Chapter 194 รู้สึกไม่สบายเนื้อไม่สบายตัวไปหมด “ยืนเหม่ออะไรอยู่ตรงนั้น?” เมื่อได้ยินสุ้มเสียงของท่านลอร์ดที่มีความไม่พอใจเจือปนอยู่นิดๆ เขาก็รีบกลับมาตั้งสติทันที พลางปรายตามองไปยังเด็กหนุ่มที่กำลังกินอย่างเพลิดเพลิน ก่อนจะรีบขานรับ “ขอรับ ท่านลอร์ด” จากนั้นเขาก็เดินออกไปด้านนอกและสั่งให้องครักษ์ที่ยืนอยู่แถวนั้นไปบอกห้องเครื่องให้นำอาหารเช้าเข้ามาอีกรอบ เมื่อเห็นอาหารว่างร้อนๆ ที่มีควันฉุยและอาหารสารพัดชนิดวางอยู่ตรงหน้า ดวงตาของเฟิ่งจิ่วก็เป็นประกายขึ้นมาทันที นางรีบคีบอาหารสองสามชิ้นใส่จานให้ท่านลอร์ดแห่งนรกเป็นการประจบเอาใจ “ท่านลอร์ดแห่งนรก ท่านทานนี่สิ ลองชิมดู” หลังจากนั้นนางก็ไม่สนใจจะดูด้วยซ้ำว่าเขาได้ทานหรือไม่ พอคีบอาหารรอบแรกเสร็จ นางก็เริ่มจัดการกับอาหารของตัวเองทันที เงาหนึ่งที่ยืนรอรับใช้อยู่ข้างๆ มองภาพนั้นแล้วเอ่ยขึ้นว่า: “เจ้าก็แค่คีบกินเองก็ได้ ไยต้องคีบให้ท่านลอร์ดด้วย? ท่านลอร์ดของข้าไม่ทาน...” คำว่า “อาหารที่คนอื่นคีบให้” ยังไม่ทันได้ออกจากปาก เขาก็เห็นท่านลอร์ดผู้สูงส่งและน่าเกรงขามจ้องมองอาหารในชามครู่หนึ่ง ก่อนจะคีบมันขึ้นมาด้วยตะเกียบแล้วส่งเข้าปาก นั่นทำให้เขารู้สึกเหมือนมีก้อนอากาศจุกแน่นอยู่ที่หน้าอก จะกลืนก็ไม่เข้าจะคายก็ไม่ออก จนรู้สึกอึดอัดไปหมด เมื่อเฟิ่งจิ่วเห็นเขาลงมือทาน ดวงตาของนางก็หยีลงด้วยรอยยิ้ม นางทำตัวประหนึ่งว่าเป็นเจ้าของบ้านโดยลืมไปเลยว่าใครกันแน่ที่เป็นฝ่ายมาอาศัยกินข้าวอยู่จวนของใคร นางคีบอาหารให้ตัวเองเสร็จก็คีบแบ่งให้ท่านลอร์ดอีกเล็กน้อย “ท่านลอร์ดแห่งนรก ลองชิมนี่ดู ท่านยังไม่ได้ลองเลย!” นางคีบอาหารว่างชิ้นสุดท้ายในจานเล็กๆ ให้เขา อาหารแต่ละจานจะมีสี่ชิ้น และต้องเป็นหลังจากที่เฟิ่งจิ่วกินไปแล้วสามชิ้น นางถึงจะยอมคีบชิ้นสุดท้ายให้ท่านลอร์ด ความเอาใจใส่นี้ทำเอาท่านลอร์ดแห่งนรกถึงกับเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เงาหนึ่งที่ยืนดูอยู่ข้างๆ แทบอยากจะร้องไห้ออกมา เขาอยากจะตะโกนใส่เหลือเกินว่า: [ท่านลอร์ด ท่านจะไว้ตัวหน่อยไม่ได้หรือ? ทำไมต้องยอมรับทุกอย่างด้วย? ท่านทานสิ่งที่เด็กหนุ่มนั่นคีบให้เนี่ยนะ? นั่นมันผู้ชายนะขอรับท่าน! ความสง่างามของท่านหายไปไหนหมด!] มื้อเช้าจบลงด้วยความอิ่มหนำสำราญของเฟิ่งจิ่ว นางลูบท้องกลมๆ ของตัวเองแล้วเรอออกมาหนึ่งครั้งก่อนจะลุกขึ้นยืน “ข้าต้องกลับแล้วล่ะ! ฟู่ว อิ่มจัง” เมื่อเห็นเจ้าคนนั้นลุกขึ้นสะบัดก้นเดินจากไปทันทีหลังจากทานมื้อเช้าเสร็จ ท่านลอร์ดแห่งนรกก็กวาดสายตามองไปยังจานชามที่ถูกจัดการจนเกลี้ยงเก