Chapter 1345 - ผู้อยู่เบื้องหลัง “หึ เราจะไปไหนมันก็เรื่องของเรา เกี่ยวอะไรกับแก?” อวี่เทียนแค่นเสียงฮึดฮัด “แม่งเอ๊ย นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน?” ลูกน้องของเฮยเกอ (พี่เฮย) ส่ายหัวแล้วเดินจากไปอย่างจนปัญญาพร้อมพึมพำกับตัวเอง ไอ้คู่รักคู่นี้ก็วางมาดเย่อหยิ่งจนน่าหมั่นไส้พออยู่แล้ว นี่แม้แต่ผู้ติดตามของพวกมันยังทำตัวแบบนี้อีกเหรอ? คุณชายอวี่รีบพันแผลที่แขนอย่างลวกๆ ในตอนกลางคืนก่อนจะมุดเข้าไปในเต็นท์ “ผู้อาวุโสอวี่ ท่านกลับมาแล้ว... เอ๊ะ? แขนของท่าน...” คนในเต็นท์ต่างดีใจที่เห็นเขากลับมา แต่เมื่อเห็นผ้าพันแผลที่แขนก็อดตกใจไม่ได้ “ไอ้เวรนั่นมันใช้อุบายสกปรก ข้าประเมินมันต่ำไป- ที่แท้มันเป็นผู้ฝึกตนระดับลึกลับ!” ผู้อาวุโสอวี่สบถ “ไม่ใช่ว่าพวกเจ้าบอกว่ามันไม่มีวรยุทธ์หรอกเรอะ?” “คือว่า...” สีหน้าของคนในเต็นท์ซีดเผือด “ผู้อาวุโสอวี่ ข้าไม่ทราบจริงๆ ว่ามันเป็นผู้ฝึกตน ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่ว่าเป็นระดับลึกลับเลย... มันไม่เคยแสดงฝีมือให้เราเห็นมาก่อน พวกเราไม่รู้จริงๆ...” “หึ ไอ้เด็กเมื่อวานซืนนั่นกล้าใช้อุบายสกปรกกับข้าด้วยระเบิด ถ้าข้าไม่ใช่ผู้ฝึกตนระดับปฐพี มือข้างนี้คงขาดไปแล้ว! แต่มันก็น่าจะบาดเจ็บสาหัสเหมือนกันเพราะตอนระเบิดมันอยู่ใกล้มาก- ถ้าไม่ได้รับการรักษาทันเวลามันคงตายแน่!” ผู้อาวุโสอวี่กล่าว “ข้าบอกแล้วว่าควรจะฆ่าพวกมันให้หมดแล้วเอาของในสุสานมา แต่พวกเจ้ากลับไม่ยอม!” “โปรดใจเย็นก่อนผู้อาวุโสอวี่ พวกเราไม่มีทางเลือก... ท่านต้องเข้าใจนะว่าต่อให้ท่านจะเป็นคนจากตระกูลอวี่สายลับ ถ้าคนอื่นรู้ว่าท่านฆ่าพวกมัน พวกเขาก็คงไม่ทำอะไรท่าน แต่สำหรับข้ามันต่างออกไป... ในเวลานั้น วงการหัวขโมยทั้งโลกจะรุมประณามข้า และข้ารับมือไม่ไหวแน่...” ชายผู้นั้นคือหัวหน้ากลุ่มก่อนหน้านี้ “แล้วไงล่ะ เมื่อตระกูลอวี่หนุนหลังเจ้าในการทำธุรกิจที่ถูกต้อง ใครมันจะกล้าทำอะไรเจ้า?” ผู้อาวุโสอวี่กล่าว “นั่นก็จริง แต่พวกเราก็ยังต้องระวังอยู่ดี...” หัวหน้ากลุ่มกล่าวพลางคิดในใจว่า ถึงเขาจะพูดเหมือนง่าย แต่ถ้าพวกนั้นทิ้งเขาไปหลังจากนี้ล่ะ? เขาจะทำยังไง? แถมพวกนั้นก็คุ้มครองเขาได้ไม่ตลอดชีวิตหรอก เขาไม่อยากใช้ชีวิตที่เหลือคอยหลบหนีมือสังหารไปตลอดกาลนะ!! “ข้าไม่สนหรอก- ความอดทนของข้ามีจำกัด ถ้าพรุ่งนี้จัดการคนพวกนี้ไม่ได้ ข้าจะจัดการในแบบของข้าเอง!” เขาพูดอย่างหัวเสีย “ตกลง ข้าจะพยายามอย่างเต็มที่!” หัวหน้ากลุ่มพยักหน้าพลางถอนหายใจ “หัวหน้า เราไปที่นั่นกันก่อนดีไหม? พวกเขาคงรวมตัวกันแล้ว...” เสี่ยวเหลิ่งจื่อกล่าว หัวหน้ากลุ่มพยักหน้าแล้วพวกเขาก็เดินออกไป ภายในเต็นท์ของเหล่าเฮย ทุกคนมากันครบแล้ว- เหล่าเฮยมาพร้อมกับผู้ติดตามที่ไว้ใจได้คนหนึ่ง เขากวาดสายตามองทุกคนที่อยู่ในนั้น- มีเพียงคู่รักคู่นั้นที่ยังมาไม่ถึง “เหล่าเฮย นี่มันเรื่องอะไรกัน? บอกให้เรามาแต่กลับมาเป็นคนสุดท้าย? ขนาดเหล่าเฮ่า (พี่เฮ่า) ยังมาถึงก่อนเลย?” เจมส์กล่าวด้วยความหงุดหงิด เขากำลังหลับสบายแท้ๆ แต่ต้องถูกปลุกให้มาประชุมบ้าๆ นี่ “ข้าต้องส่งคนไปแจ้งทุกคนน่ะ- เลยใช้เวลานิดหน่อย...” เหล่าเฮยยิ้ม “เอาเถอะ เหล่าเฮย มันดึกมากแล้ว- สรุปแล้วมันเรื่องอะไรกันแน่?” เหล่าเฮ่ากล่าวพลางโบกมือ “เมื่อกี้มีเสียงระเบิดดังขึ้น ตามที่ลูกน้องข้าบอก พวกเขาได้ยินเสียงการต่อสู้ด้วย มีใครได้ยินบ้างไหม?” เหล่าเฮยพยักหน้า “พวกเราได้ยิน- นั่นมันอะไร? มีคนใช้ระเบิดงั้นเหรอ?” เหล่าเฮ่าพยักหน้า “ข้าก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน แถมยังเห็นคราบเลือดอยู่ห่างจากเต็นท์ของคู่รักคู่นั้นไปไม่ไกล...” สีหน้าของเหล่าเฮยเคร่งเครียดขึ้น “คู่รักคู่นั้นยังไม่มา และข้าสงสัยว่าเรื่องนี้อาจเกี่ยวข้องกับพวกมัน?” “นั่นสินะ- ถ้าทุกคนมากันครบยกเว้นพวกมัน ข้าเสนอให้เราไปดูที่เต็นท์พวกมันหน่อยไหมว่าทำอะไรกันอยู่?” เหล่าเฮ่าเห็นด้วย “ข้าคิดมาตลอดว่าพวกมันต้องมีพิรุธ” เจมส์ไม่มีปัญหาอยู่แล้ว- ในเต็นท์มีแค่สามกลุ่ม และเหล่าเฮ่าผู้มากบารมีกับผู้จัดงานก็เห็นด้วย เขาจึงพยักหน้า “ข้าเห็นด้วย!” “ตาแก่ แกกำลังจะบอกว่าข้ามีปัญหาอย่างนั้นเหรอ?” จู่ๆ เสียงหนึ่งก็ดังขึ้นจากด้านนอก นั่นคือคู่รักคู่นั้นที่กำลังจ้องมองเหล่าเฮ่าและคนอื่นๆ ด้วยสายตาเย็นชา “พวกแก- ไม่ใช่ว่า...” เหล่าเฮ่าชะงักเมื่อเห็นหลินอี้ที่ไม่ได้บาดเจ็บแม้แต่น้อย “มีอะไรเหรอ? เหล่าเฮ่า?” หลินอี้มีรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า “เพราะว่าข้ายังไม่ตายและไม่ได้รับบาดเจ็บงั้นเหรอ? แกกำลังสับสนมากเลยใช่ไหมล่ะ?” “นั่น- ข้าจะไปรู้ได้ยังไง? มันไม่เกี่ยวกับข้าสักหน่อย” สีหน้าของเหล่าเฮ่ามืดมนลง “ตาแก่ที่โดนระเบิดมือขาดไปนั่นไม่ได้บอกแกหรอกเหรอ? ว่าข้าอาจจะโดนระเบิดเอง และอาจจะตายในเร็วๆ นี้?” หลินอี้กล่าวเสียงเรียบ “อะไร... แกพูดเรื่องอะไร? ข้าไม่เข้าใจ...” สีหน้าของเหล่าเฮ่าซีดเผือด! “ไม่เข้าใจงั้นเหรอ? งั้นข้าจะบอกให้- ก่อนที่ตาแก่นั่นจะพยายามฆ่าข้า มันบอกข้าหมดแล้วว่าแกเป็นคนส่งมันมา แต่ความโอหังของมันทำให้มันฆ่าข้าไม่ได้- และตอนนี้ข้ารู้เรื่องนี้แล้วไม่ว่าแกจะปฏิเสธยังไงก็ตาม!” หลินอี้กล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ “เหลว... เหลวไหล! เหล่าเฮย เด็กนี่แหละคือสายลับ มันอยู่เบื้องหลังทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวันนี้! จับตัวมันไว้!” เมื่อพูดจบเขาก็เตรียมจะชักปืนออกมา แต่เหล่าเฮยชักปืนออกมาเร็วกว่าและจ่อไปที่หัวของเขา “ที่แท้ก็เป็นแกสินะ! แกใช่ไหมที่ส่งคนไปฆ่าคุณชายชิว?” “เหล่าเฮย อย่าเข้าใจผิดนะ- อย่าไปฟังมัน เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้านะ!” เหล่าเฮ่าสะดุ้งสุดตัว เหงื่อเย็นผุดเต็มใบหน้า “ทำไมเจ้าถึงใจร้อนแบบนี้ล่ะเหล่าเฮย ข้ามาที่นี่เพื่อรักษาความสงบนะ ข้าจะไปฆ่าคนทำไม?” “เมื่อวานตอนที่ข้ายืนกรา