บทที่ 1301 เราวางแผนงานศพไว้ให้แล้ว “แกทำอะไรกับฉัน?” ชายคนนั้นหยุดโจมตี ไม่ใช่แค่เขา แต่ทุกคนที่กำลังรุมโจมตีเกรย์ต่างก็หยุดมือลงพร้อมกัน องค์ชายลำดับที่สองเป็นคนแรกที่ถอยกรูดออกมาเมื่อเห็นเลือดสีเหนียวข้น เหตุผลก็เพราะทันทีที่เลือดหยดนั้นกระทบพื้น มันก็ส่งควันพุ่งโขมงออกมาจากจุดที่สัมผัส เขาไม่จำเป็นต้องให้ใครมาบอกเลยว่าเลือดนั่นอันตรายแค่ไหน “ก็ไม่ได้ทำอะไรมาก แค่ชกแกไปหนึ่งหมัด แล้วก็ใส่อะไรบางอย่างเข้าไปในตัวแกเพิ่มนิดหน่อย” เกรย์ยิ้มพลางมองชายผู้นั้น ก่อนหน้านี้เขากำลังตกอยู่ในสถานการณ์กดดันอย่างหนักจากการถูกยอดฝีมือระดับจอมเวทธาตุขั้นสูงสุดถึงเก้าคนล้อมปราบ แต่ในเมื่อพวกมันหยุดโจมตีแล้ว เขาก็อยากจะถือโอกาสนี้พักหายใจสักหน่อย คนอื่นๆ มองไปยังชายที่ถูกพิษ และเมื่อเขาพยายามจะขยับเข้าไปใกล้ใครสักคน พวกเขาก็พากันถอยกรูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด “ควบคุมร่างกายตัวเองให้ดี อะไรก็ตามที่อยู่ในตัวแกนั่นมันอันตราย ขืนเข้ามาใกล้พวกเราก็มีแต่จะพากันซวยไปด้วย” ชายอีกคนกล่าวขณะถอยห่างออกไปอีก เวลานี้ไม่มีใครสนใจจะสู้กับเกรย์อีกต่อไป สิ่งที่พวกมันต้องการทำมากที่สุดคือการอยู่ให้ห่างจากสหายที่ถูกพิษ หัวหน้ากลุ่มโนมโยนของชิ้นหนึ่งให้ชายคนนั้นแล้วพูดว่า “ลองใช้สิ่งนี้ดู เผื่อจะระงับมันได้ เดี๋ยวพวกเราจะช่วยจัดการเองหลังจากที่แกยับยั้งการลุกลามได้แล้ว” คนอื่นๆ สังเกตเห็นว่าบาดแผลของชายคนนั้นเริ่มเน่าเปื่อยไปแล้ว จากสิ่งที่พวกเขารู้ อะไรก็ตามที่มีลักษณะเช่นนี้ย่อมเป็นอันตรายต่อพวกตน และพวกเขาไม่ต้องการตายด้วยเหตุผลโง่ๆ ที่เกิดจากความประมาท ชายคนนั้นรับของมาแล้วกลืนลงคอไปอึกใหญ่ ทันทีที่ของสิ่งนั้นเข้าสู่ร่างกาย เขาก็แผดเสียงร้องลั่นด้วยความเจ็บปวด “อ๊ากก...” เขากุมศีรษะแน่น ขาทั้งสองข้างไม่สามารถยืนหยัดได้อีกต่อไป ก่อนจะทรุดลงไปนอนดิ้นกับพื้นพร้อมกับกรีดร้องอย่างทรมาน เกรย์มองดูภาพนั้นด้วยความสนใจ เขาไม่รู้มาก่อนเลยว่าไอพิษของเขาจะทรงพลังได้ถึงเพียงนี้ ถ้าเขารู้ เขาก็คงใช้มันบ่อยกว่านี้ไปแล้ว เขาไม่ได้ฉีดมันเข้าไปในร่างของชายคนนั้นเยอะเลยด้วยซ้ำ แต่ผลลัพธ์กลับเลวร้ายถึงขนาดนี้ เขาอดสงสัยไม่ได้เลยว่าถ้าเขาอัดเข้าไปมากกว่านี้ มันจะเกิดอะไรขึ้น “แกทำอะไรกับเขากันแน่?” หัวหน้ากลุ่มโนมถาม สีหน้าแสดงความกังวลออกมาอย่างปิดไม่มิด พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับสหายของตน ใช่ พวกเขาเห็นเกรย์โจมตีใส่ แต่นอกเหนือจากนั้น พวกเขาก็ไม่รู้อะไรเลยว่าเกรย์ทำอะไรลงไป เกรย์ย่อมไม่มีหน้าที่ต้องบอกความจริงให้พวกมันรู้ ยิ่งพวกมันรู้น้อยเท่าไหร่ พวกมันก็จะยิ่งระแวงเขามากเท่านั้น คนเรามักจะหวาดกลัวในสิ่งที่ตนเองไม่รู้จัก ชายคนนั้นยังคงนอนดิ้นพราดอยู่บนพื้น ร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด เห็นได้ชัดว่าเขากำลังทรมานอย่างหนักจากสิ่งที่เกรย์มอบให้ เกรย์มองดูชายที่อยู่บนพื้น ก่อนจะหันไปมององค์ชายทั้งสอง องค์ชายลำดับที่เจ็ดมีสีหน้ากังวลที่สุด เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าเขาคิดจะฆ่าคนที่มีความสามารถในการทำอะไรแบบนี้ได้ จนถึงตอนนี้ ยังไม่มีใครสามารถเดาได้เลยว่าเกรย์ทำอะไรกับชายคนนั้น นั่นคือคนที่มีระดับพลังอยู่ที่จุดสูงสุดของขอบเขตจอมเวทธาตุ แต่เกรย์กลับทำให้เขาตกอยู่ในสภาพที่แม้แต่ความเจ็บปวดก็ยังทำให้เขาร้องไห้ออกมาได้ “ได้เวลาที่ฉันต้องไปแล้ว และฉันขอแนะนำว่าอย่าคิดจะรั้งฉันไว้จะดีกว่า” เกรย์กล่าว เขาหยุดชะงักเล็กน้อยก่อนจะยิ้ม “ถ้าพวกแกไม่อยากลงเอยเหมือนกับเขาน่ะนะ” องค์ชายลำดับที่สองจ้องมองเกรย์ด้วยสีหน้าเคร่งขรึม เขารู้ดีว่า ณ ที่แห่งนี้ หากพวกเขามีคนไม่มากพอ เกรย์ก็ถือว่าเป็นอมตะอย่างแท้จริง การที่เกรย์สามารถสร้างความเสียหายได้ขนาดนี้ท่ามกลางยอดฝีมือระดับสูงสุดจำนวนมาก แสดงให้เห็นว่าเขาเป็นคนที่น่ากลัวเพียงใด หัวหน้ากลุ่มโนมทำได้เพียงเฝ้ามองเกรย์เดินจากไปโดยไม่รอคอยที่จะดูผลลัพธ์ของไอพิษของตน เกรย์จากไปแล้ว ทิ้งให้คนอื่นๆ ยืนนิ่งงัน นอกจากเสียงร้องของชายที่อยู่บนพื้นแล้ว ก็ไม่มีใครส่งเสียงใดๆ ออกมาอีกเลย “จะเอายังไงต่อ?” องค์ชายลำดับที่เจ็ดถาม เขาดูเหมือนจะได้รับความกระทบกระเทือนทางจิตใจจากสิ่งที่เห็นอย่างชัดเจน ไม่ใช่แค่เขา แต่ทุกคนที่อยู่ในที่นี้ต่างหวาดกลัวในสิ่งที่เกรย์เพิ่งทำลงไป เห็นได้ชัดว่าชายคนนั้นกำลังเจ็บปวดอย่างแสนสาหัส และพวกเขาก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย ซึ่งนั่นยิ่งทำให้สถานการณ์เลวร้ายลงไปอีก พวกเขาเฝ้ามองชายผู้นั้นส่งเสียงกรีดร้องต่อไป จนไม่นานนัก เสียงของเขาก็เริ่มแผ่วลงจนแทบไม่ได้ยิน หลังจากนั้นไม่นาน ร่างกายของเขาก็แห้งเหือดลง และสิ่งที่ทำให้ทุกคนต้องตกตะลึงก็คือ ร่างนั้นสลายกลายเป็นฝุ่นผงไปต่อหน้าต่อตา แม้แต่เมื่อได้เห็นกับตา พวกเขาก็ยังทำใจเชื่อได้ยากว่านี่คือสิ่งที่เกรย์สามารถทำได้ “เราต้องการกำลังเสริม” องค์ชายลำดับที่สองกล่าวพลางก้มหน้าลง แม้คำนี้จะฟังดูยอมแพ้ แต่เขารู้ดีว่าลำพังพวกเขานั้นไม่เพียงพอที่จะรับมือกับปีศาจที่กำลังไล่ล่าพวกตนอยู่ได้ “เผ่าพันธุ์ยักษ์... พวกเขาเคยช่วยผมไว้ตอนที่ผมกำลังรับมือกับมันในเขตแดนชั้นล่าง” องค์ชายลำดับที่เจ็ดกล่าว เผ่าพันธุ์ยักษ์มียอดฝีมือระดับจอมเวทธาตุขั้นสูงสุดอยู่จำนวนหนึ่ง หากได้รับความช่วยเหลือจากพวกเขา พวกเขาก็อาจจะสามารถจัดการกับเกรย์ได้ เกรย์เป็นเพียงคนคนเดียว พวกเขาอดสงสัยไม่ได้ว่าถ้าเขาพาเพื่อนๆ มาด้วยอีกครั้งจะเกิดอะไรขึ้น แม้เพื่อนของเขาอาจจะไม่ใช่คนที่แข็งแกร่งที่สุด แต่พวกเขาทุกคนต่างก็รับมือได้ยากพอๆ กัน ... ในป่า เคลาส์และคนอื่นๆ กำลังเฝ้ารอการกลับมาของเกรย์ด้วยความกระวนกระวาย พวกเขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น และมันก็ผ่านไปหลายนาทีแล้วตั้งแต่ที่เกรย์จากไป “พวกนายคิดว่าเขาถูกจับตัวไปหรือเปล่า?” เรย์โนลด์ถาม “เลิกพูดจาไร้สาระสักที เขาเพิ่งจะไปได้ไม่กี่นาทีเอง” เคลาส์ตบหัวเรย์โนลด์หนึ่งที อลิซไม่ได้พูดอะไร เธอเพียงเบนสายตาไปทางทิศของปราสาท “ถ้าเขายังไม่กลับมา พวกเราก็จะไปตามล่าพวกมัน” เธอกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชา “พวกเราจะแก้แค้นให้เขาอย่างแน่นอน” เคลาส์กล่าว “พวกนายจะแก้แค้นให้ใครนะ?” เสียงของเกรย์ดังมาจากความว่างเปล่า ก่อนที่ร่างของเขาจะปรากฏตัวขึ้น “พวกเราวางแผนงานศพของนายไว้ให้แล้ว ที่เหลือก็แค่รอให้ใครสักคนฆ่านายทิ้งก็พอ” เคลาส์กล่าวด้วยสีหน้าตายด้าน อลิซและเรย์โนลด์ต่างกลอกตาให้เมื่อได้ยินคำนั้น