บทที่ 307 — สุสานเทวะกับเศษฝุ่นแห่งความหวัง

ลมหนาวเหน็บลึกลับแผ่ขยายม้วนพัดผ่านซอกทางเข้าถ้ำยักษ์ก้นบึ้งของหุบเขาแห่งสุสานเทพ (Valley of the Divine Tombs) ผืนทรายแดงที่เคยกว้างไกลบัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นพื้นศิลาหินแกรนิตสีดำสนิทที่แบนราบ ขบวนรถม้า R9 เคลื่อนตัวฝ่าช่องแคบเขาหินทรายชำรุดอย่างเชื่องช้า ช่องแคบนี้มีลมหมุนพัดกรรโชกอยู่ตลอดเวลา ส่งเสียงหวีดหวิวคล้ายเสียงร่ำไห้ของดวงวิญญาณผู้ล่วงลับที่คอยเฝ้าแหนโบราณสถาน ลิเลีย (Lilia) เงี่ยหูฟังเสียงลมพัดพลางลูบไหล่แวร์เตือนสติปมระแวงภัย ก่อนที่ขบวนจะเคลื่อนตัวทะลวงต่อลึกเข้าสู่ส่วนจัดตั้งกลางของสุสาน—สุสานของเหล่าเทพสายฟ้า (Graves of the Thunder Gods) ไอหมอกดินปนทรายลอยฟุ้งกระจายในร่องแคบสูงชัน …