บทที่ 101 — เมืองที่ไร้เจ้าของเงา

ไอหมอกสีเทาหม่นปนกลิ่นเขม่าถ่านหินหนาทึบที่เคยเกาะกุมเกลือกกลิ้งเหนือนครเวลด์ฮอลม์มานานหลายทศวรรษ เริ่มเจือจางและสลายตัวไปพร้อมกับสายฝนแผ่วเบาของฤดูพิรุณที่หยุดตกช้า ๆ ในยามอรุณรุ่ง แสงอาทิตย์สีทองอ่อนรำไรพยายามสาดส่องลอดผ่านรอยแยกของกลุ่มเมฆหนาหนักลงมากระทบผิวน้ำที่เจิ่งนองอยู่บนถนนหินแกรนิตผุพัง สะท้อนประกายระยิบระยับขับเน้นซอกมุมของสิ่งปลูกสร้างที่เคยซ่อนตัวอยู่ในเงามืด นี่เป็นเช้าวันแรกในรอบเกือบสี่สิบปีที่ประชาชนและพ่อค้ารายย่อยแห่งนครรัฐเวลด์ฮอลม์ตื่นขึ้นมาโดยปราศจากความกดทับของเงาดำอันมองไม่เห็นจากตระกูลวอร์น ตามตรอกซอกซอยย่านตลาดเกลือและท่าเรือขนส่งสินค้า บรรยากาศเต็มไปด้วยความสับสนระค…