บทที่ 201 — บทเพลงบทสุดท้ายแห่งทะเลทราย

ลมร้อนยามรุ่งอรุณพัดหอบเอาละอองทรายสีเหลืองซีดให้หมุนวนข้ามสิ่งก่อสร้างหินทรายรอบนอกมหาวิหารแห่งทรายนิรันดร์ แสงอาทิตย์ยามเช้าตรู่สาดส่องพาดผ่านซากปรักหักพังโบราณจนเกิดเป็นเงายาวเหยียด ทอดตัวปกคลุมขบวนรถม้าพเนจรของคณะเวอร์ดานที่จอดเรียงรายเตรียมพร้อมออกเดินทาง การลอบปิดผนึกห้องลับชั้นที่เก้าใต้วิหารทรายเสร็จสิ้นลงแล้ว ทว่าบรรยากาศความตึงเครียดรอบขบวนเดินทางกลับไม่ได้ลดระดับลงเลยแม้แต่น้อย เวอร์ดานในชุดเสื้อคลุมสีน้ำตาลหม่นเนื้อหยาบตัวเก่าที่เปื้อนคราบฝุ่นทราย ยืนจับตามองคนงานของกิลด์ที่กำลังจัดแจงมัดลังสัมภาระท้ายเกวียน นัยน์ตาสีเทาดั่งกระจกเงาอันเรียบเฉยของเขากวาดมองรอบข้างอย่างเงียบงัน สมองอ…