บทที่ 156 — ดาบศิลาเหล็กกล้าครางสะท้อน

เกล็ดน้ำค้างแข็งสีขาวโพลนเกาะหนาทึบตามแนวยอดหญ้าคาและกิ่งไม้แห้งกรอบรอบคฤหาสน์ชานเมืองเวลด์ฮอลม์ แสงอรุณยามเช้าสีเหลืองซีดดุจน้ำผึ้งเจือจางพยายามทอดส่องลอดผ่านม่านหมอกควันพิษหนาหนักของโรงงานถลุงหิน ทว่ากลับไม่อาจนำพาความอบอุ่นมาสู่ผืนหินอ่อนอันเย็นเฉียบในคฤหาสน์ได้ ลมหนาวพัดกราวพาเอาไอเกลือเค็มของทะเลสาบใต้พัดระลอกเข้ามาทางช่องหน้าต่างระเบียงห้องโถงชั้นสอง ที่ซึ่งเวอร์ดานนอนหนุนหมอนจิบน้ำชาสมุนไพรกลิ่นขมฝาดด้วยใบหน้านิ่งสงบไร้รอยอารมณ์ นัยน์ตาสีเทาดั่งแผ่นเหล็กกล้าจ้องมองสัตว์กลไกสีทองแดงขนาดย่อมที่เกาะนิ่งอยู่บนโต๊ะไม้ เหยี่ยวกลไกทองแดงชิ้นเอกของคาสเทล เพิ่งจะสลัดขนโลหะร่อนบินลงเกาะระเบียงยาม…