บทที่ 249 — ลายมือของจารชนใต้คลัง

กลิ่นอับชื้นของดินเลนที่เน่าเปื่อยและตะไคร่น้ำสีเขียวเข้มโชยขึ้นมาจากร่องศิลาใต้ดินที่ทอดยาวเป็นระยะทางหลายไมล์ใต้พระราชวังศิลาแก้ว (Glass Stone Capital) สายลมหนาวเหน็บจากเทือกเขาสูงด้านบนที่โหมกระหน่ำในยามราตรีไม่อาจพัดผ่านเข้ามาถึงเขาวงกตใต้ฐานศิลาอันสลับซับซ้อนแห่งนี้ได้โดยตรง มีเพียงกระแสไอเย็นยะเยือกแช่แข็งที่แผ่ซึมผ่านก้อนอิฐโบราณชื้นแฉะและเสียงหยดน้ำที่กระทบพื้นหินดังก้องสะท้อนไปมาอยู่ในอุโมงค์ระบายน้ำอันมืดสลัว ตรอกน้ำใต้ดินเหล่านี้เป็นทั้งทางผ่านของน้ำเสียครามที่เน่าช้ำและเป็นเส้นทางลำเลียงสารลับทางการเมืองที่เน่าเฟะยิ่งกว่า มันคือเส้นเลือดดำที่แฝงเร้นอยู่เบื้องหลังความโอ่อ่าหรูหราของ…