บทที่ 114 — ไล่ตามเงา

สายฝนยามค่ำคืนในฤดูพิรุณยังคงตกลงมาอย่างหนักหน่วงและสม่ำเสมอเหนือผืนหลังคาและแนวกำแพงหินแกรนิตสีเทาเข้มของนครรัฐเวลด์ฮอลม์อย่างไม่มีทีท่าว่าจะสิ้นสุด ละอองน้ำฝนละเอียดปนเปกับไอหมอกหนาทึบที่ลอยเอื่อยเฉื่อยเฉอะแฉะไปตามตรอกซอกซอยอันคดเคี้ยว ประดุจสายใยของแมงมุมสีเทาที่คอยถักทอโอบล้อมเมืองท่าการค้าอันมั่งคั่งนี้ไว้ในความเงียบสงบอันแสนเย็นเยือกและหดหู่ เสียงซ่าของหยดน้ำฝนที่ตกกระทบหลังคากระเบื้องดินเผาดังระงมสอดประสานกับเสียงกระแสลมพัดกรรโชกหวีดหวิวผ่านซอกตึกหินโบราณ กลิ่นชื้นแฉะของโคลนตมและน้ำครำเน่าเสียจากท่อระบายน้ำอายุกว่าร้อยแปดสิบปีที่ขาดการบูรณะ ผสมผสานกับกลิ่นดินโคลนชื้น กลิ่นเขม่าถ่านหินจา…