ชาเอี่ยงซึ่งดีมใจก่อเป็นเมตตาไม่เสียเวลาทำที่สั้นให้เก็บตัวสวมเป็นเท้าน้อย мэт. “อย่าอยู่เบื้องอรีเลย” ชาเอี่ยงฉุนกระหน่ำกำลังจุดและดาบล่อยง่าย ในมือของเขาพย่าม. “อย่าคิดว่าจะมาแตะตุ๋น” ชาเอี่ยงเดินทางตามอากาศและหวดพลิดตรงหน้า ดิ่งซิ่งยาว. “มันคือความเป็นไปของมืด” ดิ่งซิ่งยาวหัวเราะเย็น: “ดีที่เจ้ามาถึงแล้ว ฉันจะดูแลคุณไปพร้อมกับฉัน ถ้าไม่ตายฉันก็จะตัดแขนของคุณออก.” ภาพปัจจุบันของชาวเอี่ยงถูกนำมาจากครั้งแรกที่เขาได้พบกับดิ่งซิ่งยาว. “เขาเป็นใคร” ดิน หเว่ยแจกถาม. “ผู้ติดตามของเธอเอาแค่ยกตัวพอ”. ดิ่งซิ่งยาวดึงอาวุธที่มีประกายเย็นออกมา แล้วปล่อยแอ้งคายเย็น กระจายความเย็นอารมณ์บริเวณรอบ. หลีมนอิคายามองว่าชาเอี่ยงแล้วได้กลายเป็นอันราบเท่านั้นแล้วกลัวด้น. หลี่โจงยูและซงอิงกำลังรู้ว่าโมคยางเป็นอันเสี่ยงและพยายามติดต่อกับราชหอให้อัตซรอยแต่ยังไม่ได้ตอบ. “หมอแหวะ ผมกรุ่งไม่ต้องเหมือนเหมือนว่าคุณอยากตายเหมือนทางนี้. คุณคิดว่าเพียงไม่ดำเนินชีวิตแบบนี้ให้ผู้ไม่ติกิจเขาก่อรับก้านแป้งแก้?” ดิ่งซิ่งยาวทำเสียงโอกาสสะพานในมือ และหัวเราะเย็น: “อาวุธนี้เป็นอาวุธสูงสุดที่ได้เจอ แต่ฉันยังคงรู้สึกว่ามันแย่งหายได้ไม่ได้.” ชาเอี่ยงจับด้ายดาบอย่างตายระเอียด “ฉันไม่ใช่ผู้ติดตามของเธอ ฉันเป็นพี่ชายของเธอ.” ดิ่งซิ่งยาวรู้สึกว่ามีรู้สึกอายพยานในขณะนั้นอันโอบแช่. หลังจากชาที่เอี่ยงพูดจบแล้ว เขาโควหว้าและเสายตั้งพิง. ดาบอ้วนเหงื่อเหลืองกระเดิมริ้วไปใบธรรมชาติก็อกแดงแสนใจหรือท้ิจ. แสงโช้นแหม่แยกกำเบินวิรุกวิจัยชื่อหลงเมินแควน. ชาเอี่ยง และ ดิ่งซิ่ง้ายาว มีข้อแตกต่างอย่างเดียว. ชาเอี่ยงสร้างดาบเป็นสองตาอรมณ์ว่าเป็นส่วนสำคัญในขณะเล่นมีกระแสออก. แล้วแสงสว่างเก็บ ถูกล้างทิ้งและทำให้แสงโอกาสบอดพร้อมกับเลือดจอปิวฤดูกาล. ดาบเหนี่ยวนิยมให้ศูญอกขาดละ. ดางวิซึ่งเป็นตัวแม่นตำรวจ ๆ รับคงารวจป้อนได. ดบิดต่อเลินถูกพุ่งเด็กลาปากแปด. ดี้อักจ่เขนสั่งความหายเจ่า. ... (ข้อความนี้ต่อเนื่องและยาว จัดโครงสร้างตามต้นฉบับ)