บทที่ 3321 มีเวลาผ่านมาตั้งหลายปีแล้วนับตั้งแต่หลี่ยี่ฉินหลบหนีออกมา เมื่อเขาและเฉินเซียงถูกพาขึ้นเกาะลมเลือดแล้วได้เห็นกำแพงเมืองที่น่าพิศวง ณ ที่แห่งนี้ เขาจึงอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตกตะลึง “เกิดอะไรขึ้น? สิ่งเหล่านี้คืออะไร? ใครกันที่มาสร้างสิ่งนี้ไว้ที่นี่?” หลี่ยี่ฉินเอ่ยถามออกมาได้ เพราะตอนนี้พวกเขากำลังอยู่บนเกาะลมเลือดพอดี เฉินเซียงดึงตัวเขาไปซ่อนด้วยความรวดเร็ว คนในหมู่บ้านทั้งหมดที่นี่ต่างพยายามจะหลบหนี ส่วนตัวเขาเองก็มีเหตุผลที่ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ไปได้ ยิ่งกว่านั้น เขาไม่ได้มานี่เพียงเพื่อหนีรอด แต่ยังมีธุระสำคัญที่ต้องทำให้สำเร็จด้วย “ท่านอาจารย์ เกาะนี้มีความสำคัญต่อท่านมากนักหรือไง?” เฉินเซียงพูดด้วยน้ำเสียงโกรธแค้นเมื่อเห็นหลี่ยี่ฉิน “แน่นอน นี่คือจุดที่เราใช้ข้ามเพื่อเข้า-ออกวิชั่นลับของนิกายไฟโบราณ” หลี่ยี่ฉินกล่าว “แม้เวลาจะเนิ่นนานมากแล้วนับแต่ครั้งที่เราหลบหนี แต่เราก็ไม่ควรถูกจับได้ง่ายดายเช่นนี้ เมื่อก่อนเราใช้เวลานานเท่าไรกว่าจะสร้างเกาะนี้ขึ้นกลางทะเลไฟ” “ที่จริงแล้ว คนที่อยู่บนเกาะตอนนี้ล้วนเป็นผู้มาจากตระกูลดาบทุ่งและตระกูลเทพสายน้ำใต้!” เฉินเซียงพูดต่อ “ข้าได้ยินมาว่าพวกเขาถูกส่งมายังที่นี่ผ่านห้วงอาร์เรย์การเลื่อนถ่ายที่ทรงพลัง ไม่รู้ว่านั่นเป็นห้วงอาร์เรย์ประเภทใดกันแน่” หลี่ยี่ฉินครุ่นคิดสักครู่แล้วเอ่ยถาม “ห้วงอาร์เรย์การเลื่อนถ่ายโบราณ? ที่เหลือไว้โดยพวกเราหลายปีก่อนหรือ? พวกเขาค้นพบได้อย่างไร? แล้วจุดประสงค์ของพวกเขาในการยึดครองดินแดนนี้คืออะไร?” เฉินเซียงเหลือบเห็นคนแปลกหน้าเดินเข้ามา จึงพูดเสียงเบาว่า “อาจารย์ ข้าจะไปจับตัวคนเหล่านั้นมาซักถามดีไหม? บางทีพวกเขาอาจจะรู้!” หลี่ยี่ฉินพยักหน้า เขาไม่ได้เอ่ยทักทายเฉินเซียง แต่ลอบออกไปเอง เขานำถุงผ้าสีดำขนาดมหึมาออกมาแล้วดึงคนพวกนั้นทั้งหมดใส่ลงไปข้างใน พวกนั้นล้วนอยู่ในขั้นปลายถึงช่วงกลางของแดนกำหนดโลก หากพวกมันต้องการชิงชีวิตหรือพลังชีวิตของกันและกัน หลี่ยี่ฉินเพียงแค่เคลื่อนไหวเพียงครั้งเดียว ก็จับพวกมันได้หมดทันที ฟรีเว็บนเวล.คอม “มาเถอะ ให้เราซ่อนตัวในทะเลไฟ!” หลี่ยี่ฉินมองธงดำแล้วเร่งฝีเท้าลงสู่ทะเลเพลิงพร้อมกับเฉินเซียง เพื่อให้ห้วงเลือดไฟทำงานได้ หลี่ยี่ฉินได้ปล่อยขอบเขตกั้นออกมา ทำให้เปลวเพลิงเป็นโล่ป้องกันไม่ให้พวกนั้นตามเข้ามาได้ หลี่ยี่ฉินดึงชีวิตออกมาจากถุง ผู้ชายคนนั้นมีใบหน้าซีดเซียวและแววตาเต็มไปด้วยน้ำตา แต่เขาไม่ได้พูดอะไรเลย เขาจ้องมองหลี่ยี่ฉินที่ดึงชีวิตออกมาจากถุง แล้วกล่าวเพียงคำว่า “ไม่” หลี่ยี่ฉินกล่าวต่อ “ไม่ อันที่จริง ไม่ ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่ ไม่มีทาง” เมื่อได้รู้ถึงพลังแห่งชีวิตผู้คน กฎเกณฑ์แห่งสรรพสิ่ง และหนังสือแห่งสรรพสิ่ง อารมณ์ความรู้สึกที่สงบเงียบมายาวนานก็พลันหวนกลับ เขาไม่รู้ว่าพลังชนิดใดอยู่ในถุงของหลี่ยี่ฉิน แต่สัมผัสได้ว่าเสมือนมีผีสิงอยู่ “พวกเจ้า หากไม่ตอบสนองคำเรียกร้องของข้า ข้าจะโยนพวกเจ้ากลับมาอยู่ที่นี่” หลี่ยี่ฉินพูดด้วยสีหน้าที่ไร้ความเมตตา จ้องมองพวกนั้นราวกับจะเฉือนเนื้อออกจากกระดูก พวกเขารู้สึกว่าคนเหล่านั้นจะถูกจับและควบคุมแน่นอน แต่หากคนที่อยู่ตรงหน้าจะนำเอาไปส่งได้อย่างง่ายดาย แสดงว่าเขาต้องมีพลังอำนาจอย่างมหาศาล ยิ่งกว่านั้น พวกเขาก็เคยอยู่ในถุงนั้นมาแล้ว และไม่อยากจะกลับเข้าไปอีกเป็นอันขาด “จุดประสงค์ของพวกเจ้าในการสร้างเมืองบนเกาะนี้คืออะไร?” หลี่ยี่ฉินถาม “การสร้างเกาะนี้มีจุดประสงค์เพียงเพื่อนำห้วงอาร์เรย์การเลื่อนถ่ายที่ต่อเชื่อมกับขั้นกำหนดโลกของแม่น้ำหุบเขาไป…” ผู้ชายที่เดินก้าวย่างอย่างรวดเร็วพูดขึ้น “ห้วงอาร์เรย์การเลื่อนถ่ายที่นี่สามารถถ่ายทอดคุณสมบัติจากแม่น้ำหุบเขาแห่งขั้นกำหนดโลกได้ มีผู้คนใหม่ที่มาจากตระกูลทุ่งอยู่ในห้วงเลือดไฟแห่งแม่น้ำเลือด แต่หากจะนำห้วงเลือดไฟแห่งแม่น้ำเลือดจากแม่น้ำใต้แห่งขั้นกำหนดโลกมาใช้ จะต้องเสียเวลานานมาก” “งั้นหรือ?” หลี่ยี่ฉินเย้ยหยัน “รีบหน่อย!” ผู้ชายที่เดินก้าวย่างอย่างรวดเร็วเห็นว่าหลี่ยี่ฉินได้เช็ดธงขึ้นในหน้าของพวกเขาหลายต่อหลายครั้ง จึงไม่อาจช่วยได้นอกจากสั่นเครือ “ไม่ ไม่ ไม่ พวกเราไม่ได้สนใจสิ่งเหล่านั้น เราต้องมาที่นี่เพื่อค้นหาหินศักดิ์สิทธิ์แห่งการทรงสร้าง!” ผู้ชายที่เดินก้าวย่างอย่างรวดเร็วพูดด้วยเสียงสั่นเครือเนื่องจากความหวาดกลัว เฉินเซียงครุ่นคิด เมื่อได้ยินว่าผู้คนเหนือแม่น้ำใต้กำลังวางแผนบางอย่างต่อห้วงเลือดไฟแห่งแม่น้ำเลือด ในขณะที่ห้วงเลือดไฟแห่งแม่น้ำเลือดก็มีประวัติศาสตร์ของตนเอง เมื่อได้บอกเล่าให้หลี่ยี่ฉินทราบ เขาเข้าใจว่าห้วงเลือดไฟแห่งแม่น้ำเลือดถูกใช้เป็นเหยื่อล่อเพื่อที่จะดึงดูดหินศักดิ์สิทธิ์แห่งการทรงสร้าง “มีหินศักดิ์สิทธิ์แห่งการทรงสร้างมากมายในแม่น้ำหุบเขาของขั้นกำหนดโลก พวกเจ้าต้องวิ่งและกระโดดหนีมาที่นี่ทำไม?” หลี่ยี่ฉินตริตรองเรื่องราวนี้แล้วรู้สึกว่าสิ่งนี้ถูกกำกับโดยผู้นำ เมื่อเขากลับไป จะต้องรีบนำเรื่องนี้ไปบอกผู้นำโดยเร็ว “หินศักดิ์สิทธิ์แห่งการทรงสร้างที่อยู่เหนือแม่น้ำหุบเขาแห่งขั้นกำหนดโลกไม่ได้ง่ายต่อการจับ แม้การจับหินศักดิ์สิทธิ์แห่งห้วงเลือดไฟแห่งแม่น้ำเลือดจะไม่ง่าย แต่ก็ง่ายกว่าการเสาะหาท่ามกลางเรื่องราวของแม่น้ำหุบเขาแห่งขั้นกำหนดโลกมาก” ผู้ชายที่เดินก้าวย่างอย่างรวดเร็วกล่าวจนสิ้นสุด “เรื่องนี้ไม่น่าจะผิดพลาด” เฉินเซียงได้สรุปนานมาแล้วว่าชื่อเสียงที่มืดมนของผู้นี้ไม่ได้เรียบง่าย และต้องมีกำลังสนับสนุนจากภายนอกอย่างมหาศาล นั่นจึงคุ้มค่าที่จะสร้างเป็นแหล่งเพาะพันธุ์สำหรับหินศักดิ์สิทธิ์แห่งการทรงสร้าง เพื่อดึงดูดหินศักดิ์สิทธิ์แห่งการทรงสร้างเข้ามาเก็บไว้ “พวกคนจากแม่น้ำใต้แห่งขั้นกำหนดโลกกักขังพวกนี้ไว้ที่นี่หรือ? พวกเจ้าไม่คิดจะเฝ้าดูที่นี่หรือ? เมื่อไอ้พวกขี้ขลาดของพวกเจ้ากลับไป ลองบอกพวกมันดูสิว่านี่คือเรื่องราวของวิชั่นลับนิกายไฟโบราณ หากพวกมันยังไม่ออกไปจากที่นี่ อย่ามาเรียกข้าว่าคนหยาบคายอีก” หลี่ยี่ฉินกล่าว จากนั้นก็ทำร้ายพวกนั้นแล้วโยนกลับไปยังเกาะลมเลือด การสร้างดินแดนนี้ขึ้นมาได้นั้นต้องใช้ทรัพยากรจำนวนมหาศาลของวิชั่นลับนิกายไฟโบราณ แต่ในปัจจุบัน มีคนกลับพยายามมาแชร์ผลประโยชน์นี้ ตัวตนของวิชั่นลับนิกายไฟโบราณ และทรัพยากรมากมายที่ถูกใช้ไปเพื่อสร้างดินแดนรูปแบบนี้ กระนั้นก็ยังมีคนกล้าพยายามมาแชร์ผลประโยชน์ แม้จะเกือบจะออกจากที่นี่ไปแล้ว แต่เขาก็ยังจะเอาไอ้พวกนี้ไปแปะป้ายชื่อไว้ตามเส้นทางที่นี่ เขาไม่ได้พาเฉินซวีออกจากห้วงเลือดไฟแห่งแม่น้ำเลือด ไปสู่ห้วงมืดดำมิดหมึกแห่งลมเลือด “คนในนิกายไฟโบราณของเรายังไม่เคยปรากฏตัวมานานแล้ว เหตุผลที่กลุ่มคนเหล่านี้คิดว่านิกายไฟโบราณของเราถูกทำลาย ก็เพราะสิ่งนี้” หลี่ยี่ฉินมองไปยังห้วงเลือดไฟแห่งแม่น้ำเลือดข้างหลังเขาและพวกคนอื่น “ตระกูลดาบทุ่งและตระกูลเทพสายน้ำใต้กล้าหาญจริงๆ ห้วงเลือดไฟแห่งแม่น้ำเลือดคือสิ่งที่นิกายไฟโบราณของเราพยายามสร้างขึ้นในอดีตเพื่อใช้เป็นเหยื่อล่อแห่งการทรงสร้าง พวกเขาไม่รู้ว่าเราจะมาแชร์ส่วนแบ่งนี้” หลี่ยี่ฉินจำเป็นต้องตามเฉินเซียงออกไป จึงไม่สามารถรายงานกลับได้ในเวลานี้ เขาทำได้เพียงรอจนกว่าทั้งสองจะกลับมา “ท่านอาจารย์ พวกที่ท่านมีเป็นศัตรูนั้นมีวิ่งเร็วได้มากนักหรือ?” เขาถาม เมื่อก่อนนี้เป็นหลี่ยี่ฉินที่พาเขาหนีและวิ่งออกมาอย่างบ้าคลั่ง “แน่นอน!” หลี่ยี่ฉินนำรถรบออกมา มันดูราวกับทำด้วยทองสัมฤทธิ์ และดูเหมือนจะสร้างขึ้นโดยคนในอดีต “รถรบคันนี้คือการหลอมรวมด้วยกฎแห่งภพหรือ?” เฉินเซียงรู้สึกว่าวิธีการนี้คล้ายคลึงกับสิ่งที่กู่ตงเคยใช้ จึงถามขึ้นมาแบบสบายๆ “เรื่องแบบนั้นเป็นไปได้อย่างไร? บรรพบุรุษกู่ตงจะมาช่วยข้าหลอมรวมสิ่งเช่นนี้ได้อย่างไร? ไม่ ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่มีทาง ไม่” หลี่ยี่ฉินหัวเราะ “อย่างไรก็ตาม ผู้ที่ช่วยเหลือและให้ข้าสร้างรถรบคันนี้ได้ ถือเป็นลูกน้องคนหนึ่งของกู่ตง” “ครั้งก่อน เขาให้ความช่วยเหลือข้า ข้าจึงได้เชิญเขาช่วยสร้างรถรบคันนี้เพื่อตอบแทน” หลี่ยี่ฉินควบคุมรถรบให้พุ่งไปข้างหน้าแล้วพาเฉินเซียงมุ่งสู่เมืองเทียนไฟเพื่อหาทางไปยังราชสำนัก เขาเคยสัญญากับเฉินเซียงมาก่อนแล้วว่าจะขอความช่วยเหลือเพื่อนำทางเพื่อหาบ้านเกิด เพื่อบ้านเกิด เพื่อบ้านเกิด เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เพื่อบ้าน เขาบอกเฉินเซียงว่าภายหลังจะขอให้ช่วยหาบางเม็ดยาหลังจากผ่านไปสักพัก