บทที่ 159 ตัวตนของหมอเทวดา เขาเพิ่งจะตั้งท่าเดินตามเข้าไป แต่กลับเห็นเล้งสวงขวางทางเอาไว้เสียก่อน “องค์ชายสาม จวนแม่ทัพเฟิ่งยังมีเรื่องให้จัดการอีกมากมายในวันนี้ เกรงว่าคงไม่สะดวกต้อนรับท่านแล้ว ท่านควรจะเสด็จกลับได้แล้วเพคะ” หลังจากปรายตามองมู่หรงอี้เซวียนอีกครั้ง เล้งสวงก็เบี่ยงตัวเดินตามเฟิ่งจิ่วเข้าไปในจวน โดยไม่ได้สนใจองค์ชายสามที่ยืนอึ้งอยู่ตรงนั้นอีกต่อไป ในทางกลับกัน เหล่าองครักษ์ตระกูลเฟิ่งทั้งแปดนายต่างมองเหตุการณ์นี้ด้วยความสนใจ เพราะเท่าที่พวกเขารู้ มู่หรงอี้เซวียนผู้นี้คือคู่หมั้นของคุณหนู แต่จากสิ่งที่เห็นตรงหน้า พวกเขาก็ต่างเดากันว่าสถานะนี้อาจจะอยู่ได้อีกไม่นาน “พวกเจ้าน่ะ เข้ามาจัดการศพนี่ซะ!” องครักษ์ตระกูลเฟิ่งนายหนึ่งสั่งการเหล่าทหารยามที่อยู่แถวนั้นให้มาทำความสะอาดพื้นที่ ก่อนจะก้าวฉับๆ เดินเข้าไปในจวนด้วยท่าทางองอาจ “อี้เซวียน” มู่หรงป๋อซึ่งประทับอยู่บนรถม้าหลวงเรียกขึ้น “เสด็จพ่อ” มู่หรงอี้เซวียนเดินไปเบื้องหน้าบิดาของเขา เขาหลุบตาลงต่ำขณะกราบทูลผู้เป็นเจ้าเหนือหัว “กลับวังไปกับข้า ข้ามีเรื่องจะคุยกับเจ้า” มู่หรงป๋อกล่าวขณะมองบุตรชายผู้โดดเด่นที่สุด เขารู้ดีว่าพลังบ่มเพาะของบุตรชายจะต้องก้าวข้ามเขาไปได้อย่างแน่นอน ดังนั้นเขาจึงฝากความหวังไว้กับมู่หรงอี้เซวียนมาโดยตลอดตั้งแต่ยังเด็ก “พ่ะย่ะค่ะเสด็จพ่อ” มู่หรงอี้เซวียนรับคำและรีบกระโดดขึ้นหลังม้า เขาส่งสายตามองไปยังจวนแม่ทัพเฟิ่งอีกครั้งก่อนจะควบม้าตามขบวนรถม้าหลวงจากไป — ภายในจวนแม่ทัพเฟิ่ง — ท่านผู้อาวุโสใหญ่ เฟิ่งจิ่ว และกวนซีหลินอยู่ในห้องของเฟิ่งเซียว ในตอนนั้นเอง หลังจากหมอวัยกลางคนตรวจชีพจรของเฟิ่งเซียวเสร็จ เขาก็ส่ายหัวและกล่าวด้วยความถอนใจ “ท่านผู้อาวุโส คุณหนู อาการของท่านแม่ทัพถูกกระแทกอย่างหนักเกินไป ฝีมือของข้ายังด้อยนัก เกรงว่าคงไม่อาจช่วยอะไรได้” เมื่อได้ยินเช่นนั้น คิ้วของท่านผู้อาวุโสใหญ่ก็ขมวดเข้าหากันแน่น ใบหน้าหมองลงและความกังวลในดวงตานั้นปิดไม่มิด “ท่านออกไปก่อนเถอะ” เฟิ่งจิ่วเอ่ยปากบอกให้หมอออกไปจากห้อง “รับทราบคุณหนู” หมอวัยกลางคนถอนหายใจในใจ โค้งคำนับลาแล้วเดินออกไป “ท่านปู่ ท่านไม่ต้องกังวลไป ท่านพ่อจะต้องไม่เป็นไรเจ้าค่ะ” เฟิ่งจิ่วกล่าวปลอบขณะขยับไปยืนข้างๆ ท่านผู้อาวุโสใหญ่ จากนั้นนางจึงนั่งลงข้างเตียงแล้ววางมือบนข้อมือของเฟิ่งเซียวเพื่อตรวจชีพจร “เสี่ยวเฟิ่ง เจ้า...” ท่านผู้อาวุโสใหญ่อดไม่ได้ที่จะตกตะลึงเมื่อเห็นการเคลื่อนไหวของมือที่ดูคล่องแคล่วและชำนาญของนาง เมื่อนึกขึ้นได้ว่านางเป็นคนดูแลอาการของเขาตลอดสองสามวันที่ผ่านมา ในใจของท่านผู้อาวุโสใหญ่ก็เกิดความสงสัยขึ้นมาทันที หลังจากตรวจชีพจรของเฟิ่งเซียวแล้ว เฟิ่งจิ่วก็เปิดชุดเข็มเงินออก จากนั้นจึงหันไปมองท่านผู้อาวุโสใหญ่ด้วยรอยยิ้มก่อนจะถามขึ้นว่า “ท่านปู่คงเคยได้ยินเรื่อง 'หมอเทวดา' มาบ้างใช่ไหมเจ้าคะ?” “เคยสิ ว่ากันว่าแม้คนผู้นั้นจะก้าวเท้าเข้าไปในประตูนรกข้างหนึ่งแล้ว หมอเทวดาก็ยังสามารถช่วยชีวิตเขาไว้ได้...” เสียงของท่านผู้อาวุโสใหญ่ชะงักไปครู่หนึ่ง ราวกับเพิ่งนึกอะไรออก ดวงตาของเขาเบิกกว้างด้วยความไม่เชื่อและตกใจสุดขีด ก่อนจะกล่าวด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแทบเป็นกระซิบ “เสี่ยวเฟิ่ง เจ้า... เจ้าหมายความว่า...” “อื้ม เป็นอย่างที่ท่านปู่คิดนั่นแหละเจ้าค่ะ” เฟิ่งจิ่วขยิบตาให้ท่านปู่ “เก็บเรื่องนี้เป็นความลับด้วยนะเจ้าคะ” ดวงตาของท่านผู้อาวุโสใหญ่ยังคงเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจ ในใจเต็มไปด้วยทั้งความยินดีและความตกตะลึง คิดว่าทุกสิ่งที่ได้ยินนั้นเกินกว่าจะจินตนาการและเหลือเชื่อเกินไป... [หมอเทวดางั้นรึ?] [หลานสาวของตัวเองคือหมอเทวดาผู้ลึกลับและเลื่องชื่อเนี่ยนะ!? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่!? เรื่องนี้จะเป็นความจริงไปได้ยังไงกัน?] “ซีหลิน สิ่งที่นางพูดเป็นความจริงงั้นหรือ?” ท่านผู้อาวุโสใหญ่ขยับไปยืนข้างกวนซีหลิน แล้วคว้าแขนของชายหนุ่มเพื่อถาม “แหะๆ ท่านปู่ เรื่องจริงขอรับ มาเถอะ ให้ข้าช่วยท่านไปนั่งตรงนั้นก่อน แล้วข้าจะเล่าเรื่องทั้งหมดให้ฟัง” กวนซีหลินกล่าวพร้อมรอยยิ้มพลางประคองท่านผู้อาวุโสใหญ่ไปนั่งที่โต๊ะอีกฝั่งของห้อง ก่อนจะเล่าทุกอย่างให้ท่านฟัง ในขณะเดียวกัน ภายในห้อง เฟิ่งจิ่วเริ่มใช้เข็มเงินรักษาอาการของบิดา เพียงไม่กี่นาทีต่อมา เฟิ่งจิ่วก็เก็บอุปกรณ์แล้วเดินออกมาที่ส่วนนอกของห้อง ก็เห็นท่านผู้อาวุโสใหญ่กำลังจ้องมองนางด้วยแววตาเป็นประกาย แววตาจากสายตานั้นดูเหมือนกับสมบัติวิเศษที่ส่องแสงได้จนทำให้ขนลุกซู่ไปหมด “ท่านปู่ ท่านเป็นอะไรไปเจ้าคะ?” “เสี่ยวเฟิ่ง เจ้านี่เก็บงำเรื่องนี้จากปู่ไว้ซะมิดเลยนะ!” “ฮะฮะ ข้าแค่ยังไม่สบโอกาสที่จะบอกท่านน่ะเจ้าค่ะ” นางหัวเราะแห้งๆ อย่างรู้สึกผิดเล็กน้อย เพราะจริงๆ แล้วนางไม่ได้ตั้งใจจะบอกพวกเขาเรื่องนี้เสียหน่อย