Chapter 804 — The Chosen Immortal Clan

เผยแพร่เมื่อ 5 พ.ค. 2569 02:28

บทที่ 804 — เผ่าเซียนผู้ถูกเลือก ผู้คนจำนวนมากบินออกมาจากกลุ่มอาคาร มีทั้งชายและหญิงในชุดเรียบง่าย อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้และต่างเฝ้ามองจากที่ไกลๆ ท่ามกลางอาคารเบื้องล่าง มีเด็กๆ ที่เบิกตากว้างจ้องมองหวังหลิน เมื่อหวังหลินเห็นคนเหล่านี้ เขาก็ตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าที่นี่มีเผ่าพันธุ์ของเผ่าเซียนละทิ้งสวรรค์อาศัยอยู่ทั้งเผ่า พวกเขาอยู่ที่นี่มานานเท่าใดไม่ทราบและได้สืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงทุกวันนี้ ผู้คนที่บินออกมาต่างถอยร่นไปเรื่อยๆ ขณะที่หวังหลินขยับเข้ามาใกล้ พวกเขาหวาดกลัวที่จะเข้าใกล้และในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น ชายชราที่นำทางหวังหลินมามีสีหน้ามืดมนลงทันที เขาพูดด้วยภาษาแปลกประหลาดกับผู้คนที่บินออกมา คนเหล่านั้นที่บินออกมานิ่งเงียบครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงแยกย้ายกันไป ชายชราหันกลับมาหาหวังหลินอย่างรวดเร็วและกล่าวด้วยความเคารพ “ท่านเซียน โปรดทางนี้ ที่นี่คือที่ที่ครอบครัวของข้าอาศัยอยู่” ขณะที่ชายชราพูด เขาก็ลงจากฟ้าไปยืนอยู่บนอาคารที่สูงที่สุดแล้วยืนตัวตรงอยู่ด้านข้างด้วยความเคารพ เมื่อหวังหลินร่อนลงพื้น ตาของเขาก็เป็นประกายและสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ก็แผ่ออกไป แม้เขาจะมั่นใจว่าไม่มีอันตราย แต่เขาก็ยังไม่เดินเข้าไปและพูดเบาๆ “ที่นี่ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้าไปข้างใน” ชายชราตกใจและเผยสีหน้าขมขื่น เขาพยักหน้าและไม่พยายามคะยั้นคะยอให้หวังหลินเข้าไปข้างใน สมาชิกของเผ่าเซียนละทิ้งสวรรค์รวมตัวกันบนท้องฟ้าและมองมาที่หวังหลินด้วยสายตาเกร็งเครียด “ท่านเซียน…” ชายชรายังพูดไม่ทันขาดคำก็ถูกหวังหลินขัดขึ้น หวังหลินมีสีหน้าสงบนิ่งขณะมองชายชราและถามว่า “ทำไมสายตาของคนเหล่านี้ถึงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อมองมาที่ข้า?” ความขมขื่นปรากฏชัดขึ้นบนใบหน้าของชายชรา หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ถอนหายใจและกล่าวว่า “เป็นเวลานานมากแล้วตั้งแต่มีคนจากแดนเซียนมาที่นี่ ดูเหมือนว่าราชาเซียนจะละทิ้งพวกเราไปเสียแล้ว ข้าเป็นคนที่มีอายุมากที่สุดที่นี่ แต่จะว่าไป ท่านคือเซียนคนแรกที่ข้าเคยพบ” “หากไม่ใช่เพราะบันทึกที่ทิ้งไว้ในเผ่าเซียนผู้ถูกเลือกของข้า แม้แต่ตัวข้าเองก็คงจำเซียนไม่ได้ นับประสาอะไรกับคนอื่นๆ ในเผ่า” หวังหลินไม่พูดอะไรเพียงแต่มองชายชราอย่างสงบนิ่ง ชายชราลังเลและกระซิบว่า “เผ่าของข้าทำตามคำสั่งของราชาเซียนไร้กังวลให้เฝ้าเตาหลอมหยินลึกลับ อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ 30,000 ปีที่แล้ว เตาหลอมหยินลึกลับจะเปิดทุกๆ 100 ปี ทุกครั้งที่มันเปิด มันจะปล่อยหมอกดำจำนวนมากออกมา หมอกดำเหล่านั้นจะกลายเป็นสัตว์อสูร และตัวที่แข็งแกร่งสามารถจำแลงกายเป็นมนุษย์ได้” “สมาชิกเผ่าของข้าจำนวนนับไม่ถ้วนต้องจบชีวิตลงเพราะสัตว์อสูรหมอกร่างมนุษย์เหล่านี้” “นั่นคือเหตุผลว่าทำไมคนแปลกหน้าที่ปรากฏตัวแทบทุกคนจึงเป็นสัตว์อสูรหมอกเหล่านั้น สำหรับคนในเผ่าของข้า เนื่องด้วยรอยสักของเรา สัตว์อสูรหมอกจึงไม่สามารถปลอมเป็นพวกเราได้” “อย่างไรก็ตาม ผลที่ตามมาคือไม่มีใครนอกจากข้าที่สามารถบอกได้ว่าท่านเป็นเซียนหรือเป็นสัตว์อสูรหมอก แม้กระทั่งตอนนี้บางคนก็ยังไม่เชื่อคำพูดของข้า…” ชายชรากล่าวถึงเหตุผลพร้อมกับถอนหายใจยาว หวังหลินพยักหน้าเล็กน้อย ชายชรามีความน่าเชื่อถืออยู่บ้าง เมื่อรวมกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดและท่าทีของผู้คน สิ่งที่ชายชราพูดก็ฟังดูมีเหตุผล หวังหลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามอย่างเรียบเฉยว่า “เตาหลอมหยินลึกลับอยู่ที่ไหน?” ชายชรากล่าวอย่างเคารพ “มันอยู่ในเขตห้ามเข้าในเผ่าของข้า ท่านเซียนต้องการไปตอนนี้เลยหรือไม่?” หวังหลินครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพยักหน้า เขาต้องการเห็นว่าเตาหลอมหยินลึกลับนี้คืออะไรกันแน่! ชายชรากำลังจะพูด แต่จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังออกมาจากฝูงชนบนท้องฟ้า “บรรพชนจะพาท่านผู้นี้ไปที่เตาหลอมหยินลึกลับไม่ได้!” เสียงนี้ดังกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาดไปทั่วท้องฟ้า ชายผู้หนึ่งที่สูงเกือบ 10 ฟุตเดินก้าวผ่านความว่างเปล่าออกมา ร่างกายส่วนบนของเขาปกคลุมไปด้วยรอยสักที่แผ่ขยายออกมาจนเกือบจะคลุมทั่วร่าง แม้แต่ลำคอและใบหน้าก็ถูกรอยสักปกคลุมจนเกือบหมด มีพืช 13 ใบเคลื่อนไหวอยู่ระหว่างคิ้วของเขา สิ่งนี้ทำให้เขามีกลิ่นอายมาร “13 ใบ!” หวังหลินหรี่ตาลง จากความทรงจำของเขา สมาชิกเผ่าเซียนละทิ้งสวรรค์ที่ทรงพลังที่สุดบนดาวจูเชว่มีรอยสักเพียง 11 ใบเท่านั้น “ทัดเทียมกับผู้ฝึกตนขั้นหยางกายภาพ…” หวังหลินมีสีหน้าเรียบเฉยขณะมองชายผู้นั้นอย่างเย็นชา ชายร่างยักษ์ผู้นี้ก้าวเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึง การปรากฏตัวของเขาทำให้สมาชิกเผ่าเซียนละทิ้งสวรรค์โดยรอบต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ และในดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคารพ ชายชราที่อยู่ข้างหวังหลินตะโกนขึ้นทันที “ถ่าซาน จงแสดงความเคารพต่อท่านเซียน!” ดวงตาของชายร่างยักษ์เย็นชาลงเมื่อจ้องมองชายชราแล้วแค่นเสียงเยาะ “บรรพชน ท่านแก่แล้ว ท่านบ้าเพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องเซียนหรือไร? เป็นไปได้มากว่าในโลกนี้ไม่มีเซียนอยู่จริง และบันทึกทั้งหมดที่บรรพบุรุษทิ้งไว้นั้นล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง ถ้าหากมีเซียนอยู่จริง ทำไมเผ่าของข้าถึงไม่เคยเห็นเซียนเลยแม้แต่คนเดียวในรอบหลายปีที่ผ่านมา!?” สีหน้าของชายชรามืดมนลงและเขาก็ตะโกนว่า “หุบปาก! เผ่าเซียนผู้ถูกเลือกคือทูตของเหล่าเซียน หากเซียนไม่มีอยู่จริง เผ่าของเราจะดำรงอยู่ได้อย่างไร!? อีกอย่าง หยกเซียนจากราชาเซียนก็อยู่ที่นั่น เจ้ากล้าที่จะไม่เชื่อในสิ่งนั้นหรือ!?” “เชื่อ? สิ่งที่เรียกว่าราชาเซียนก็เป็นเพียงสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ที่หลงเหลือมาจากพลังของใครบางคนเท่านั้น มันจะทำให้ข้าเชื่อได้อย่างไร? แทนที่จะเชื่อในสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกทิ้งไว้เมื่อหลายปีก่อน ข้าเชื่อในพลังของตัวเองเสียดีกว่า” ชายร่างยักษ์กำหมัดขวาแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ “พวกนอกรีต!” ร่างของชายชลาสั่นเทาขณะขบฟัน “เจ้า…” “แล้วถ้าข้าเป็นพวกนอกรีตจะเป็นไรไป?! เซียน เซียน เผ่าของข้าอยู่ในร่างอสูรเนเธอร์มานานหลายปี คอยเฝ้าเตาหลอมหยินลึกลับตามคำสั่งของหยกเซียน แต่เราได้อะไรตอบแทน? เราได้รับเพียงสัตว์อสูรหมอกที่ออกมาจากเตาหลอมหยินลึกลับและความตายของสมาชิกในเผ่า! เหล่าเซียนไปอยู่ที่ไหนตอนที่สัตว์อสูรหมอกกำลังเข่นฆ่าเผ่าของข้า? บรรพชน อย่าได้พูดถึงเรื่องเซียนอีกเลย ต่อให้คนผู้นี้จะเป็นเซียนจริงๆ วันนี้ ข้า ถ่าเสิน ผู้นี้จะสังหารเซียนให้ดู!” ขณะที่ชายร่างยักษ์พูด ดวงตาของเขาก็จ้องไปที่หวังหลินอย่างเย็นชา เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า ปรากฏตัวตรงหน้าหวังหลินอย่างกะทันหันแล้วชกหมัดออกมา หลังจากที่เขาชกหมัดออกไป ก็เกิดเสียงระเบิดติดต่อกันเป็นชุดและมีรอยสักปรากฏออกมามากมาย รอยสักเหล่านั้นเรียงตัวอยู่รอบๆ ตัวชายร่างยักษ์ราวกับกำลังก่อตัวเป็นค่ายกลลึกลับ “ท่านเซียน จงแสดงพลังเซียนของท่านออกมา แล้วให้ข้าได้เห็นว่าเหตุใดท่านถึงมีคุณสมบัติที่จะถูกเรียกว่าเซียน!” ดวงตาของหวังหลินเย็นชาอย่างยิ่ง เขามีความเข้าใจเป็นอย่างดีเกี่ยวกับเผ่าเซียนละทิ้งสวรรค์ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่ชาแมน แต่เป็นผู้ที่เน้นการเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้แก่ร่างกายของตนเอง

React

พูดคุย