บทที่ 1333 - ทางผิด คนผู้นี้แข็งแกร่งเพียงใดกัน? เขาเป็นระดับปฐพีงั้นหรือ? มีผู้ใช้พลังระดับปฐพีซ่อนตัวอยู่ที่นี่โดยไม่ต้องการให้ใครสังเกตเห็นอย่างนั้นหรือ? เขากวาดสายตามองทุกคนในกลุ่มแต่ก็ไม่พบสิ่งใด มีผู้ฝึกยุทธ์อยู่บ้างในกลุ่มนี้ แต่คนที่เก่งที่สุดก็เป็นเพียงระดับทองขั้นปลายช่วงสูงสุดเท่านั้น แม้แต่ระดับลึกลับก็ยังไม่มี! แต่นี่คือคนที่แข็งแกร่งที่สุดที่พวกโจรขุดสุสานจะหามาได้ ท้ายที่สุดแล้ว พวกระดับลึกลับย่อมไม่เอาชีวิตมาเสี่ยงทำภารกิจแบบนี้ พวกเขาคงเลือกที่จะเป็นบอดี้การ์ดให้กับเหล่ามหาเศรษฐีมากกว่า! ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ใช้พลังระดับลึกลับหลายคนต่างถูกตระกูลขุนนางว่าจ้างไปหมดแล้ว เพราะคนเหล่านี้ถือเป็นสมบัติล้ำค่าที่สุดในโลกทั่วไป ไม่ต้องพูดถึงนักสู้ระดับปฐพีเลยด้วยซ้ำ! และในตอนนี้ กลับมีศพคนตายอยู่ตรงหน้าพวกเขา โดยที่ไม่มีใครสังเกตเห็นเลยสักนิด ความเป็นไปได้เดียวคือคนผู้นี้ไม่ได้อยู่ในทีมของพวกเขา แต่เป็นใครบางคนที่หลบซ่อนอยู่ในเงามืดหลังจากลงมือสังหาร! แน่นอนว่าความเป็นไปได้อีกอย่างคือ มีผู้ฝึกยุทธ์สายกายภาพระดับปฐพีอยู่ที่นี่ ไพ่ตายของหลินอี้คงไม่สามารถระบุระดับพลังของเขาได้หากไม่เห็นอีกฝ่ายลงมือ! ท้ายที่สุดแล้ว การก้าวไปสู่ระดับปฐพีในฐานะผู้ฝึกยุทธ์สายกายภาพนั้นยากเย็นแสนเข็ญ แม้แต่ตระกูลขุนนางอย่างตระกูลของอู๋เฉินเทียนก็ยังไม่มีผู้ฝึกยุทธ์สายกายภาพระดับปฐพีเลย! การตายของมิสเตอร์ชิวทำให้ทุกคนหน้าซีด โดยเฉพาะเหลาห่าว เขาจ้องมองไปที่พี่เคง, เจมส์, หลินอี้ และหลิงซานด้วยสายตาคมกริบ “ใครเป็นคนทำ? ทำไปเพื่ออะไร? พวกเราทุกคนหลงทางและยังหาทางกลับไม่ได้ด้วยซ้ำ จะทำแบบนี้ไปเพื่ออะไรกัน?” “เหลาห่าว อย่ามากล่าวหากันลอยๆ สิ ทำไมต้องเป็นพวกเรา?” พี่เคงไม่พอใจนัก “มิสเตอร์ชิวอาจจะฆ่าตัวตายเอง ใครจะไปรู้? ทำไมไม่ไปถามเหลาเฮยล่ะ ใครจะไปรู้ว่านี่อาจเป็นแผนการของเขาที่แกล้งทำเป็นแขนขาดเพื่อโยนความผิดให้พวกเรา หวังจะฮุบรางวัลทั้งหมดไว้คนเดียว!” “ไร้สาระ! ต่อให้ข้าอยากจะหักแขนตัวเอง ข้าก็ไม่มีทางให้มิสเตอร์ชิวทำแบบนั้นหรอก!” เหลาเฮยโกรธจัด ผู้ฝึกยุทธ์ของเขาตายไปแบบกะทันหันแท้ๆ แต่เขายังต้องมาตกเป็นผู้ต้องสงสัยอีก? “มิสเตอร์ชิวคือผู้ฝึกยุทธ์ระดับทองขั้นต้นช่วงสูงสุดที่ข้าทุ่มเงินจ้างมามหาศาล ข้าจะปล่อยให้เขาตายไปทำไม? ข้ามีลูกน้องอีกตั้งเยอะแยะที่ยอมตายแทนข้าได้ถ้าข้าต้องการจริงๆ ข้าจะทำแบบนั้นกับผู้ฝึกยุทธ์ของข้าไปทำไม?” “หึ คนตายไปแล้ว จะบอกว่าเขาเป็นระดับลึกลับใครจะไปพิสูจน์ได้!” พี่เคงกล่าวอย่างเย็นชา “พอได้แล้ว! พักเรื่องนี้ไว้ก่อน แล้วมาคุยกันเถอะว่าตอนนี้ควรทำอย่างไร?” เหลาห่าวโบกมืออย่างท้อแท้ “เหลาเฮย เส้นทางนี้มันมีอะไรแปลกๆ” “ใช่! ตอนแรกเราใช้เวลาแค่สิบกว่านาทีในการเดินไปห้าร้อยถึงหกร้อยเมตร แต่ตอนนี้ผ่านมาครึ่งชั่วโมงแล้ว เราเดินมาได้เป็นกิโลเมตร แต่ก็ยังไม่เห็นวี่แววของทางออกเลย! มันต้องเป็นทางที่ผิดแน่ๆ...” เหลาเฮยส่ายหัว “ข้าถึงได้ให้มิสเตอร์ชิวไปเดินรั้งท้ายเพราะแบบนี้แหละ แต่ว่า...” “ใครจะไปรู้ว่าเจ้าวางแผนอะไรไว้ บางทีเจ้าอาจจะจงใจพาพวกเรามาที่นี่!” พี่เคงเป็นคนหยาบกระด้าง และด้วยความที่ปวดปัสสาวะเต็มที เขาจึงต้องหาที่ปลดทุกข์ “เวรเอ๊ย! พี่เคง ถ้าเจ้าพูดจาหมาๆ แบบนี้อีก ลองดูสิว่าข้าจะยิงหน้าเจ้ากระจุยไหม!” เหลาเฮยเริ่มเดือดดาลเช่นกัน เขาชักปืนเล็งไปที่อีกฝ่าย “เหอะๆ ยิงสิ ยิงเลย ถ้าเจ้าไม่กล้าเจ้ามันก็แค่ไอ้ขี้ขลาดตาขาว!” พี่เคงรู้ดีว่าเหลาห่าวอยู่ที่นี่ เหลาเฮยคงไม่กล้าทำอะไรบุ่มบ่ามแน่ “เหลาเฮย เจ้ากล้าเหรอ?” เหลาห่าวกล่าว ปัง! เสียงปืนดังสนั่น! เหลาเฮยเหนี่ยวไกจริงๆ! หากเหลาห่าวไม่พูดประโยคนั้น เขาคงไม่บ้าบิ่นขนาดนี้ แต่คำท้าทายที่ว่า “เจ้ากล้าเหรอ?” ทำให้เขาสุดจะทน ทำไมเขาจะไม่กล้าล่ะ? ผู้ฝึกยุทธ์ของเขาตายไปดื้อๆ เขาก็โมโหมากพออยู่แล้ว และไอ้พวกนี้ยังมาสงสัยว่าเขาจัดฉากอีกงั้นหรือ? แล้วถ้าเขาจะฆ่ามันทิ้งจะเป็นไรไป? พี่เคงยังไม่ทันได้ร้องสักคำก็ทรุดลงกับพื้น สิ้นใจตายทันที ทุกคนมองเหลาเฮยด้วยความตกตะลึง ลูกน้องของเจมส์ต่างชักปืนออกมาเล็งไปที่เหลาเฮยด้วยเช่นกัน พวกเขาไม่อยากจบชีวิตเหมือนพี่เคง! “เหลาเฮย เจ้าทำอะไรลงไป? เจ้าฆ่าเขาทำไม?” เหลาห่าวตำหนิ หลินอี้มองเหลาห่าวด้วยความสงสัย นี่เขาโง่จริงๆ หรือแกล้งทำเป็นโง่กันแน่? แน่นอนว่าเหลาเฮยต้องลั่นไกในเมื่ออีกฝ่ายพูดท้าทายใส่หน้าแบบนั้น! “เหลาห่าว เจ้าก็เห็นอยู่ว่าเขาท้าให้ข้าฆ่าเอง เขาบอกว่าข้าเป็นไอ้ขี้ขลาดถ้าไม่ยิง! ข้าไม่มีทางเลือก!” เหลาเฮยแค่นเสียงเย็นก่อนจะหันไปทางเจมส์ “อย่าได้คิดทำตามเชียว ไม่อย่างนั้นพวกเราตายกันหมดที่นี่แน่!” ลูกน้องของเหลาเฮยต่างยกปืนเล็งไปที่กลุ่มของเจมส์เช่นเดียวกัน! “พอที! ถึงคำพูดของพี่เคงจะไม่น่าฟัง แต่เจ้าก็ไม่จำเป็นต้องฆ่าเขานี่ ข้ายังอยู่ตรงนี้ทั้งคนนะ!” เหลาห่าวกล่าวอย่างหมดหนทาง “ภารกิจของเราตอนนี้คือหาทางออก ไม่ใช่มาสู้กันเอง! ถ้าอยากตามมาก็มา ถ้าอยากล้างแค้นให้พี่เคงก็ไปเปิดศึกกับเหลาเฮยเอาเอง ข้าไม่ยุ่งด้วยทั้งนั้น จัดการให้จบแล้วเราจะได้กลับกันสักที!” ลูกน้องของพี่เคงที่ตายไปแล้วย่อมไม่คิดทำงานต่อ นอกจากลูกน้องคนสนิทอีกสองคน เมื่อคิดได้ดังนั้นพวกเขาก็จึงลดปืนลง ยกเว้นเพียงสองคนนั้นที่ถูกลูกน้องของเหลาเฮยสังหารทิ้ง! สถานการณ์ในตอนนี้เอื้อต่อฝั่งเหลาเฮยอย่างเห็นได้ชัด การล้างแค้นให้พี่เคงจึงไม่ใช่ความคิดที่ดีนัก “เอาล่ะ กลับกันเถอะ” เหลาห่าวสรุปจบเพียงเท่านี้ พวกเขากลุ่มเดินย้อนกลับไปแต่คราวนี้ดูระแวดระวังและช้าลงกว่าเดิมมาก ครู่ต่อมา ทุกคนก็หยุดชะงัก! เพราะเบื้องหน้าของพวกเขา ทางเดินได้แยกออกเป็นสองทาง! ไม่มีใครรู้ว่าพวกเขามาจากทางไหน และไม่มีร่องรอยฝุ่นหินที่ทำเครื่องหมายไว้เลย มิสเตอร์ชิวคงต้องตายลงตรงจุดนี้แน่ๆ “เอาไงกันดี?” คนที่อยู่ข้างหน้าหันกลับมาถาม เจมส์อ้าปากตั้งใจจะตะคอกใส่เหลาเฮยและโยนความผิดให้เขาเพราะเป็นคนนำทางมาจนถึงตอนนี้ จนกระทั่งเขาจำสิ่งที่เกิดขึ้นกับพี่เคงได้! เขารีบหุบปากฉับทันที เขาเป็นชาวต่างชาติเพียงคนเดียวที่นี่ การมีเรื่องทะเลาะเบาะแว้งคงไม่เป็นผลดีต่อตัวเขาแน่ “เราควรไปทางไหนดี แม่นางนกกระจอก?” เหลาห่าวถอนหายใจพลางมองไปที่เสี่ยวเค่อ “เจ้าควรจะเชี่ยวชาญเรื่องพวกนี้ในฐานะศิษย์สำนักนกกระจอกไม่ใช่หรือ? ทางไหนที่จะพาพวกเราออกไปได้?”