บทที่ 117 — เวลด์ฮอลม์รุ่งเรือง

แสงเงินยวงแห่งรุ่งอรุณลากผ่านผิวน้ำที่นิ่งสนิทของแม่น้ำเวลด์ ขับไล่ไอหมอกหนาทึบที่เกาะกุมเมืองท่าการค้าแห่งภาคกลางให้ค่อยๆ จางหายไป ทิ้งไว้เพียงหยาดน้ำค้างที่พร่างพรายบนหลังคากระเบื้องหินชนวนและถนนหินแกรนิตอันสะอาดตา เสียงกระดิ่งลากเกวียนขนส่งสินค้าเริ่มดังกรุ๋งกริ๋งประสานกับเสียงตะโกนทักทายของบรรดาพ่อค้าแม่ขายที่เริ่มตั้งแผงไม้ในตลาดย่านตะวันออก บรรยากาศของเวลด์ฮอลม์ในยามนี้ช่างแตกต่างจากยุคสมัยที่ถูกปกครองภายใต้เงามืดของกิลด์เงาและตระกูลวอร์นอย่างสิ้นเชิง ความหวาดกลัวที่เคยฝังลึกในหัวใจของสามัญชนยามที่ต้องเดินผ่านตรอกซอกซอยสลัวในอดีต บัดนี้ถูกทดแทนด้วยเสาตะเกียงเวทมนตร์ Tier ๑ ขนาดเล็กที่คาส…