บทที่ 127 — นครรัฐที่ไม่ยอม

สายฝนยามค่ำคืนยังคงตกลงมาอย่างกระหน่ำซ้ำเติมเหนือนครรัฐเวลด์ฮอลม์อย่างไม่มีทีท่าว่าจะเบาบางลง ม่านน้ำสีเทาหม่นโรยตัวลงมาจากท้องฟ้าสีเหล็กไหลผ่านหลังคาไม้ที่เปื่อยผุและแผ่นหินชนวนที่แตกหักของบ้านเรือนซอมซ่อ ถนนหนทางที่ปูด้วยหินทรายหยาบเวลานี้เจิ่งนองไปด้วยทางน้ำขังสีโคลนเน่าเสีย ซึ่งพัดพาเอาคราบเขม่าดินปืน ถ่านหิน และสิ่งปฏิกูลจากโรงงานหลอมโลหะในเขตหัตถกรรมไหลมารวมกันตามร่องระบายน้ำแคบๆ ที่ส่งกลิ่นชื้นแฉะ ลมหนาวกรรโชกพัดกระแทกประตูปานเกล็ดไม้ของร้านค้าต่างๆ ทิ้งคราบความเปียกชื้นที่เย็นยะเยียบไว้ในทุกตรอกซอกซอยอันซับซ้อน นครรัฐการค้าอันโอ่อ่าและเป็นศูนย์กลางการเงินของสมาพันธ์ภาคกลาง in ยามนี้กลั…