บทที่ 188 — กุญแจผุพัง

ความมืดมิดและเยือกเย็นแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทุกตารางนิ้วของอุโมงค์หินโบราณที่ทอดตัวลึกพ้นลานแท่นบูชาของมหาวิหารแห่งทรายนิรันดร์ลงมาสู่ก้นบึ้งที่ชาวโลกยุคเสื่อมถอยไม่มีวันก้าวล่วงล้ำเข้ามาได้ ทรายหยาบสีส้มหม่นที่พัดผ่านจากพื้นทรายแห้งแล้งด้านบนไหลร่วงลงตามช่องแคบของผนังศิลาคล้ายสายน้ำที่ไม่มีวันหยุดนิ่ง กลิ่นอายของแร่ธาตุโบราณ ฝุ่นปูนที่ผุกร่อน และกลิ่นอับชื้นปะปนอยู่ท่ามกลางบรรยากาศที่แสนเบาบางเบื้องล่างนี้ เสียงฝีเท้าของเวอร์ดานในคราบของนักผจญภัย Silver นามแฝง "แวร์" ก้าวเดินอย่างแผ่วเบาและมั่นคง เคียงข้างด้วยลิเลียผู้สวมหมวกคลุมศีรษะหนาเพื่อบดบังเส้นผม และราฮับที่เดินตามหลังสามก้าวราวกับเป็นเงา…