บทที่ 154 — บันทึกวิหารใต้ดิน

ลมราตรีพัดกระโชกหอบเอาไอหนาวเหน็บยามดึกสงัดและกลิ่นชื้นแฉะของขี้เถ้าถ่านหินจากย่านโรงงานทอผ้าท้ายเมืองเวลด์ฮอลม์ให้ลอยอวลไปทั่วท้องถนนดินโคลนที่จับตัวเป็นน้ำแข็งบางปนกรวด หมอกหนาสีเทาหม่นโรยตัวต่ำบดบังแสงจันทร์เสี้ยวที่สาดส่องลงมากระทบแนวหลังคากระเบื้องดินเผาของสภาพ่อค้าและตึกรามบ้านช่อง บรรยากาศภายในคฤหาสน์รับรองชานเมืองเวลด์ฮอลม์ที่พรางตัวอยู่ในม่านไม้ยามค่ำคืนนั้นตกอยู่ในความเงียบงันป่าเถื่อน มีเพียงเสียงลมหนาวหวีดหวิวปะทะกรอบหน้าต่างไม้เป็นระยะ บนโต๊ะไม้โอ๊กตัวเตี้ยกึ่งกลางห้องนอนมืดสลัว แผ่นทองแดงสลักอักขระอารยธรรมยุคทองที่คาสเทลประดิษฐ์ขึ้นสั่นไหวระริกส่งกระแสมานาความถี่ต่ำเป็นจังหวะแปลก…