ตอนที่ 929: การต่อสู้เดิมพันยีน หานเซิ่นหลบเลี่ยงราชาฟีนิกซ์เพราะเขาต้องการเก็บรวบรวมยีนราชาสปิริตจากพวกสปิริตระดับราชาที่อันดับต่ำกว่าก่อน เหล่าสปิริตต่างเชื่อว่าเดอะคิงหวาดกลัวเกินกว่าจะต่อสู้กับราชาฟีนิกซ์ พวกเขายังเชื่ออีกว่าราชาฟีนิกซ์เป็นเพียงคนเดียวที่สามารถเอาชนะเขาได้ ราชาแห่งวันประกาศว่าเดอะคิงเป็นพวกสับปลับที่เอาแต่รังแกและแข่งขันกับคนที่อ่อนแอกว่าอย่างเห็นได้ชัด พฤติกรรมของหานเซิ่นทำให้สปิริตหลายตนผิดหวัง และความคลั่งไคล้ที่มีต่อเดอะคิงก็ลดลงอย่างมาก สปิริตส่วนใหญ่เริ่มตีตัวออกห่าง และไม่มีใครเต็มใจจะสละแต้มยีนสปิริตให้เขาเหมือนอย่างที่เคยเป็น แน่นอนว่าหานเซิ่นไม่ได้ใส่ใจความรู้สึกของพวกนั้น ตอนนี้เขามีเป้าหมายและปรารถนาจะทำให้มันสำเร็จ ดังนั้นเขาจึงใช้เวลาทั้งหมดไปกับการล่าราชาสปิริตตามลำดับ อย่างไรก็ตาม หลังจากฆ่าไปได้ไม่กี่ตน หานเซิ่นก็เริ่มประสบความยากลำบากในการหาตัวตนอื่นๆ เพราะสปิริตที่เขาต้องการล่าต่างไม่ยอมเข้ามาในฐานสปิริตอีกแล้ว "เดอะคิง เลิกค้นหาเถอะ ถ้าเจ้าไม่สู้กับราชาฟีนิกซ์ ก็จะไม่มีใครยอมให้เจ้าท้าสู้อีก" จักรพรรดินีสวรรค์กล่าว จักรพรรดินีบุปผามองหานเซิ่นด้วยความผิดหวัง เธอเคยยอมรับว่าแอบชอบเขา แต่ตอนนี้กลับรู้สึกโง่เขลาที่ประเมินสปิริตที่ถูกมองว่าเป็นคนขี้ขลาดคนนี้สูงเกินไป "ดูเหมือนว่าพวกเขาจะขัดขวางแผนการล่าของฉันซะแล้ว" หานเซิ่นถอนหายใจ พลางคิดว่าเขาน่าจะเก็บรวบรวมแต้มยีนได้มากกว่านี้ก่อน ตอนนี้ดูเหมือนว่าจะไม่มีใครให้สู้ด้วยอีกแล้วนอกจากราชาฟีนิกซ์ "เจ้ามันน่ารังเกียจ ท้าสู้กับเขาซะถ้าเจ้ามีกึ๋นพอ!" ราชาแห่งวันกล่าว หานเซิ่นมองไปที่เขาแล้วพูดว่า "ก็ได้ งั้นฉันท้าสู้กับแก" "เจ้ามันสับปลับ! ท้าทายฟีนิกซ์สิ ไม่ใช่ข้า!" ราชาแห่งวันตะโกน หานเซิ่นยิ้มและกล่าวว่า "แกนี่เหมือนแผ่นเสียงตกร่องเลยนะ และทั้งหมดนี้ก็พิสูจน์แล้วว่าแกมันอ่อนแอ ฉันคงเข้าใจผิดไปเองที่คิดว่าแกจะมีระดับกว่านี้ ไม่ยากจะเชื่อเลยว่าแกเพิ่งจะยอมรับออกมาเองว่าอ่อนแอกว่าฉัน" "เจ้า..." ใบหน้าของราชาแห่งวันเปลี่ยนเป็นสีเขียว หานเซิ่นมองไปยังราชาฟีนิกซ์ที่อยู่บนเกาะของเขาแล้วถามว่า "นายอยากสู้กับฉันขนาดนั้นเลยเหรอ?" "เจ้าไม่มีคุณสมบัติพอจะเป็นคู่ต่อสู้ของข้า ข้าก็แค่หวังจะสั่งสอนบทเรียนให้เจ้าบ้างเท่านั้น" ราชาฟีนิกซ์กล่าวอย่างเย็นชา "พูดได้ดี" หานเซิ่นหัวเราะ เหล่าสปิริตในบริเวณนั้นต่างขมวดคิ้ว ราชาฟีนิกซ์ตั้งใจจะเยาะเย้ยเขา แต่หานเซิ่นกลับเอ่ยชมคำถากถางนั้นและหัวเราะใส่หน้า หานเซิ่นมองราชาฟีนิกซ์แล้วพูดว่า "ถ้านายคิดว่าสามารถสั่งสอนบทเรียนให้ฉันได้จริงๆ นายอยากจะทำให้การต่อสู้ครั้งนี้เป็นการต่อสู้ที่เหมาะสมไหมล่ะ? แบบที่เราใช้แต้มยีนส่วนตัวมาเดิมพันกัน... ทั้งหมดเลย" ทุกคนต่างตกตะลึงเมื่อได้ยินเช่นนั้น หากเป็นเรื่องจริง การต่อสู้นี้จะยาวนานมาก มันจะดำเนินไปจนกว่าฝ่ายหนึ่งจะได้แต้มยีนจนเต็มขีดจำกัด หรืออีกฝ่ายหนึ่งแต้มยีนหมดตัว ไม่มีขีดจำกัดว่าคนคนหนึ่งจะมีแต้มยีนส่วนตัวได้เท่าไหร่ แต่หานเซิ่นสามารถรับแต้มยีนสปิริตได้เพียงหนึ่งร้อยแต้มเท่านั้น ยกเว้นเพียงกรณีเดียวคือถ้าหานเซิ่นเซ็นสัญญากับราชาฟีนิกซ์ ในกรณีนั้นเขาจะสามารถรวบรวมแต้มยีนฟีนิกซ์ได้มากเท่าที่ต้องการ แน่นอนว่าหานเซิ่นไม่คิดจะเซ็นสัญญากับฟีนิกซ์ ดังนั้นจำนวนสูงสุดที่เขาจะได้รับคือหนึ่งร้อยแต้ม "นั่นคือสิ่งที่ข้าหวังไว้พอดี" ราชาฟีนิกซ์ตอบตกลงโดยไม่ลังเล เขาไม่เชื่อว่าหานเซิ่นจะเอาชนะเขาได้ ดังนั้นเขาจึงยอมรับการต่อสู้แลกชีวิตนี้ "ฮ่าๆๆ! เจ้าคิดจริงๆ เหรอว่าเงื่อนไขนี้จะขู่ฟีนิกซ์ให้ถอยไปได้? มาดูกันว่าเจ้าจะเหลือแต้มยีนส่วนตัวสักกี่แต้มเมื่อการต่อสู้นี้จบลง" ราชาแห่งวันตื่นเต้นอย่างมาก จักรพรรดินีทั้งสองไม่ได้พูดอะไร เพราะการต่อสู้เดิมพันยีนนั้นรุนแรงเกินไป ไม่มีใครมีแต้มยีนส่วนตัวมากมายนัก และการสูญเสียมันไปเป็นจำนวนมากถือเป็นโชคร้ายที่เลวร้ายสำหรับทุกคน พวกเธอประหลาดใจกับข้อเสนอของหานเซิ่นที่ให้เป็นการต่อสู้เดิมพันยีน สิ่งที่พวกเธอไม่รู้ก็คือ หานเซิ่นมีแต้มยีนส่วนตัวเพียงสองแต้มเท่านั้น อย่างมากที่สุดเขาก็เสียแค่สองแต้ม หานเซิ่นต้องการเพิ่มจำนวนแต้มยีนส่วนตัวของเขา แต่จนถึงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้วิธี พวกเขาไม่มีวันเดาออกเลยว่าหานเซิ่นมีแต้มยีนส่วนตัวเพียงสองแต้ม หานเซิ่นส่งคำขอต่อสู้เดิมพันยีน และราชาฟีนิกซ์ก็ตอบรับทันทีโดยไม่เสียเวลา การต่อสู้เช่นนี้ดึงดูดสปิริตจำนวนมากให้มาเข้าชม "เดอะคิงกำลังจะต่อสู้เดิมพันยีนกับราชาฟีนิกซ์งั้นเหรอ? ให้ตายเถอะ เขาบ้าไปแล้ว!" "แต่ราชาฟีนิกซ์มีกายฟีนิกซ์นะ เดอะคิงโดนฆ่าตายแน่" "ฉันสงสัยจังว่ายีนของเดอะคิงเป็นธาตุอะไร ฉันหวังว่าฟีนิกซ์จะไม่มีธาตุเดียวกับที่เขามีนะ จะได้ริบเอามาได้จนหยดสุดท้าย" "ใช่ เรายังไม่เคยเห็นเดอะคิงแพ้เลย ดังนั้นจึงยังไม่มีใครรู้ว่าเขามีธาตุอะไร แต่มันต้องทรงพลังมากแน่ๆ ไม่ว่าจะเป็นธาตุอะไรก็ตาม" "ไม่ต้องห่วงเพื่อน เดี๋ยวเราก็ได้รู้กันแล้ว" เพราะหานเซิ่นเคยปฏิเสธการต่อสู้มาก่อน พวกเขาจึงยังเชื่อว่าเดอะคิงไม่มีความสามารถพอจะเอาชนะฟีนิกซ์ได้ หานเซิ่นเดินอย่างช้าๆ ไปยังเกาะของราชาฟีนิกซ์แล้วพูดว่า "มองนายนานๆ แล้วฉันรู้สึกง่วงจัง" "มันสายเกินไปสำหรับการนึกเสียใจแล้ว!" ราชาฟีนิกซ์แผดเสียง "โอ้ ฉันไม่มีอะไรต้องเสียใจหรอก แค่คิดว่าจะต้องฆ่านายตั้งหนึ่งร้อยครั้งมันก็น่าเบื่อและเหนื่อยมาก ฉันหวังว่าตัวเองจะไม่เผลอหลับไปก่อนที่เราจะทำเสร็จนะ... เฮ้ ฉันมีความคิดดีๆ อย่างหนึ่ง ถ้านายให้ฉันทำลายทิ้งสักครั้ง แล้วนายก็ฆ่าตัวตายอีกเก้าสิบเก้าครั้งเพื่อไม่ให้ฉันต้องลำบากจะเป็นไง?" หานเซิ่นกล่าวด้วยน้ำเสียงที่จริงจังจนน่าตกใจ