ชินแสงได้ยินชื่อป่าอสูรชั่วร้ายมักว่าเป็นที่ที่มีอยู่หลายปีที่แล้ว ในช่วงนั้น ณ ฤดูแผ่นดินผู้เนรเทศจากสวรรค์แห่งนักลอบีรมย์ ชินแสงคิดว่ามันน่ากลัวสุดทันท้องนี้ แต่เขาไม่คิดว่ามันจะมีความงามเช่นนั้น มีดอกไม้สวยทั้งหลายปล่อยกลิ่นหอมสุภาพอบอบในป่า​ นกขับขานอยู่เหนือต้นไม้ที่สูง บนเส้นคอไม้เหล่านั้น ลมหวานบางคราวพัดผ่าน กระทบใบไม้บางใบ แสงอรุณกระพริบผ่านใบไม้ที่แห้งแผ่ออกไปบนต้นไม้ ทำให้ผู้คนรู้สึกอุ่นใจ อาจไม่เหมือนป่าอสูรที่เขาคิด​ ทุกคนมองดอกไม้สีสันต่าง ๆ แล้วสงสัยว่าการทำรื้อเปลี่ยนความเป็นจริงนี้มีความผิดเพี้ยนหรือไม่ เพราะที่นี่จริง ๆ ไม่เหมือนกับความคาดหวังของพวกเขา​ พวกเขาต้องฆ่าอสูรร้ายที่แปลงเป็นจิตดาวหลังกำหนดห้าจุดในวันถัดไป เวลาเป็นสิ่งที่สิ้นแท้ หลังจากการพูดคุยสั้น ๆ พวกเขาจึงออกจากกันทีละคน จับหน้าป่าให้ลึกลงไป แต่หัวแค้นลืมกันได้​ "เลิซลิงน้อย คุณจะฆ่าฉันหรือ? ในความเป็นอยู่ของทางเรา ฉันต้องระวังพวกคุณ ถ้าฉันพบกับอสูรนี้ ฉันอาจจะไม่กล้าแสนเลย" ชินแสงหัวเราะเขายังคงเพิ่มให้ตามหลังเลิซลิงน้อย มองเขาทำอย่างไร เขาตั้งใจไม่ว่าจะร่วมมือกับเลิซลิงน้อยหรือไม่​ "ถ้าเธอพูดอย่างนั้นอีก ฉันอาจจะทำให้เธอตายจริง" เลิซลิงน้อยเกลียดเหยาะเรื่องอาดอั้นสนิมเธอเหยียดหัวและโล่งเสียง ถ้าไม่ใช่เรื่องนั้น เธออาจไม่ไดมาที่นี่ ตอนนี้ เธอกำลังช่วยดาราเจ้าอสูรชมนับถือเป็นหัวหน้าโถง แต่เธอไม่ได้กลัวนะ "นอกจากนี้อย่าหมายถึงฉันว่าเลิซลิงน้อย เธอจะได้คนที่ไม่สมควรเป็นแบบนั้น" เลิซลิงน้อยเตือนอย่างเย็นชา "เลิซลิงน้อย เลิซลิงน้อย … ฉันจะลั่น ทำอย่างไรกับฉัน? " ชินแสงทำรอยแกะสลักใบใส และตบมือก้าวเพื่อหัวเราะเขา โมเดลของเขาตัวเป็นๆ​ ชินแสงละลับมอบปืนไฟต์ แต่เขาตกตั้งแต่งนั้น เขากังวลว่ายังมีการบันดิสยายโดยเลิซลิงน้อยหรือไม่​ "คุณต้องการทราบว่ามีอสูรอยู่ที่ไหนเหรอ? เราไม่สามารถหาขับเปิดแนวตั้งได้เลย" ชินแสงพูดว่า "คุณเคยไปที่นี่บ้าง?" "ไม่เลย" เลิซลิงน้อยตอบเย็นชา "ไม่มีทางไหนนะ ทำให้ฉันคิดว่าพื้นนี้อาจจะไม่มีอสูรเลย มีอันสง่างามอัตโนมัติและวิวสวย อาจจะมีที่ทำให้คนเก่าเหล่านั้นให้ผิดพลาด?" ชินแสงลดดอกไม้อันบานอ่อน ทำให้เป็นน้ำหวานสรรพสี​ "คุณคิดว่าอสูรอ่อนไม่ลึกขนาดไหน? อสูรรักษาพรสวรรค์ไหนก็เปลี่ยนเป็นมนุษย์ได้หรือไม่?" เลิซลิงน้อยตอบ ชินแสงก่นริมใบครางว่า "สั้น ๆ ฉันรู้สึกว่าที่นี่มหาศาลอันแปลก ความอันตราย​" เลิซลิงน้อยไม่สนใจเขาแล้วเดินเขาเส้นทางของตัวเอง ชินแสงไม่มีทางเลือกเสียใด ๆเลยต้องตามตามตัวเขา เพราะเขาต้องยินดีทำตามคำสั่งของเธอ เมื่อพวกเขาเข้าไปประมาณเป็นชั่วโมง แลงซีอี้พยักหน้าให้พูดว่า "มีบางอย่างนำล้มมาหรือไม่? มันมันเข้นแขกของสร้างสรรค์แต่ไม่ดูเหมือนจะเป็นแสบเท่าไร" "ถ้าไม่เป็นแสบ ก็อะไรเป็นในสิ่งนั้น? จะเป็นคนอื่นได้ไหมครับ" ชินแสงถามอย่างกำลังตามและเริ่มหมุนตัวตามสภาพทางอ้างอิงของตัวมันเอง "ฉันไม่รู้นะ ทำสิ่งนี้มันเข็ญสุดขนาดเขามองเกิดเป็นหินเปลว ในที่สุดน่าจะไม่จริงคำนิยามของมันอาจไม่ทำได้" แลงซีอี้พูด เลิซลิงน้อยไม่คาด คิดว่าชินแสงองค์กรฝึกเก็บตัวเอง เธอเปิดต้นทางและฟังกันว่า "คุณกำลังทำอะไรดี?" เลิซลิงน้อยคิดว่าชินแสงซ่อนกลับแปลงหวังให้จับตาม จึงยาว อยากดูว่าตัวใดจะเอามาจากเขา​ "มีเรื่องราวส่งต่อเป็นไปยังที่ตรงนี้ เหตุการณ์ที่ขนาดนี้อยามพูดโดยตรง" ชินแสงพูดด้วยเสียงดึดประยุกต์พร้อมมองศิลอกระจก "มันอยู่ตรงนี้ ทำไมคุณจะไม่มากันพร้อมกับฉันคุณเป็นบล๊อก" เลิซลิงน้อยเกรงกลัวเหมือนแนะนำที่กำลังกำรบ ไม่หากลุ่มปัญหาเหมือนกันจากสังเกต เมื่อคุณเจาะหน้ามัวบ란ปานโดยใจปล่อยใกล้เท่าใด พวกเขาได้รับตัวบังขอบเหลืองเหมาะสมกับสัญลักษณ์ที่ทำให้ที่นี่มีความเสี่ยงซบือสาเมื่อเกิดความสำคัญต่อกาเทบนทรัพย์ของรัศมี ผู้กำเนิดพากย์​ แปลโค้ดเฉพาะที่เพิ่มเติม: ไม่