บทที่ 2049 - หยุดพัก วันหยง เลยถอนสายตาจากภาพสังหารฟ้า ทัศนวิสัยสุดท้ายที่เขาได้มองคือมหาสมุทรกว้างใหญ่ระหว่างคลานฟ้าและคลานโบราณ โดยเฉพาะคานเก้าแอกที่สร้างประตูให้แก่จักรวรรดินอกแห่งความจดจำ ถึงแม้จะอยู่ในระดับการเพาะฝึกของเขาก็ตาม เขายังไม่สามารถมองเห็นจักรวรรดินอกที่ชัดเจนได้ มันเหมือนว่าจักรวรรดินอกจะอยู่ไกลกว่าความสามารถปัจจุบันของวันหยงเลย วันหยงมองทะเลสายฝัน แล่นผ่านเวลานาน เขาปิดตา เมื่อใดก็ตามที่เขาปิดตา ตัวตนของเขากลายเป็นเงาที่ไร้ครอบครัวในมหาแผ่นดินฟ้า เมื่อเขาเปิดตา อีกครั้งเขายังคงอยู่ในสถานที่แปลก ๆ นี้บนสะพานสองกว่าปริมาณ แต่เมื่อเขามองลงมา เขาพบว่าแม้จะยังอาศัยอยู่บนสะพานสองก็ตาม ตอนนี้เขากระชับใกล้กับฝั่งตรงข้าม เหมือนทุกสิ่งที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้นั้น เกิดขึ้นในช่วงเวลาสั้น ๆ ที่เขาได้เส้นทางข้ามสะพาน มันเป็นเรื่องจำไม่ว่าตอนนี้เป็นความฝันหรือความจริง วันหยงดูสะพานสังหารฟ้า หลายสะพานที่สาม สี่ … จนถึงสะพานเก้า แล้วมองภาพบิดเบือนขณะผ่านสะพานเก้า เขาไม่สามารถหยุดแสดงความรู้สึกได้ว่ามันทั้งหมดกำลังห่างหายไป หัวใจเขาก็รู้สึกห่างไกล เมื่อร่างกายได้ตีความเส้นสะพานเป็นยอดเขาที่ไม่อาจถึงได้ ทำให้ใครที่มองโสดเม่นั้นก็อยากหยุดขาดออกไป ความคิดเธอเกิดขึ้น สั่นสะเทือนอย่างไม่มีที่สิ้นสุดจนเต็มร่างวันหยงเลย มันเหมือนเสียงเรียกเขาว่าให้กลับมาออกจากสถานที่นี้ จับมือหยุดไม่ให้ขึ้นสะพานที่เหลืออีกเจ็ดกว่าปริมาณ วันหยงยืนอยู่ที่ขอบสะพานสอง เขาเพียงต้องก้าวไปต่อด้วยตัวเดียวเพียงพอจะทำการข้ามสะพานอย่างสมบูรณ์ แต่หลังจากเวลานาน เขาก็ยังไม่สามารถก้าวสุดท้ายนี้ต่อขึ้นไปได้ เวลาเดินอย่างช้าๆ เคลื่อนกันไปอย่างยาวนาน วันหยงยังคงยืนอยู่และมองข้างหน้าอย่างสงบ ใครส้มหสมิตร และยกขาขวาเดินผ่านสะพานสังหารฟ้า “เป็นการตั้งคำถามกับตัวเองหรือเปล่า… ถ้าหัวใจไม่แข็งแกร่ง ถ้าไม่มีความต้องการสกรีมฟ้า ถ้าไม่มีความยืดหยุ่นหัวใจ จะพอได้ถอยกลับที่ก้าวนั้น” วันหยงหนุนทุพกตัวเองว่าในขณะเดินสู่สะพานสาม สะพานสามไกลและไกลเกินไป วันหยงเดินต่อสามวัน เขายังไม่ถึงสะพานเลยเขาเดินต่ออีกสามวันแล้วทำเหมือนเดิม สายสะพานยังดูไกลและไกลเกิน วันหยงในวันเก้าเคยหยุด เขาคิดรับมืออายุมาก แล้วก็นึกจนเปิดตาเขา มองขึ้นสังเกตสบตาที่แปลกประหลาด จากนั้นเขาปิดตาอย่างช้า วันหยงไม่จำเป็นต้องใช้สายตาเทพ หรือสังเกต ด้วยการปิดสายตาและปิดความเชื่อชิ้นนำเวที แล้วไม่เห็นทิศทางหรือที่ตั้งของสะพานสาม เขาเดินต่อได้อย่างสงบ วันหยงเดินข้างหน้าขย้า เพื่อทุกบรรทัด และในก้าวที่เก้า เขาได้พบเสียงผิดเสียงนกกระซิบอยู่รอบตัว คำรู้สึกต่อแสงอ่อนแอที่เจาะเข้าไปสู่บรรเทาน้ำตา เขาค้นหาความหอมของดินเมืองและกลิ่นของอาสะที่ผสมสัมผัสคุณสมบัติเหมือนไม้เปลือกและควันสัญญาณ ขยับกลายเป็นดุลยภาย “ที้จู, คุณนุ่งถนัดกับการเรียนผ้าไหมหรือเปล่าค่า” “ที้จู, ต้องการทำกำไร เข้าใจแล้วว่าตอนปีนี้จะต้องสอบประเทศ; พวยทีกว่าศึกษาตลอดจนสักวันเสียไป แค่ท่านจะได้หื้อร้ากอ่องทำตัว” “พอแล้ว ที่ทำท่านสกัดทุกวัน เรามอบทุกกิโยกติดกับสังคม นหากอาจ.อาจเลือก สิ่งอย่างหนึ่ง กำจัดช่วงกลางคืน แล้วยินดีที่จะทำ (ปรับลำดับภาษาเป็นรูปแบบจีนจากบท)