ตอนที่ 804
805 / 2090
อ่าน 6 นาที
Chapter 804 — The Chosen Immortal Clan
เผยแพร่เมื่อ 5 พ.ค. 2569 02:28
บทที่ 804 — เผ่าเซียนผู้ถูกเลือก
ผู้คนจำนวนมากบินออกมาจากกลุ่มอาคาร มีทั้งชายและหญิงในชุดเรียบง่าย อย่างไรก็ตาม ไม่มีใครกล้าเข้ามาใกล้และต่างเฝ้ามองจากที่ไกลๆ
ท่ามกลางอาคารเบื้องล่าง มีเด็กๆ ที่เบิกตากว้างจ้องมองหวังหลิน
เมื่อหวังหลินเห็นคนเหล่านี้ เขาก็ตกตะลึง เห็นได้ชัดว่าที่นี่มีเผ่าพันธุ์ของเผ่าเซียนละทิ้งสวรรค์อาศัยอยู่ทั้งเผ่า พวกเขาอยู่ที่นี่มานานเท่าใดไม่ทราบและได้สืบเผ่าพันธุ์มาจนถึงทุกวันนี้
ผู้คนที่บินออกมาต่างถอยร่นไปเรื่อยๆ ขณะที่หวังหลินขยับเข้ามาใกล้ พวกเขาหวาดกลัวที่จะเข้าใกล้และในดวงตาเต็มไปด้วยความหวาดหวั่น
ชายชราที่นำทางหวังหลินมามีสีหน้ามืดมนลงทันที เขาพูดด้วยภาษาแปลกประหลาดกับผู้คนที่บินออกมา
คนเหล่านั้นที่บินออกมานิ่งเงียบครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงแยกย้ายกันไป ชายชราหันกลับมาหาหวังหลินอย่างรวดเร็วและกล่าวด้วยความเคารพ “ท่านเซียน โปรดทางนี้ ที่นี่คือที่ที่ครอบครัวของข้าอาศัยอยู่”
ขณะที่ชายชราพูด เขาก็ลงจากฟ้าไปยืนอยู่บนอาคารที่สูงที่สุดแล้วยืนตัวตรงอยู่ด้านข้างด้วยความเคารพ
เมื่อหวังหลินร่อนลงพื้น ตาของเขาก็เป็นประกายและสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ก็แผ่ออกไป แม้เขาจะมั่นใจว่าไม่มีอันตราย แต่เขาก็ยังไม่เดินเข้าไปและพูดเบาๆ “ที่นี่ก็พอแล้ว ไม่จำเป็นต้องเข้าไปข้างใน”
ชายชราตกใจและเผยสีหน้าขมขื่น เขาพยักหน้าและไม่พยายามคะยั้นคะยอให้หวังหลินเข้าไปข้างใน
สมาชิกของเผ่าเซียนละทิ้งสวรรค์รวมตัวกันบนท้องฟ้าและมองมาที่หวังหลินด้วยสายตาเกร็งเครียด
“ท่านเซียน…” ชายชรายังพูดไม่ทันขาดคำก็ถูกหวังหลินขัดขึ้น หวังหลินมีสีหน้าสงบนิ่งขณะมองชายชราและถามว่า “ทำไมสายตาของคนเหล่านี้ถึงเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเมื่อมองมาที่ข้า?”
ความขมขื่นปรากฏชัดขึ้นบนใบหน้าของชายชรา หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง เขาก็ถอนหายใจและกล่าวว่า “เป็นเวลานานมากแล้วตั้งแต่มีคนจากแดนเซียนมาที่นี่ ดูเหมือนว่าราชาเซียนจะละทิ้งพวกเราไปเสียแล้ว ข้าเป็นคนที่มีอายุมากที่สุดที่นี่ แต่จะว่าไป ท่านคือเซียนคนแรกที่ข้าเคยพบ”
“หากไม่ใช่เพราะบันทึกที่ทิ้งไว้ในเผ่าเซียนผู้ถูกเลือกของข้า แม้แต่ตัวข้าเองก็คงจำเซียนไม่ได้ นับประสาอะไรกับคนอื่นๆ ในเผ่า”
หวังหลินไม่พูดอะไรเพียงแต่มองชายชราอย่างสงบนิ่ง
ชายชราลังเลและกระซิบว่า “เผ่าของข้าทำตามคำสั่งของราชาเซียนไร้กังวลให้เฝ้าเตาหลอมหยินลึกลับ อย่างไรก็ตาม ตั้งแต่ 30,000 ปีที่แล้ว เตาหลอมหยินลึกลับจะเปิดทุกๆ 100 ปี ทุกครั้งที่มันเปิด มันจะปล่อยหมอกดำจำนวนมากออกมา หมอกดำเหล่านั้นจะกลายเป็นสัตว์อสูร และตัวที่แข็งแกร่งสามารถจำแลงกายเป็นมนุษย์ได้”
“สมาชิกเผ่าของข้าจำนวนนับไม่ถ้วนต้องจบชีวิตลงเพราะสัตว์อสูรหมอกร่างมนุษย์เหล่านี้”
“นั่นคือเหตุผลว่าทำไมคนแปลกหน้าที่ปรากฏตัวแทบทุกคนจึงเป็นสัตว์อสูรหมอกเหล่านั้น สำหรับคนในเผ่าของข้า เนื่องด้วยรอยสักของเรา สัตว์อสูรหมอกจึงไม่สามารถปลอมเป็นพวกเราได้”
“อย่างไรก็ตาม ผลที่ตามมาคือไม่มีใครนอกจากข้าที่สามารถบอกได้ว่าท่านเป็นเซียนหรือเป็นสัตว์อสูรหมอก แม้กระทั่งตอนนี้บางคนก็ยังไม่เชื่อคำพูดของข้า…”
ชายชรากล่าวถึงเหตุผลพร้อมกับถอนหายใจยาว
หวังหลินพยักหน้าเล็กน้อย ชายชรามีความน่าเชื่อถืออยู่บ้าง เมื่อรวมกับสิ่งที่เกิดขึ้นทั้งหมดและท่าทีของผู้คน สิ่งที่ชายชราพูดก็ฟังดูมีเหตุผล
หวังหลินครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถามอย่างเรียบเฉยว่า “เตาหลอมหยินลึกลับอยู่ที่ไหน?”
ชายชรากล่าวอย่างเคารพ “มันอยู่ในเขตห้ามเข้าในเผ่าของข้า ท่านเซียนต้องการไปตอนนี้เลยหรือไม่?”
หวังหลินครุ่นคิดเล็กน้อยแล้วพยักหน้า เขาต้องการเห็นว่าเตาหลอมหยินลึกลับนี้คืออะไรกันแน่!
ชายชรากำลังจะพูด แต่จู่ๆ ก็มีเสียงตะโกนดังออกมาจากฝูงชนบนท้องฟ้า
“บรรพชนจะพาท่านผู้นี้ไปที่เตาหลอมหยินลึกลับไม่ได้!” เสียงนี้ดังกึกก้องประดุจสายฟ้าฟาดไปทั่วท้องฟ้า ชายผู้หนึ่งที่สูงเกือบ 10 ฟุตเดินก้าวผ่านความว่างเปล่าออกมา
ร่างกายส่วนบนของเขาปกคลุมไปด้วยรอยสักที่แผ่ขยายออกมาจนเกือบจะคลุมทั่วร่าง แม้แต่ลำคอและใบหน้าก็ถูกรอยสักปกคลุมจนเกือบหมด
มีพืช 13 ใบเคลื่อนไหวอยู่ระหว่างคิ้วของเขา สิ่งนี้ทำให้เขามีกลิ่นอายมาร
“13 ใบ!” หวังหลินหรี่ตาลง จากความทรงจำของเขา สมาชิกเผ่าเซียนละทิ้งสวรรค์ที่ทรงพลังที่สุดบนดาวจูเชว่มีรอยสักเพียง 11 ใบเท่านั้น
“ทัดเทียมกับผู้ฝึกตนขั้นหยางกายภาพ…” หวังหลินมีสีหน้าเรียบเฉยขณะมองชายผู้นั้นอย่างเย็นชา
ชายร่างยักษ์ผู้นี้ก้าวเดินเพียงไม่กี่ก้าวก็มาถึง การปรากฏตัวของเขาทำให้สมาชิกเผ่าเซียนละทิ้งสวรรค์โดยรอบต่างโห่ร้องด้วยความดีใจ และในดวงตาของพวกเขาเต็มไปด้วยความเคารพ
ชายชราที่อยู่ข้างหวังหลินตะโกนขึ้นทันที “ถ่าซาน จงแสดงความเคารพต่อท่านเซียน!”
ดวงตาของชายร่างยักษ์เย็นชาลงเมื่อจ้องมองชายชราแล้วแค่นเสียงเยาะ “บรรพชน ท่านแก่แล้ว ท่านบ้าเพราะมัวแต่คิดถึงเรื่องเซียนหรือไร? เป็นไปได้มากว่าในโลกนี้ไม่มีเซียนอยู่จริง และบันทึกทั้งหมดที่บรรพบุรุษทิ้งไว้นั้นล้วนเป็นเรื่องหลอกลวง ถ้าหากมีเซียนอยู่จริง ทำไมเผ่าของข้าถึงไม่เคยเห็นเซียนเลยแม้แต่คนเดียวในรอบหลายปีที่ผ่านมา!?”
สีหน้าของชายชรามืดมนลงและเขาก็ตะโกนว่า “หุบปาก! เผ่าเซียนผู้ถูกเลือกคือทูตของเหล่าเซียน หากเซียนไม่มีอยู่จริง เผ่าของเราจะดำรงอยู่ได้อย่างไร!? อีกอย่าง หยกเซียนจากราชาเซียนก็อยู่ที่นั่น เจ้ากล้าที่จะไม่เชื่อในสิ่งนั้นหรือ!?”
“เชื่อ? สิ่งที่เรียกว่าราชาเซียนก็เป็นเพียงสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ที่หลงเหลือมาจากพลังของใครบางคนเท่านั้น มันจะทำให้ข้าเชื่อได้อย่างไร? แทนที่จะเชื่อในสัมผัสศักดิ์สิทธิ์ที่ถูกทิ้งไว้เมื่อหลายปีก่อน ข้าเชื่อในพลังของตัวเองเสียดีกว่า” ชายร่างยักษ์กำหมัดขวาแน่น ดวงตาเต็มไปด้วยความมั่นใจ
“พวกนอกรีต!” ร่างของชายชลาสั่นเทาขณะขบฟัน “เจ้า…”
“แล้วถ้าข้าเป็นพวกนอกรีตจะเป็นไรไป?! เซียน เซียน เผ่าของข้าอยู่ในร่างอสูรเนเธอร์มานานหลายปี คอยเฝ้าเตาหลอมหยินลึกลับตามคำสั่งของหยกเซียน แต่เราได้อะไรตอบแทน? เราได้รับเพียงสัตว์อสูรหมอกที่ออกมาจากเตาหลอมหยินลึกลับและความตายของสมาชิกในเผ่า! เหล่าเซียนไปอยู่ที่ไหนตอนที่สัตว์อสูรหมอกกำลังเข่นฆ่าเผ่าของข้า? บรรพชน อย่าได้พูดถึงเรื่องเซียนอีกเลย ต่อให้คนผู้นี้จะเป็นเซียนจริงๆ วันนี้ ข้า ถ่าเสิน ผู้นี้จะสังหารเซียนให้ดู!”
ขณะที่ชายร่างยักษ์พูด ดวงตาของเขาก็จ้องไปที่หวังหลินอย่างเย็นชา เขาก้าวเท้าไปข้างหน้า ปรากฏตัวตรงหน้าหวังหลินอย่างกะทันหันแล้วชกหมัดออกมา
หลังจากที่เขาชกหมัดออกไป ก็เกิดเสียงระเบิดติดต่อกันเป็นชุดและมีรอยสักปรากฏออกมามากมาย รอยสักเหล่านั้นเรียงตัวอยู่รอบๆ ตัวชายร่างยักษ์ราวกับกำลังก่อตัวเป็นค่ายกลลึกลับ
“ท่านเซียน จงแสดงพลังเซียนของท่านออกมา แล้วให้ข้าได้เห็นว่าเหตุใดท่านถึงมีคุณสมบัติที่จะถูกเรียกว่าเซียน!”
ดวงตาของหวังหลินเย็นชาอย่างยิ่ง เขามีความเข้าใจเป็นอย่างดีเกี่ยวกับเผ่าเซียนละทิ้งสวรรค์ เห็นได้ชัดว่าเขาไม่ใช่ชาแมน แต่เป็นผู้ที่เน้นการเสริมสร้างความแข็งแกร่งให้แก่ร่างกายของตนเอง
React
พูดคุย
ความคิดเห็นและกิจกรรมของชุมชนจะโหลดเมื่อคุณเลื่อนถึงส่วนนี้
Scroll a little further or use the button above to open the discussion panel.