บทที่ 334 — เสียงสะท้อนที่แปลกแยก

ความมืดมิดและหนาทึบของผืนป่าตะวันตก (Western Forests) แผ่ปกคลุมขบวนรถม้า R9 พรางมานาทันทีที่แล่นพ้นพรมแดนทุ่งหินแกรนิต ลำต้นของต้นไม้โบราณขนาดยักษ์สูงตระหง่านหลายสิบคนโอบเบียดเสียดกันหนาแน่นจนบดบังแสงสว่างของดวงตะวันไปเกือบหมดสิ้น ลำต้นไม้ขนาดยักษ์เหล่านั้นถูกเรียกว่าต้นแก้วทมิฬ (Dark Glass Trees) ซึ่งมีใบไม้หนาทึบแข็งกระด้างราวกับเนื้อศิลาแอบส่งเสียงดังกริ๊งกริ๊งดุจกระจกเสียดสีกันยามที่ต้องกระแสลมหนาวพัดผ่าน ใบไม้หนาทึบสีเขียวเข้มกึ่งดำที่ปกคลุมอยู่เบื้องบนทำให้ทั่วบริเวณตกอยู่ในความสลัวรางเฉอะแฉะคล้ายราตรีกาลอันเป็นนิจ ตามเปลือกไม้และโขดหินแก้วภูเขาไฟมีละอองมอสสีครามเรืองแสงขึ้นระยิบระยับบาง…