บทที่ 312 — บันทึกใต้แท่นบูชา

ความหนาวเหน็บอันแปลกประหลาดที่ดิ่งลึกลงสู่จุดเยือกแข็งแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วผนังหินสีแดงคล้ำของทางเดินใต้ดินในหุบเขาแห่งสุสานเทพ (Valley of the Divine Tombs) คณะเดินทางของเวอร์ดาน (Verdan) ค่อย ๆ ก้าวเดินลึกเข้าไปใต้ผืนพิภพอย่างระมัดระวังสูงสุด ขบวนรถม้าพรางมานา R9 ถูกจอดทิ้งไว้ในซอกหน้าผาด้านนอกที่ลับตาคน โดยมีม่านพรางมานายี่สิบเก้าชั้นของคาสเทล (Castel) คลุมทับไว้จนดูดกลืนหายไปกับเนินทรายรอบข้างอย่างแนบเนียน ภายในอุโมงค์ศิลาโบราณแห่งนี้ ปราศจากเสียงลมพายุทะเลทรายภายนอก มีเพียงเสียงฝีเท้าเบาหวิวของลิเลีย (Lilia) และเสียงฝ่าเท้าที่มั่นคงเงียบสงบของราฮับ (Rahab) ที่คอยกวาดสายตาคมกริบระแวดระวังภัยร…