ตอนที่ 1650 สังหารสุนัขโลหิต เหตุการณ์เกิดขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ร่างกายของสุนัขโลหิตพลันแยกออกเป็นหลายส่วนและกลายเป็นค้างคาวโลหิตตัวเล็กๆ จำนวนมาก จากนั้นพวกมันก็บินตรงเข้าใส่ดราก้อนเลดี้ ดราก้อนเลดี้ไม่ใช่คนอ่อนแอ อย่างไรเสียนางก็เป็นถึงราชันย์วิญญาณ และยังเป็นหนึ่งในราชันย์วิญญาณที่แข็งแกร่งที่สุดอีกด้วย ทว่าเมื่อเห็นฝูงค้างคาวโลหิตพุ่งเข้ามา นางก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องออกมา นางเรียกหม้อใบใหญ่ออกมาจากฟากฟ้าแล้วใช้มันครอบฝูงค้างคาวโลหิตเหล่านั้นไว้ข้างใน ในวินาทีถัดมา ดราก้อนเลดี้พลิกฝ่ามือของนาง เปลวไฟเริ่มลุกโชนขึ้นที่ก้นหม้อด้วยความตั้งใจจะปรุงค้างคาวที่ถูกกักขังอยู่ภายใน ค้างคาวข้างในหม้อต่างมารวมตัวกันและกลับคืนสภาพเป็นสุนัขโลหิตอีกครั้ง ด้วยพละกำลังของสุนัข มันกระโดดขึ้นไปกระแทกฝาหม้อจนเปิดออก แล้วอสูรร้ายก็พุ่งเข้าหานางอีกครั้ง ดราก้อนเลดี้เรียกมีดอีโต้และกระทะทอดออกมา นางถือมันไว้ในมือทั้งสองข้างแล้วเข้าต่อสู้กับสุนัขราวกับว่ากำลังใช้ดาบและโล่ ฮั่นเซินประหลาดใจกับสิ่งที่เห็น มันหาได้ยากมากที่จะพบวิญญาณที่มีจีโนคอร์แตกต่างกันมากมายขนาดนี้ ราวกับว่านางมีจีโนคอร์มากกว่าเขาเสียอีก อย่างไรก็ตาม นางเคยบอกฮั่นเซินว่าจีโนคอร์ของนางเป็นแบบชุด แม้จะดูเหมือนว่านางมีจีโนคอร์หลายชิ้น แต่อุปกรณ์ทำอาหารที่นางเรียกออกมาทั้งหมดนั้นมาจากจีโนคอร์เดียวกัน ด้วยเหตุนี้ นางจึงทำได้เพียงครองอันดับเดียวบนกระดานผู้นำ ไม่เหมือนกับฮั่นเซิน ด้วยจีโนคอร์วิเศษและพลังที่นางครอบครองอยู่ ราชันย์วิญญาณดราก้อนเลดี้จึงสามารถต่อกรกับสุนัขโลหิตได้ ทว่าพื้นที่ที่พวกเขากำลังต่อสู้กันอยู่นั้นช่างโชคร้าย เมื่อมีการใช้พลังรุนแรง พื้นดินก็ถูกพลิกกลับและถูกทำลาย รอยแผลเป็นปรากฏขึ้นทั่วทั้งภูมิประเทศและมันยากที่จะหาที่ว่างสำหรับยืนได้อย่างมั่นคง ส้อมของดราก้อนเลดี้ไม่สามารถหยุดสุนัขตัวนี้ได้นานนัก นางจึงพยายามฟันมัน แต่เมื่อนางลงมือ สุนัขโลหิตก็กลายเป็นฝูงค้างคาวอีกครั้ง พวกมันโถมเข้าใส่นางและกัดนาง เมื่อเสร็จสิ้นกระบวนความ พวกมันก็กลับคืนร่างเป็นสุนัขเหมือนเดิม สุนัขโลหิตดูเหมือนจะเป็นอมตะและวิธีการของดราก้อนเลดี้ก็ทำให้นางไม่สามารถจัดการอะไรมันได้อย่างเป็นชิ้นเป็นอัน หากปล่อยให้เป็นเช่นนี้ต่อไป ไม่ช้าก็เร็วนางจะต้องพ่ายแพ้แน่นอน ฮั่นเซินไม่ได้รีบร้อนที่จะลงมือ นั่นเป็นเพราะสุนัขโลหิตมีพลังแห่งความเป็นอมตะ ถึงแม้เขาจะโจมตีไป มันก็ดูเหมือนจะไม่ได้ช่วยอะไร เขาตระหนักว่าเขาจะต้องหาจุดอ่อนของมันให้ได้ก่อน พลังทางกายภาพดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผล มีดอีโต้ของดราก้อนเลดี้ฟาดใส่สัตว์ร้ายตัวนี้ไปหลายครั้งและนางยังฟันมันเข้าที่คอของอสูรกายโดยตรง แต่มันกลับไม่ได้สร้างความเสียหายแม้แต่นิดเดียว เลือดทุกหยดที่กระเด็นออกมาจะกลายเป็นค้างคาว แล้วพวกมันก็จะบินกลับไปหาสุนัขและรักษาแผลให้ หลังจากเฝ้ามองสัตว์ร้ายอยู่ครู่หนึ่ง ฮั่นเซินก็ไม่สามารถระบุจุดอ่อนของมันได้ ดราก้อนเลดี้เองก็เริ่มจะรับมือไม่ไหว ฮั่นเซินจึงตัดสินใจเรียกโกลเด้นโกลว์เลอร์ออกมาเพื่อดูว่ามันมีความสามารถในการต่อสู้เพียงใด โดยปกติแล้ววิญญาณสัตว์พาหนะจะไม่สามารถต่อสู้ได้ แต่โกลเด้นโกลว์เลอร์นั้นแตกต่างออกไป เมื่อถูกเรียกออกมา โกลเด้นโกลว์เลอร์ก็คำรามลั่น มันวิ่งเข้าหาสุนัขโลหิตด้วยความเร็วเหลือเชื่อ มันเป็นสัตว์ที่เร็วกว่าสุนัขโลหิตมาก สุนัขโลหิตต้องการจะหลบหลีกโกลเด้นโกลว์เลอร์ แต่ทว่าโกลเด้นโกลว์เลอร์ก็ได้อ้าปากรออยู่แล้ว แม้ร่างกายของมันจะมีขนาดเท่ากับสิงโตทั่วไป แต่ปากของมันกลับอ้ากว้างได้ถึงขนาดเท่ากับบ้าน สุนัขโลหิตไม่อาจหลบพ้นและถูกโกลเด้นโกลว์เลอร์งับเข้าไปในชั่วพริบตา จากนั้นมันก็ถูกเคี้ยว เกิดเสียงกระดูกแตกหักดังกร๊อบอย่างน่าอนาถ “อย่ากินนะ! นั่นมันวัตถุดิบของข้า!” ดราก้อนเลดี้รีบร้องบอก นางกังวลว่าโกลเด้นโกลว์เลอร์จะกลืนสุนัขเข้าไปแล้วนางจะสูญเสียวัตถุดิบอันล้ำค่าไป ทว่าเหตุการณ์นั้นไม่ได้เกิดขึ้น โกลเด้นโกลว์เลอร์เคี้ยวมันอยู่เพียงครู่เดียว ฝูงค้างคาวก็บินออกมาจากปากของมัน เมื่อเหล่าค้างคาวรวมตัวกันกลับคืนสู่ร่างสุนัขอีกครั้ง สุนัขโลหิตก็มองโกลเด้นโกลว์เลอร์ด้วยความหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด มันต้องการจะบินหนีไป สุนัขโลหิตมีความเร็วอย่างน่าเหลือเชื่อ และมันทิ้งห่างดราก้อนเลดี้ที่ไม่อาจไล่ตามได้ทัน “ขึ้นมา!” ฮั่นเซินขี่บนหลังโกลเด้นโกลว์เลอร์และพูดกับดราก้อนเลดี้ ดราก้อนเลดี้กระโดดขึ้นมาซ้อนท้ายฮั่นเซิน และโกลเด้นโกลว์เลอร์ก็นำทางพวกเขาทั้งคู่ไล่ตามสุนัขโลหิตไป มันเร็วกว่าสัตว์ที่ถูกเรียกออกมาตัวก่อนหน้านี้มาก แต่สุนัขตัวนี้เจ้าเล่ห์นัก มันเปลี่ยนทิศทางไปเรื่อยๆ จนโกลเด้นโกลว์เลอร์ที่เทอะทะไม่อาจตามทัน เมื่อดราก้อนเลดี้เข้าใกล้สุนัขโลหิต นางก็ใช้ส้อมฟันเข้าใส่มัน แต่การโจมตีเช่นนั้นไม่ได้ผลกับอสูรร้าย “เจ้ามีวิธีฆ่ามันไหม?” ดราก้อนเลดี้ถามอย่างรีบร้อน นางไม่อาจสังหารมันได้แน่ๆ จึงไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องถามฮั่นเซิน “ข้าเองก็ไม่รู้วิธีฆ่ามันเหมือนกัน สุนัขโลหิตดูเหมือนจะเป็นอมตะ มันคงจะยากมากที่จะสังหารมัน” ฮั่นเซินส่ายหน้า เพราะเขายังไม่มีความคิดที่ดีพอ ดราก้อนเลดี้ยังคงพยายามฆ่าสุนัขโลหิตต่อไป ทว่าความพยายามทั้งหมดของนางไร้ผล โกลเด้นโกลว์เลอร์ไล่ตามอสูรร้ายไปไกลกว่าหมื่นไมล์ สุนัขโลหิตวิ่งไปเรื่อยๆ จนกระทั่งมันหยุดกะทันหัน มันหันกลับมาและยิ้มให้กับพวกเขา ฮั่นเซินและดราก้อนเลดี้ต่างตกใจจนขนลุกกับรอยยิ้มนั้น มันไม่ใช่รอยยิ้มจริงๆ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่โหดเหี้ยมและคุกคาม มันเป็นท่าทางชั่วร้ายที่ดูเหมือนรอยยิ้มเท่านั้น ในความเป็นจริงแล้วมันน่ากลัวมาก ทว่าโกลเด้นโกลว์เลอร์หาได้กลัวไม่ มันยังคงไล่ตามสุนัขโลหิตต่อไป สุนัขโลหิตกระโดดเข้าหาหน้าผาตรงหน้า และเมื่อมันพุ่งเข้าชนหน้าผา ร่างของมันก็จมหายเข้าไปข้างใน ผนังหินไม่ได้แตกออก มันราวกับว่าสุนัขตัวนั้นสามารถทะลุผ่านผนังเข้าไปได้ง่ายๆ โกลเด้นโกลว์เลอร์ไม่สามารถทำเช่นนั้นได้ และเมื่อมันพุ่งเข้าหาผนัง มันก็กระแทกเข้ากับหน้าผาอย่างจัง ฮั่นเซินรู้สึกมืดแปดด้าน แต่เขาก็กางร่มกันกระแทกออกเพื่อป้องกันการโจมตีลอบทำร้ายที่อาจตามมา เมื่อสติของฮั่นเซินกลับคืนมา เขาก็พบว่าตนเองไม่ถูกโจมตี แต่สิ่งที่เขาเห็นกลับทำให้ทั้งเขาและดราก้อนเลดี้ต้องประหลาดใจ หลังกำแพงนั้นไม่ใช่เขาวงกตใต้ดิน แต่เป็นเพียงทุ่งกว้าง มีอาคารที่พังทลายอยู่มากมายที่นั่น มีหอคอยครึ่งหนึ่งที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นและพระราชวังที่สร้างอยู่บนทางลาด มีสิ่งก่อสร้างจากหินหลายแห่งที่นั่น ทว่าทั้งหมดล้วนอยู่ในสภาพปรักหักพัง แต่ดูเหมือนว่าพวกมันไม่ได้ถูกสร้างขึ้นที่นั่น มันกลับดูเหมือนว่ามีใครบางคนโยนพวกมันทิ้งไว้และปล่อยให้ร่วงหล่นลงมาบนทุ่งแห่งนี้เสียมากกว่า ฮั่นเซินไม่เห็นว่าสุนัขโลหิตหายไปไหน เขาหันมองไปรอบๆ และในที่สุดก็พบร่างของมนุษย์คนหนึ่งที่ถูกฝังอยู่ใต้ดินครึ่งร่าง นั่นคือรูปปั้นของสตรี นางสวมมงกุฎที่ชวนให้นึกถึงดวงอาทิตย์ มือข้างหนึ่งถือหนังสือและอีกข้างถือคบเพลิงชูไว้เหนือศีรษะ มีรูปปั้นอีกสองสามแห่งอยู่แถวนั้น แต่ทั้งหมดต่างถูกทำลายลง ฮั่นเซินมองไปที่อาคารและรูปปั้นเหล่านั้นแล้วขมวดคิ้ว รูปแบบของหินคล้ายกับสิ่งที่เขาพบในหุบเขาแห่งกาลเวลา เนื้อหินนั้นคล้ายกันมาก