บทที่ 161 — จุดเปลี่ยนความคิด

ความเงียบสงัดภายในห้องโถงสีดำใต้ดินลึกของวิหารนครรุ่งอรุณออราลิสนั้นเย็นเยียบและหนักอึ้งดุจแผ่นหินที่ทับถมอยู่เหนือกาย ละอองสีเทาอ่อนจากเศษขี้เถ้าของแซกคนหยอดน้ำมันเตาเพิ่งจะปลิวหายลับลงไปตามช่องระบายอากาศลึกตามแรงปัดของราฮับ กลิ่นสารเคมีกรดเกลือจางๆ ที่ใช้สลายไอเนื้อรอยกลิ่นอายยังอบอวลอยู่ในบรรยากาศชื้นแฉะ ทว่าไม่มีใครในห้องโถงใต้ดินนี้ให้ความสนใจต่อการดับสูญอันแสนต่ำต้อยและกระทันหันนั้น สายตาของทุกคนยังคงตรึงแน่นอยู่กึ่งกลางบานประตูดำออบซิเดียนขนาดยักษ์ที่ยืนตระหง่านทอแสงชีพจรสีฟ้าครามแผ่วจาง เวอร์ดานยังคงทรุดเข่าข้างหนึ่งแตะหินเย็นชื้น ฝ่ามือขวาที่แห้งผากยังไม่ละไปจากผิวศิลาออบซิเดียนอันเงี…