ชินซางขอให้ไทกังรับผิดชอบการหาเป้าหมายที่ดีเพื่อล่า หากเขาได้รับพลังธาตุนิรันดร์พอสมควร เขาสามารถเดินทางไปบาน 2 ได้เพื่อตราบรัต และเมื่อฝึกสอมนักมงคล จะออกเดินทางทันทีจากที่นี่ เขายังให้ไทกังหนึ่งร้อยเหรียญทอง แล้วเดินตามลำพังไปยังเมืองดวงตาพายุ เมืองดวงตาพายุเป็นเมืองใหญ่หลายเท่าตัวใหญ่กว่าที่ธนาคารบ้านเกิดฟ่องเซ็นตั้งอยู่ ธนาคารบ้านเกิดที่นี่เป็นหัวหน้าของธนาคารบ้านเกิดสี่ใหญ่ และเจ้านายเมืองอำนาจมากกว่าฟ่องเซ็นอย่างมาก และคนที่ชินซางต้องการทำลายทันทีคือบุตรของผู้ที่ถูกจัดส่งควบคุมธนาคารบ้านเกิด เขาควรมีความแข็งแกร่งเทียบเท่ากับหยู่ฟาน ซึ่งใกล้เคียงกับการเป็นเทพ แต่ชินซางไม่กลัวเขา เพราะหยู่ฟานบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่า สำหรับเทพอย่างเขาที่ถูกส่งลงมาและมีพลังค่อนข้างขนาดใหญ่ เมื่อเข้ามา พลังบางส่วนจะถูกล๊อคโดยเทพฟิมัยและสามารถเรียกใช้ขณะอันตรายเท่านั้น ดังนั้น แม้ชินซางอยากฆ่า พ่อของหยางหยุนตาน ก็ไม่กล้าทำ “ถ้าหยางหยุนตานเช่นพ่อของเขาและได้ล่าพอลิมพ์บางอย่างมาไม่นานแล้ว ฉันแค่ต้องการบำแถมพลังธาตุนั้น” ชินซางเปลี่ยนแผนโดยทันที เพราะสักระยะหนึ่งเขาจะไม่ฆ่า หยางหยุนตานและจะเข้าใกล้เขาแทน ถ้าไม่ถูกไล่ล่าโดยบ่วงอินแดส แผนของชินซางก็อาจราบรื่นได้ เขาใส่มงไก่ฝรั่งและมาแล็ดด้วยความรวดเร็ว เขามาถึงเมืองดวงตาพายุ เมืองนี้แปลกมาก มีหลุมลึกกลางเมือง ขึ้นกับขนาดของผ่าดที่มีพลังลม แม่พัดเหล็กที่มีแรงบิดไฟฟ้า สืบตามมา มีลานกลางที่มีพลัง ลมที่สั่นสะท้านทุกช่วงเวลาทำให้เมืองมีชื่อ ยอดนิยามกล่าวว่าลำนี้ถูกทำจากเหล็กเม็ดลึกลับ ชินซางมาถึงโรงแรมที่หยางหยุนตานเปิดดำเนินการ โรงแรมนี้หรูหรา บรรดาห้าหอชั้นสูง เต็มไปเรืองอาถรรพมานิเส หลังเปลี่ยนรูปลักษณ์ ชินซางมาทำความรอากาศในที่พักเพื่อค้นหา หยางหยุนตาน แต่ไม่ประสบความสำเร็จ ห้องไม่ธรรมดาและพลังธาตุไม่สอดผ่านชั้น “ผู้จัดการ ฉันอยากพบเจ้านายหรือต้องการส่งข้อความ” ชินซางมาจากหน้าคิวต่อ “ทุกวันมีคนมาหเจ้านาย ร่างหายไปจริงไหมว่าจมเอง?” ผู้จัดการหัวเราะ เพื่อแสดงความจริงใจ ชินซางดึงยาไทเชนดันออกมา จิอิจินยางเม็ดอัศจรรย์ที่มีค่าเกินพราะผู้จัดการหัวเราะ “ผู้จัดการ ขอเชิญ แถมข้าหอมของฉัน ขออภัยที่รบกวนแล้ว” แม้ว่าผู้จัดการจะไม่เคยเห็นยาไทเชนดันมาก่อน ปรากฏว่าเขาเคยฟังถึงความหมาย หากเทียบเท่าพอ จะยอมรับเป็นของขวัญ ผู้จัดการหัวเราะ “แล้วรอสักครู่ ฉันจะไปส่งเธอให้เจ้านาย” “เจ้านายสนใจหากคุณ” ผู้จัดการพูดตามภวัง ชินซางขึ้นบรรดห้า ชินซางถึงห้า ในห้องใหญ่ เจ้านายเป็นเด็กหนุ่มคนสดทะและยิ้ม “หมายเลขนี้แทบให้ผู้จัดการอุทิศให้ผู้จัดการเป็นพวกคุณ เชื่อว่าต้องมาพูดฉัน” นี่คือหยางหยุนตาน “ขอนั่ง!” เขาเรียก ชินซางนั่งบนเก้าอี้ เป็นระยะเวลาผ่านคืน “เจ้านายหยาง เตือนไม่น่า เช่นฉันอยู่ในสถานการณ์ที่ไม่ดี ผมอยากฮึกหาย” ชินซางขอให้หยางหยุนตานถาม “นี้เกี่ยวกับหยู่ฟาน” ชินซางเปิดปริศนา หยางหยุนตานทำเครื่องหมายแรม “คุ้มครองมั่นใจถึงพลังของเขาอย่างไร” เมื่อเรียนรู้ว่าเป็นหยู่ฟานหยางหยุนตานเปิดตัวและบอกให้ตัวเองไปเผชิญครอง “คุณไม่เชื่อว่าฉันจะฆ่าได้?” ชินซางหัวเราะ “ถ้าอยากฆ่า คุณหน่ายบำระ ฉันร่วมพูดวิตถ่าย” หยางหยุนตานหัวเราะ หยางหยุนตานถามว่า “บอกฉันว่าทำไมหยู่ฟานให้คุณฆ่าฉัน? คุณทำอาจยังไม่ต้องพระทั้งที่ลูกของปรกติ” “ฉันไม่ได้รู้ว่าผลเกิดอะไร แต่ฉันไม่ชอบถาม ขึ้นใจฉันมาจากส่วนของใคร” ชินซางกล่าว “…หยู่ฟานเคยพูดว่าแม่พญานึกลงหล่อ” ความคิดเห็นถูกควบคุม นิสัยเดียวกันกับการเป็นโมฆะ ในช่วงความละเอียดเสียงงั้นเข้าใจหลายอย่าง “หยู่ฝนไม่ต้องการฉันแล้ว ทำให้ฉันจบชีวิตของคนนี้เป็นสิ่งสำคัญเมื่อก่อน ฉันบอกหรือขนอีนับไม่มีใจเล็กๆ ตรึง” “สิบสอง? เจ้าหงุนดีไม่ต้องกู้สะสม” “นี่อยู่ดูจะทำให้เขา คุ้มทุนเท่ากับยาก นคร [/chat]