Chapter 420: การเตรียมตัวก่อนวิวัฒนาการ หลังจากที่หลิงพุ่งตัวเข้าใส่วิหคเพลิงราวกับลูกกระสุนปืนใหญ่ เธอทะลวงผ่านร่างที่ลุกเป็นไฟของมันและไปปรากฏตัวอีกด้านหนึ่ง เธอลงจอดอย่างหนักหน่วงที่ตีนเขาจนทำให้ส่วนหนึ่งของภูเขาแตกละเอียด ในมือของหลิงมีดวงวิญญาณสีแดงทองดิ้นพล่านเหมือนเปลวเพลิง วิหคเพลิงกรีดร้องออกมาอย่างรวดเร็ว ก่อนที่ร่างที่ก่อตัวขึ้นจากไฟของมันจะระเบิดออกและกลายเป็นพลุไฟ หลิงกระโดดกลับมาหาหานเซิ่นและโยนดวงวิญญาณให้เขาโดยไม่พูดอะไรสักคำ จากนั้นเธอก็ยืนอยู่ข้างหานเซิ่นเหมือนอย่างที่เคยทำเป็นปกติ "เอ่อ... ขอบใจเธอมากนะ!" หานเซิ่นหน้าแดงเล็กน้อย เขาไม่เคยทำดีกับหลิงมากนัก แต่เธอกลับช่วยสะสางสิ่งที่เขาพยายามทำมาเป็นเวลานานจนสำเร็จ ทำให้เขารู้สึกเขินอายอยู่บ้าง หลิงไม่ได้ตอบอะไรเพียงแต่ส่งยิ้มหวานให้หานเซิ่น ฟันของเธอเป็นประกายผ่านริมฝีปากที่นุ่มนวล หานเซิ่นไม่มีเวลาพูดต่อ เพราะดวงวิญญาณสีแดงทองในมือนั้นร้อนระอุจนเกือบจะทำให้มือของเขาไหม้เกรียม เขาจึงรีบเรียกกริชหมาป่าต้องสาปออกมาแล้วฟันลงไปที่ดวงวิญญาณนั้นทันที "สังหารสิ่งมีชีวิตระดับซูเปอร์ วิหคทะเลทราย ได้รับวิญญาณอสูรวิหคทะเลทราย ได้รับผลึกชีวิต เนื้อไม่สามารถกินได้" เมื่อเสียงดังขึ้นในหัว หานเซิ่นแทบจะตะโกนออกมาด้วยความตื่นเต้น วิญญาณอสูรระดับซูเปอร์อีกดวงแล้ว! ช่างโชคดีอะไรขนาดนี้! เขารับผลึกสีแดงทองขนาดเท่าลูกกระสุนไว้ในมือแล้วโยนเข้าปากโดยไม่ลังเล แม้ว่ามันจะดูค่อนข้างสิ้นเปลือง แต่เขาก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะเก็บผลึกชีวิตไว้ใช้ในภายหลัง และไม่มีทางที่จะขายมันให้คนอื่นได้ด้วย ดังนั้นหานเซิ่นจึงกินมันเข้าไปทั้งหมด "กินผลึกชีวิตของวิหคทะเลทราย ได้รับจีโนพอยท์ระดับซูเปอร์ 1 แต้ม... แต้มจีโนพอยท์ระดับซูเปอร์เต็มแล้ว" หานเซิ่นตระหนักว่าในที่สุดเขาก็เก็บแต้มจีโนพอยท์ระดับซูเปอร์จนเต็ม ซึ่งเร็วกว่าการเก็บแต้มจีโนพอยท์ระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์เสียอีก หานเซิ่นสำรวจเข้าไปในความคิดด้วยความดีใจและดูวิญญาณอสูรระดับซูเปอร์ที่เพิ่งได้รับมา ประเภทของวิญญาณอสูรสิ่งมีชีวิตระดับซูเปอร์ วิหคทะเลทราย: ออร่า หานเซิ่นแทบจะหัวเราะออกมาดังๆ มันคือออร่าวิญญาณอสูร ซึ่งหาได้ยากมาก หานเซิ่นรู้สึกว่าผลของ 'ผู้ช่วยเพลิง' นั้นค่อนข้างขาดหายไปบ้าง เมื่อได้รับออร่าวิญญาณอสูรระดับซูเปอร์มา เขาก็มีสิ่งที่จะมาแทนที่มันได้แล้ว แม้ว่าเขาจะพร้อมสำหรับการวิวัฒนาการแล้ว แต่หานเซิ่นก็ไม่รีบร้อน อย่างไรเสียเขายังเหลือเวลาอีกมากกว่าสองเดือนก่อนที่จะต้องไปรายงานตัวที่ยานดาฟเน่ เขายังสามารถทำอะไรได้อีกหลายอย่างในช่วงเวลานี้ หานเซิ่นเรียกสิงโตทองคำออกมาและพาสิ่งไปยังตำแหน่งต่างๆ ที่นีน่าระบุไว้ แล้วเขาก็ได้พบกับสิ่งมีชีวิตระดับซูเปอร์มากมายจริงๆ เก้าสิบเปอร์เซ็นต์ของสิ่งมีชีวิตที่สตาร์รี่กรุ๊ปค้นพบนั้นเป็นระดับซูเปอร์ ซึ่งน่าประหลาดใจมาก มีเพียงไม่กี่ตัวที่เป็นสิ่งมีชีวิตระดับเลือดศักดิ์สิทธิ์พิเศษ ถึงแม้สิ่งมีชีวิตระดับซูเปอร์จะหายาก แต่ก็ยังสามารถพบเห็นได้ เหตุผลเดียวที่ไม่มีใครค้นพบการมีอยู่ของพวกมันก็คือไม่มีใครสามารถฆ่ามันได้ เหตุผลที่หานเซิ่นไปตามหาสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นไม่ใช่เพื่อฆ่าพวกมัน หานเซิ่นซึ่งมีแต้มจีโนพอยท์ระดับซูเปอร์เต็มแล้วไม่จำเป็นต้องล่าสิ่งมีชีวิตระดับซูเปอร์อีกต่อไป ประโยชน์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่จะได้รับคือวิญญาณอสูรระดับซูเปอร์ อย่างไรก็ตาม แม้จะมีวิญญาณอสูรระดับซูเปอร์ เขาก็ไม่ได้แปลว่าจะไร้เทียมทานในก๊อดแซงชัวรี่เขตสอง และถึงแม้เขาจะฆ่าสิ่งมีชีวิตเหล่านั้น เขาก็อาจไม่ได้รับวิญญาณอสูรของพวกมันเสมอไป ถึงกระนั้น หานเซิ่นยังคงตามหาสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นทีละตัว เขาพบสิ่งมีชีวิตระดับซูเปอร์ทั้งหมดที่พอจะหาได้และเอาชนะพวกมันทีละตัว หานเซิ่นมีวัตถุประสงค์สองประการ อย่างแรกคือเขาต้องการฝึกฝนทักษะการต่อสู้ และอย่างที่สองคือเขาต้องการวางรากฐานที่ดีให้กับหานเหยียน หานเหยียนยังเด็กมากจนต้องใช้เวลาอีกหลายปีกว่าจะเข้าสู่ก๊อดแซงชัวรี่ได้ มันเป็นไปไม่ได้ที่หานเซิ่นจะรอเธอ ดังนั้นเขาจึงไม่มีโอกาสที่จะโอนวิญญาณอสูรระดับซูเปอร์ให้เธอได้ ในอนาคตเธอจะต้องล่าสิ่งมีชีวิตระดับซูเปอร์ด้วยตัวเธอเอง หานเซิ่นได้เรียนรู้จุดแข็งและจุดอ่อนของสิ่งมีชีวิตระดับซูเปอร์มาแล้ว ดังนั้นเขาจึงสามารถสอนหานเหยียนได้ในอนาคต หากเธอมีความสามารถพอที่จะออกล่าพวกมัน หากหานเหยียนไม่มีความสามารถแบบนั้น ก็ไม่จำเป็นต้องคาดหวังให้เธอเก็บแต้มจีโนพอยท์ระดับซูเปอร์จนเต็ม ตราบใดที่ฉันยังอยู่ตรงนี้ ฉันจะไม่มีวันปล่อยให้หานเหยียนต้องลำบาก ถ้าเธอเก็บแต้มจีโนพอยท์ระดับซูเปอร์จนเต็มได้นั่นก็ดีที่สุด แต่ถ้าไม่ มันก็ไม่เป็นไรเช่นกัน แม้หานเซิ่นจะคิดแบบนั้น แต่เขาก็ยังคงทำทุกอย่างเท่าที่ทำได้เพื่อหานเหยียน ที่สำนักงานใหญ่ของหน่วยพิเศษ จงเจิ้นหงกำลังจัดการกับไฟล์เร่งด่วนบางอย่างตอนที่เขาได้ยินเสียงเคาะประตู "เจียงเซิ่ง ถ้าไม่ใช่เรื่องสำคัญ วันนี้อย่ามารบกวนฉัน" จงเจิ้นหงกล่าวหลังจากเห็นว่าเป็นเจียงเซิ่งผู้ช่วยของเขา การเป็นผู้อำนวยการหน่วยพิเศษนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย ไม่เพียงแต่เขาต้องบริหารจัดการลูกทีมให้ดีเท่านั้น แต่เขายังต้องรับมือกับธุระงี่เง่าบางอย่าง ซึ่งทำให้เขาหมดความอดทนจนเกือบจะอยากด่าใครสักคน "ผู้อำนวยการครับ หัวหน้าหน่วยพิเศษคนหนึ่งได้ยื่นคำร้องขอแลกเปลี่ยนวิญญาณอสูรครับ" เจียงเซิ่งกล่าวด้วยสีหน้าที่ซับซ้อน "อย่าเอาเรื่องแบบนี้มากวนใจฉัน ให้เขาไปทำผ่านแพลตฟอร์มภายในตามกฎสิ ฉันต้องสอนเรื่องนี้กับนายด้วยเหรอ?" จงเจิ้นหงรู้สึกหงุดหงิดที่เจียงเซิ่งมารบกวนเขาด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้และพูดออกมาอย่างรุนแรง "หัวหน้าหน่วยคนนั้นต้องการแลกเปลี่ยนเพื่อขอโควตาการคุ้มครองสมาชิกในครอบครัวครับ" เจียงเซิ่งรู้จักนิสัยของจงเจิ้นหงดีและเข้าใจว่าเขากำลังตกอยู่ภายใต้ความกดดันอย่างมาก ดังนั้นเจียงเซิ่งจึงไม่ได้รู้สึกโกรธ แต่ยังคงรักษาแววตาที่ซับซ้อนไว้บนใบหน้า "ใครๆ ก็ต้องการการคุ้มกันทั้งนั้น พวกเขาคิดว่าทีมปฏิบัติการของหน่วยพิเศษมีหกมือหรือยังไง?" เรื่องที่ทำให้จงเจิ้นหงลำบากใจในตอนแรกก็คือเรื่องการคุ้มกันเช่นกัน ซึ่งมันทำให้เขายิ่งโกรธมากขึ้นไปอีกเมื่อได้ยินสิ่งที่เจียงเซิ่งพูด อย่างไรก็ตาม จงเจิ้นหงไม่ได้มีอะไรขัดแย้งกับเจียงเซิ่ง เขาจึงสงบสติอารมณ์ลงและพูดว่า "เพราะเขาเป็นคนของเรา เราควรให้สิทธิ์เขาก่อน แต่ช่วงนี้เราขาดแคลนคนฝีมือดีตั้งแต่เสียพี่น้องไปไม่กี่คนเพื่อปกป้องพวกคนใหญ่คนโตเหล่านั้น บอกให้เขารอไปก่อน ไว้เราค่อยหาทางจัดการทีหลัง" เจียงเซิ่งพูดต่อด้วยสีหน้าที่แปลกประหลาดยิ่งกว่าเดิม "ผู้อำนวยการครับ คนคนนั้นไม่ได้ต้องการการคุ้มกันในตอนนี้ แต่เป็นในอีกไม่กี่ปีข้างหน้าครับ" "ไร้สาระ ทำไมเขาถึงมายื่นขออะไรที่จะมีผลในอีกไม่กี่ปีข้างหน้า? เขาพยายามจะเพิ่มภาระงานให้เราหรือยังไง?" จงเจิ้นหงทุบโต๊ะด้วยความโมโห "ผู้อำนวยการครับ ผมว่าท่านควรดูรายการวิญญาณอสูรที่เขาเสนอมาก่อนดีกว่าครับ" เจียงเซิ่งวางเอกสารลงตรงหน้าจงเจิ้นหง "มันจะมีอะไรให้... ดู..." ในตอนแรกจงเจิ้นหงค่อนข้างรำคาญ แต่หลังจากที่เขาเหลือบมองรายการนั้น เขาก็กลืนคำพูดตัวเองลงคอและเบิกตากว้างทันที