**บทที่ 882** กระจกขับไออสูรนั้นยังเป็นสมบัติมหาอัศวินที่ขัดเกลามาจากเทพผู้อัศวินอสูรจอมเกลียด เมื่อเฉินเซียงหยิบกระจกขึ้นมาไว้ในมือ พลังศักดิ์สิทธิ์ขับไออสูรที่เขาเก็บเนื้อแน่นในร่างก็ถูกดูดซับโดยกระจกอย่างรวดเร็ว! ก่อนหน้านี้ แม้เขาจะใช้อาจารย์ไออสูรขับไออสูรแล้ว กระจกขับไออสูรก็อิ่มอุ่นแล้ว แต่พอเขาใช้มัน พลังของกระจกยิ่งเพิ่มความน่าสะพรึงอัศจรรย์ขึ้นอีก พลังศักดิ์สิทธิ์อรุณอสูรที่หนาแน่นพุ่งเข้ามาในกระจกขับไออสูรอย่างรุนแรง ขณะเดียวกัน ลูกศรพลังงานสีเลือดของ “บุตรห้าพันธบูร” (Five Sons of Wolf King) ก็พุ่งออกมาจากดาบไออสูรที่ส่งพลังชั่วร้าย เฉินเซียงอ้าปากเหน็บแรง พลังศักดิ์สิทธิ์อรุณอสูรส่งแสงสีทองลงคลุมร่างกายของเขา เมื่อดาบพลังงานสีเลือดพุ่งชนร่างกายก็ไร้ผล ทำให้ “บุตรห้าพันธบูร” สั่นสะเทือนจนไม่มีใครเคยเจอเลือดหมาป่าตราบสังหารเช่นนี้มาก่อน แม้แต่ขนหนึ่งเส้นก็ไม่ได้หลุดร่วง บางคนที่เคยเป็นอัจฉริยะอันทรงพลังก็ไม่กล้ายืนอยู่ตรงนั้นเผชิญหน้ากับมัน บุตรห้าพันธบูรไม่เชื่อในสิ่งที่ตาเห็น พวกเขานำดาบพลังงานสีเลือดออกมาฟากต่อฟาก พายุดาบสีเลือดที่เต็มไปด้วยฟ้ากระจัดกระจายมุ่งสู่เฉินเซียงราวกับพายุพายุอันเกรี้ยวกราด พวกเขาต่างรู้สึกเหมือนอยู่ในอุรังอะแห่งสีเลือด แสงสีทองสาลีนเรืองแสงพุ่งฟาดออกมาจากร่างของเฉินเซียง ดาบอากาศจึงดับสูญลงด้วยพลังศักดิ์สิทธิ์ขับไออสูรที่อัศวินท่วมท้น หายไปอย่างสิ้นเชิง กระจกขับไออสูรในมือของเขาส่องแสงสีทองร้อนแรง บุตรห้าพันธบูรรู้สึกว่ากลิ่นอายุร้อนแผ่วไปทั่วร่าง พอแสงสีทองพุ่งใส่ถึงผิวหนังของพวกเขา ราวกับว่าเปลวไฟลุกไหม้อย่างรุนแรง รู้สึกเจ็บปวดอันแหลมคม กระจกขับไออสูรนี่แหละที่พลังทำลายล้างครั้งใหญ่แล้ว หากเขาใช้ตราประทับศักดิ์สิทธิ์ขับไออสูรก็อาจทำให้บุตรห้าพันธบูรตายได้เลย ตราประทับศักดิ์สิทธิ์นั้นเป็นไพ่สำคัญของเขาต่ออสูร เขายังไม่ต้องการให้ใครรู้ถึงมัน แถมต่อบุตรห้าพันธบูรนี้ เขาก็ไม่จำเป็นต้องใช้สมบัติมหาศิลป์นั้น “ฮ่าฮ่า ไม่ได้บอกว่าเจ้าตัวร้ายล่ะ?” เฉินเซียงถือกระจกขับไออสูรเดินเข้าหาบุตรห้าพันธบูร แสงสีทองส่องไสวคล้ายเทพผู้เอาตกอสูร “นี่มันของอะไรกันนะ?” “รีบออกไปซะ!” “อยากออก?!” เฉินเซียงหัวเราะเย็นชา เปิดกระจกขับไออสูรแล้วปล่อยแสงสีทองออกมาทำเป็นเชือกทองมัดบุตรห้าพันธบูรทั้งกลุ่ม ต่อไปเขาใช้แผนที่ไออสูรขับอสูรสร้างรูปมือกั้นแล้วกักพลังทั้งหมดในร่างของบุตรห้าพันธบูร “สังสารวัตร… กลับมานี่ซะ! ทำไมเจ้าถึงใช้เทคนิคลี้อสูรกายอันทรงพลังมาสัดเราหน่อย!” บุตรห้าพันธบูรล้มบนพื้นหน้ากระด้างสีทองอันศักดิ์สิทธิ์ แต่ไม่ใช่แค่พลังศักดิ์สิทธิ์อรุณอสูรเท่านั้น แผนที่ไออสูรที่ปลดปล่อยออกมาจากไออสูรก็มีพลังทำลายล้างต่ออสูรเหล่านี้อย่างแรง เฉินเซียงหัวเราะดัง “เจ้าไม่รู้เลยว่าฉันได้ฝึกวิธีขับอสูรศิลป์ชั้นสิบแล้วหรือ? ถ้าเอามาใช้ต่อพวกเจ้าล่ะ จะเป็นยังไงกันแน่?” เขาพูดเพียงแต่เมตตา แต่กลับทำจริง เขาตบไหล่ “พี่ใหญ่” “ป่าป่าป่าป่า…!” ระเบิดสิบครั้งดังขึ้น บ่าใหญ่ของบุตรห้าพันธบูรระเบิดเป็นฝุ่นสีทอง “ฮิฮิ ฉันเคยคิดว่าเจ้าตัวใหญ่แล้วเห็นว่าตัวเองอยู่ในระดับกลางๆ!” เฉินเซียงเยาะเย้ย ขณะมองใบหน้าท่มืดมิดของพวกเขา บุตรห้าพันธบูรสั่นไหว เฉินเซียงหยิบอุปกรณ์จำนวนมากออกมาจากกระเป๋า แล้วเริ่มสกัดเลือดบุตรห้าพันธบูร “เดิมฉันต้องการหาเลือดอสูรที่แข็งแรงมาขบยอดยา แต่หาไม่เจอเลยจนต้องหยุดนิ่ง แต่พวกเจ้าได้นำมันมาถึงหน้าประตูของฉัน โชคดีเช้ามาก!” เลือดของตระกูลอสูรหมาป่าสีเลือดนั้นค่อนข้างดี “เฉินเซียงพูดพร้อมยิ้ม “บิดีมาฝืนใจฉันไม่ได้!” “เรื่องนั้นรอไปชั่วคราว ฉันทำศัตรูหลายตาแล้ว หัวหมาป่าแก่ของเจ้าก็ไม่มีอันตรายเลย” เฉินเซียงดูดเลือดอสูรหมาป่า แล้วต่อด้วยการสกัดหัวใจอสูรสี่หัวต่อจากนั้น เมื่อสกัดเสร็จ เขายังดึงเอาหัวอสูรของพวกนั้นออกมาเหมือนเป็นดันเตียนมนุษย์ พลังภายในนั้นบริสุทธิ์ที่สุด “เจ้า…พวกพวกเราตระกูลอสูรหมาป่าสีเลือดจะไม่มีวันปล่อยให้เจ้าไป! เจ้าทำลายเราแล้ว!” เสียงของบุตรห้าพันธบูรเต็มไปด้วยความเกลียดชัง หัวอสูรของพวกเขาถูกขโมยไป ต้องฟื้นคืนพลังตั้งแต่เริ่มต้นใหม่ “เฮ้ เฮ้ อย่าลืมนะว่าเจ้ากระตุ้นฉันก่อน พอเจ้าอวดดีเกินไป ก็ลงเอยแบบนี้ หากฉันตกเป็นของเจ้า ฉันอาจจะตกอยู่ในสภาพแย่กว่าพวกเจ้าแน่!” เฉินเซียงพูดพร้อมยิ้ม แล้วเดินมาทางเด็กหญิงที่อยู่ไม่ไกล ครั้งก่อนเธอได้เห็นด้วยตาต่อตาแล้วว่าบุตรห้าพันธบูรนั้นอันทรงพลังแค่ไหน และทำให้หลายคนในตระกูลเฉินของเธอตกลงถูกบังคับโดยเขา เขายังลักพาตัวเธอเป็นตัวประกันเพื่อบังคับครอบครัวเฉิน “เด็กหญิง ชื่ออะไรนะ?” เฉินเซียงปล่อยเด็กหญิงออกจากกรง “เฉินเคลวอ!” เธอกลัวเหลือเกินต่อเฉินเซียง ไม่ได้เป็นเพราะไม่เคยได้ยินเรื่องราวอสูรชั่วร้ายของเขาเลยว่ามีคนสังหารบุตรแห่งสวรรค์คนเดียว คนร้ายที่ทำลายหญิงสวรรค์ และคนที่กลัวพลังโบราณเหล่านั้นที่สุด “ฉันจะพาเธอกลับไป อย่าลืมครั้งต่อไปต้องระมัดระวัง อย่าวิ่งไปมาทั่ว” เฉินเซียงหัวเราะ “เอ๊ะ ขอบคุณพี่ใหญ่!” ตอนที่เธอรอดชีวิตแล้ว เธอก็ยิ้มอย่างเต็มที่ แม้ว่าผู้ที่ช่วยชีวิตเธอจะเป็นตำนานผู้ร่างอสูรใหญ่ว่าไปเธอก็มองเห็นเฉินเซียงไม่ใช่ตามตำนานที่เคยได้ยิน เหมือนคนดี “อย่ากลัว ฉันคนดี!” เฉินเซียงยิ้มอ่อนโยน แม้ใครจะมองแล้วก็อาจจะไม่เห็นคนดีเลย และคนที่อ้างว่าเป็นคนดีก็มักไม่ใช่คนดี เขาอุ้มเด็กหญิงที่ดูน่ารักและไร้เดียงสาออกจากสถานที่ที่เต็มไปด้วยเลือดเหล่านั้น บุตรห้าพันธบูรยังไม่ตาย ร่างกายของพวกเขายังแข็งแรง และมีกำลังฟื้นคืน พอเวลาผ่านไปไม่นาน พวกเขาก็จะลุกขึ้นเดินกลับได้ แต่ไม่มีพลังพอ ออกมาจากป่า เฉินเซียงเจอกับพวกคนในตระกูลเฉิน รวมถึงบุตรสวรรค์และบุตรสาวสวรรค์ของตระกูลเฉิน เฉินเซียงปล่อยมือของเฉินเคลวอให้กลับมาคืนที่เดิม เขาจึงถูกคนตระกูลเฉินล้อมรอบ “จำไว้ว่า ตระกูลเฉินของเราไม่มีปัญหา หากเจ้าอยากให้เราปฏิบัติต่อเหมือนที่ตระกูลเฟิงและเธอทำกับฉัน ฉันก็จะปล่อยให้เจ้าไปจนสุดทาง!” เฉินเซียงสงบเยือกเย็น แม้มีอาวุโสหลายคนล้อมเขา แต่เขาไม่รู้สึกกลัว “เขาคือคนที่ช่วยฉันจากบุตรห้าพันธบูร” เฉินเคลวอรีบพูด “อย่าจับเขา เขาคนดี้นะ!” “ขอให้เยานซานมาพร้อมเรา เจ้าช่วยพาแม่สาวเฉินคีโร่ของเราไว้ไหม เราต้องขอบคุณเธอให้เต็มที่” ชายอ้วนอายุกลางบอกแต่ท่าทีไม่ค่อยเป็นมิตร เฉินเซียงได้ช่วยเหลือเฉินคีโร่ เรื่องนี้เป็นสิ่งที่เฉินคีโร่บอกตนเอง ตระกูลเฉินกังวลอย่างหนัก พ่อใหญ่ของตระกูลเฉินมาถึงแล้ว มีอายุมากหลายคนยังเหลือรอดอยู่ ปัจจุบันยังมีคนจำนวนมากของตระกูลเฉินค้นหาในป่า “อย่าไปสักอย่าง เรื่องนี้เป็นเรื่องเล็กน้อย บุตรห้าพันธบูรกระตุ้นฉันก่อน ฉันจะทำให้พวกเขาตายแล้วค่อยช่วยเหลือเด็กหญิงนั้น ไม่ต้องขออะไรเลย” เฉินเซียงโบกมือพร้อมจะเดินจากไป แต่ตระกูลเฉินไม่ยอมให้เขาเดินออกไปและยังคงล้อมรอบ.