่มของพวกเขาหายลับไปจากลานกว้าง โดยที่เผ่าอมตะจ้าวไม่ได้ขัดขวางแต่อย่างใด เหล่าผู้ฝึกตนยุคปัจจุบันที่ถูกทิ้งไว้เบื้องหลังต่างพากันหน้าซีดเผือดด้วยความสิ้นหวัง บางคนพยายามจะเหินตามฉู่เฟิงออกไป ตูม! ทันทีที่เขาทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า ร่างนั้นก็ระเบิดกลายเป็นหมอกเลือดทันที โดยไม่มีโอกาสแม้แต่จะส่งเสียงร้อง สายตาที่เยือกเย็นของจ้าวเต้าปินบ่งบอกเจตนารมณ์ชัดเจน ใครก็ตามที่คิดจะหนีจะต้องพบจุดจบแบบเดียวกัน ผู้ฝึกตนยุคปัจจุบันเหล่านั้นดูน่าสงสาร แต่กลับไม่มีใครในที่นั้นรู้สึกเห็นใจพวกเขาเลย คนเหล่านี้ล้วนทำตัวเองทั้งสิ้น