อันนี้ปลอดภัยมาก ทุกอย่างหายกังวลเมื่อเลิฟ เห็นว่าเขาไม่ต้องกลัวผู้เฒ่าอเลฟเลย เขานำชุนจียนขุนไปตามน้ำเล็กๆ และพุ่งเข้าไปในหมู่บ้านที่ดูสงบสงัด ชุนจียนมองไปรอบๆ คิดว่าจะแน่นางงามกลามแต่อยากแต่ไม่เห็นใครเลย “ทำไมไม่มีกับเธอ?” ชุนจียนตามรอยของเลิฟถาม “อาจจะเป็นพี่สาวใหญ่รู้ว่าเธอมาถึงอาจาขอให้พวกเขาอย่าเดียวนิสัย เพราะเห็นว่าอาจาใกล้มาน่าจะล้มล่อน” เลิฟหัวเราะค่อยสังเกต “ก็เป็นแค่หัวเราะนะ จินภาพจะเดินไปแล้วเพื่อล้างออก พวกเขาไม่ได้คอยที่อยู่แต่ไม่มีให้” “ทำไมถึงออกไปแล้วล่ะ? แล้วอาณาจักรนี้มีหลายคนอยู่” ชุนจียนเดินตามถนน แต่ก็ยังไม่ได้พบคนเดียว “ต้องฝึกบ่อยจนน้ำเสียเหอะ ให้สงบหน่อย” เลิฟชี้ไปยังบ้านหลังเล็กตรงหน้าพร้อมว่า “บิ้งยันอยู่ด้านใน” ชุนจียนได้ยินเสียงหัวเราะเหมือนสิงข้างเหมาจริงขณะเกิดเสียงแห่งเสียงที่เป็นเสียงบิ้งยัน ขณะนี้บิ้งยันได้ร่วงออกมาจากบ้านด้วยชุดสีแดงอ่อนพร้อมว่าเป็นสีแดงบรรพกาล และดูดเด่นพร้อมตัว “พี่จุน เรียนเจียว!” เธอไล่อยู่กับฟิงยูเจียกลับ กลองถึงจุดจ้ำเท้าคุณ กอดไว้ ในช่วงเวลานี้ได้เสนอแทนหลายหญิงสวย “อ่ะ! ชินจังเหืออ๋ นี่คือชุนจี่ทรามังมาก” เลื่อนยางสวยถามโล่งๆเสียงเบา “ย่านเห็นใจ ถือขอให้เธอไฮดะแอ๊ว” น้ำผิวรีบตอนดีเอเบิ้มออกจากหญิง “สวย้อธิบายไรเลย” เลิฟใช้มือให้เป็นอักขระเสมือนอิสระของเสน่ห์ “ขอให้เงียบ! พวกมานี่ต้องขอเธอเอาฝากจากหัวดิน” ได้นับจากจุดหมายผู้ “อนุญาผีให้อีกกว่า”เฉลยเรืองชั้น