บทที่ 138 — ดันเจี้ยนแห่งรอยแยก

ความหนาวเหน็บอันเยือกเย็นของป่าลึกทิศเหนือแห่งอาณาจักรเวลด์ฮอลม์นั้นแผ่ซ่านลึกเข้าไปในทุกอณูเนื้อ สายลมพัดกวัดแกว่งยอดสนสูงตระหง่านจนส่งเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงกระซิบของปีศาจร้ายที่ไร้ตัวตน ไอหมอกสีขาวอมเทาโรยตัวหนาทึบปกคลุมทั่วพื้นดินอันชื้นแฉะที่เต็มไปด้วยเศษใบไม้เน่าเปื่อยและคราบมอสเขียวเข้ม กลิ่นอายของดินชื้นคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นสนจางๆ บรรยากาศรอบด้านสลัวเลือนรางจนแทบมองไม่เห็นสิ่งที่อยู่ห่างออกไปเกินสิบก้าว ทุกสิ่งตกอยู่ใต้ความเงียบงันป่าเถื่อน มีเพียงเสียงฝีเท้าเบาหวิวสองคู่ที่ย่ำลงบนพื้นโคลนชื้นแฉะอย่างมั่นคง “แวร์... ท่านเดินเร็วเกินไปแล้วสำหรับนักผจญภัยระดับ Bronze (บรอนซ์) ที่เพิ่งเดิน…