บทที่ 95 — ใครจ้างวอร์น?

ท่ามกลางม่านพิรุณสีเทาหม่นปนเขม่าควันไฟที่ยังคงเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่งเหนือนครรัฐเวลด์ฮอลม์ สายฝนเม็ดโตพัดกระแทกเข้ากับหน้าต่างกระจกหนาหยาบของคฤหาสน์รับรองหินสามชั้นอันเป็นฐานที่มั่นชั่วคราวชานเมืองของคณะนักผจญภัยพเนจรผู้อ่อนน้อม เสียงน้ำฝนไหลรินไปตามลวดลายร่องหินสลักโบราณส่งเสียงซู่ซ่าดังก้องยาวนานประหนึ่งบทสวดส่งวิญญาณคนบาป ไอหนาวเหน็บลอบเลื้อยเข้ามาตามรอยแตกของขอบไม้ที่บวมชื้น กลิ่นอายของดินโคลนริมฝั่งคลองระบายน้ำเก่าปะปนกับกลิ่นเขม่าถ่านหินจากย่านโรงงานถ้วยชามดินเผา ลอยอวลเข้ามาปะทะกับกลิ่นหอมกรุ่นจางๆ ของสมุนไพรตากแห้งในเตาผิงวับแวม ภายในห้องประชุมลับชั้นล่างอันเงียบสงบ แสงไฟสีส้มแดงจา…