Chapter 1683

Published Mar 12, 2026, 11:01 PM

Chapter 1683: คำร้องขอความช่วยเหลือ “ไม่มีคำว่าแต่ทั้งนั้น เคน สัญญากับพี่นะว่าจะดูแลเด็กๆ ในสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าให้ดี เข้าใจไหม?” อวี่เสี่ยวเข่อมองหน้าเสี่ยวเคนพลางเอ่ยถาม “เรื่องนี้... ได้ครับ!” เคนไม่มีทางเลือก ภายใต้สายตาที่จริงจังของเสี่ยวเข่อ เขาทำได้เพียงพยักหน้า “ผมจะทำหน้าที่ให้ดีที่สุด! แต่พี่เสี่ยวเข่อครับ พี่ต้องระวังตัวด้วยนะ! ถ้าทำไม่ไหว อย่าฝืนตัวเองเลยนะครับ!” “ฮิฮิ ความรักมีอยู่หลายรูปแบบ ทั้งรูปแบบที่ร่วมเป็นร่วมตาย และรูปแบบที่ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อคนอื่น!” อวี่เสี่ยวเข่อแย้มยิ้ม “แต่พี่เสี่ยวเข่อครับ พี่กับขโมยคนนั้น... พวกพี่ไม่ได้มีความรักต่อกันสักหน่อย...” เสี่ยวเคนยังคงพยายามเกลี้ยกล่อม “ความรักมีทั้งแบบรักแรกพบ และแบบที่เปรียบเหมือนแมลงเม่าบินเข้ากองไฟ” เสี่ยวเข่อกล่าว “ถึงแม้ช่วงเวลาที่ได้เจอจะสั้นนัก แต่มันคือสิ่งที่พี่จะไม่มีวันลืมเลย!” “โธ่!” เคนมองดูเสี่ยวเข่อโดยไม่รู้จะกล่าวสิ่งใดต่อ เขารู้ดีว่าไม่ว่าจะพูดอย่างไร เสี่ยวเข่อก็ตัดสินใจไปแล้ว ดังนั้นการพูดอะไรไปก็ไม่มีประโยชน์! “อย่าทำหน้าเศร้าแบบนั้นสิ ถ้าไม่มีพี่แล้ว ต่อไปเธอก็จะเป็นหัวหน้าของสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า ต้องคอยดูแลน้องๆ ให้ดีนะ ทำหน้าทำตาแบบนี้ใช้ได้ที่ไหนกัน!” เสี่ยวเข่อฉีกยิ้ม “อย่าทำให้พี่จากไปอย่างไม่สบายใจเลยนะ!” “ครับ...” เคนพยักหน้าอย่างหมดหนทาง “แล้วพี่จะไปตอนไหนเหรอครับ?” “คืนนี้ตอนสิบโมง... ตอนนี้ก็ทุ่มหนึ่งแล้ว พี่ควรเตรียมตัวได้แล้วล่ะ เพราะระยะทางไปสถานีตำรวจยังอยู่อีกไกล!” เสี่ยวเข่อกล่าว จากนั้นเธอก็ทิ้งจดหมายฉบับหนึ่งไว้เบื้องหน้าเคนแล้วเดินจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าไป เสี่ยวเคนหยิบจดหมายของอวี่เสี่ยวเข่อขึ้นมา เธอสั่งให้เขานำจดหมายฉบับนี้ไปให้ผู้อำนวยการในวันพรุ่งนี้ เธอไม่อยากให้เขาเอาไปให้ทันทีหลังจากที่เธอออกไปแล้ว เพราะไม่อย่างนั้นผู้อำนวยการคงรีบตามหาตัวเธอและเรื่องราวจะยิ่งวุ่นวายไปกันใหญ่! “ฉันควรทำยังไงดี? ทำยังไงดีนะ?” เคนไม่ต้องการให้เกิดเรื่องร้ายกับอวี่เสี่ยวเข่อ แต่ด้วยความสามารถของเขา เขาไม่สามารถหยุดหรือช่วยอะไรเธอได้เลย เขาไม่เป็นวิทยายุทธ์แถมยังจะเป็นตัวถ่วงเสียเปล่า อีกทั้งเขาก็ไม่กล้าไปรบกวนผู้อำนวยการ... ทันใดนั้น เคนก็นึกอะไรบางอย่างออก เขานึกถึงคนคนหนึ่ง! บางทีคนคนนี้อาจจะช่วยอวี่เสี่ยวเข่อได้! คนคนนั้นคือ หลินอี้ เคนเคยเข้าใจผิดว่าเขาเป็นแฟนของอวี่เสี่ยวเข่อ หรือก็คือพี่เขยของเขานั่นเอง! …… แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าความจริงจะไม่ใช่แบบนั้น! ทว่านั่นไม่สำคัญ สิ่งสำคัญคือหลินอี้ดูเหมือนจะเป็นจอมยุทธ์ที่เก่งกาจมาก หากเขาช่วยพี่เสี่ยวเข่อได้ โอกาสที่เธอจะชนะก็มีมากขึ้น! ปัญหาหลักคือ หลินอี้จะยอมช่วยอวี่เสี่ยวเข่อหรือไม่? เคนลังเล เขากลัวว่าหากเขาเอ่ยปากขอความช่วยเหลือแล้วหลินอี้จะไม่ช่วย หรือแย่ไปกว่านั้นคือเขาอาจจะเอาเรื่องนี้ไปบอกตำรวจ ซึ่งจะทำให้อวี่เสี่ยวเข่อตกอยู่ในอันตรายยิ่งกว่าเดิม! อย่างไรก็ตาม เสี่ยวเคนจำได้ว่าตอนที่ซ่งหลิงซานทำร้ายอวี่เสี่ยวเข่อในคราวก่อน หลินอี้เป็นคนช่วยเธอไว้ หากเขาต้องการจะบอกเรื่องของอวี่เสี่ยวเข่อกับซ่งหลิงซานจริงๆ เขาคงทำไปนานแล้ว ไม่จำเป็นต้องรอจนถึงตอนนี้ เขามีเบอร์โทรศัพท์ของหลินอี้อยู่ในมือ หลินอี้เคยให้ไว้เมื่อครั้งก่อน และเคนก็เก็บมันไว้เผื่อสถานการณ์ฉุกเฉิน เขาไม่คิดเลยว่าจะต้องใช้มันจริงๆ! หลินอี้เพิ่งจะส่งถังหยิน, คุณนายถัง และหมิง กลับถึงบ้านหลังใหม่ของตระกูลถัง ก่อนจะขับรถกลับมาที่คฤหาสน์ตระกูลฉู่ เขากำลังเล่าเรื่องที่เกิดขึ้นในตระกูลเร้นลับให้เหมิงเหยาและอวี่ซูฟังตอนที่โทรศัพท์ดังขึ้น หลินอี้นึกว่าเป็นถังหยินโทรมา แต่เบอร์ที่ปรากฏบนหน้าจอกลับไม่คุ้นตา มันไม่ใช่เบอร์ที่เขาเมมไว้ในรายชื่อติดต่อ แต่เป็นเบอร์โทรศัพท์พื้นฐานในซ่งซาน! “ฮัลโหล สวัสดีครับ?” หลินอี้รับสาย “...สวัสดีครับ...” ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะเอ่ยคำว่า “สวัสดี” ออกมา “นั่นใครครับ? มีธุระอะไรหรือเปล่า?” ปลายสายไม่พูดอะไร หลินอี้จึงเริ่มงง ในความเป็นจริง เคนกำลังพยายามเรียบเรียงคำพูดอยู่ เขาโทรหาหลินอี้ด้วยอารมณ์ชั่ววูบ แต่เขาก็ไม่รู้จะบอกหลินอี้เรื่องนี้อย่างไร! “ผม... ผมเคนครับ...” เคนกล่าวอย่างระมัดระวัง “คุณ... ยังจำผมได้ไหมครับ?” “เคนเหรอ? อ้อ จำได้สิ! เธอเป็นเด็กจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าใช่ไหม?” หลินอี้ถอนหายใจและจำเคนได้ เขาคือเด็กหนุ่มที่ชื่นชมอวี่เสี่ยวเข่อ “ผมเองครับผม!” เคนดีใจที่หลินอี้จำเขาได้ “ตอนนี้คุณพอจะมีเวลาไหมครับ...” “ตอนนี้เหรอ? มีเรื่องอะไรจะพูดหรือเปล่า?” หลินอี้ถามอย่างประหลาดใจ นี่เกือบสองทุ่มแล้ว เคนมีเรื่องอะไรกันแน่? แถมคนที่ติดต่อเขามาไม่ใช่ตัวอวี่เสี่ยวเข่อ ปกติแล้วอวี่เสี่ยวเข่อจะเป็นคนติดต่อเขาเรื่องสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้า การที่จู่ๆ เคนโทรมาหมายความว่าเขาต้องกำลังแอบติดต่อเขามาลับหลังอวี่เสี่ยวเข่อแน่ๆ ทำให้หลินอี้เกิดความสงสัย “ครับ ผมมีเรื่องสำคัญมากจะคุยด้วย ผมขอเจอคุณหน่อยได้ไหมครับ? มันด่วนมากจริงๆ!” เคนกล่าวอย่างหนักแน่น “ได้สิ ตอนนี้เธออยู่ที่ไหน? เดี๋ยวผมไปหา!” หลินอี้ตอบตกลงหลังจากลังเลอยู่ครู่หนึ่ง เขามีความรู้สึกที่ดีต่อเคน ดังนั้นหากเคนขอให้ช่วย และไม่ใช่เรื่องที่ลำบากเกินไป เขาก็ยินดีจะช่วย “ผมอยู่ที่สถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าครับ” เคนกล่าว “ผมจะรอคุณอยู่ที่ตรอกข้างสถานรับเลี้ยงนะครับ ผมอยากเจอคุณแค่คนเดียว...” “ได้ เดี๋ยวผมไป!” หลินอี้พยักหน้า เขามั่นใจแล้วว่าเคนติดต่อเขามาลับหลังอวี่เสี่ยวเข่อตามที่เขาคาดไว้จริงๆ หลังจากวางสาย อวี่ซูก็ถามขึ้น “พี่ชายสายโล่ ดึกป่านนี้แล้วยังจะออกไปอีกเหรอคะ?” “อืม มีเรื่องนิดหน่อยน่ะ เคนจากสถานรับเลี้ยงเด็กกำพร้าตามหาพี่ ดูท่าจะด่วนมาก!” หลินอี้ตอบ “อ๋อ... งั้นรีบกลับมานะ... พี่เหยาเหยากับหนูเพิ่งฟังถึงตอนที่พี่จัดการไอ้ผมฟ้าด้วยหมัดมังกรทะยานฟ้าเองนะ” เฉินอวี่ซูได้ยินแค่ครึ่งๆ กลางๆ แล้วเริ่มกระวนกระวาย “ฮิฮิ เดี๋ยวกลับมาเล่าต่อให้ฟังนะ!” หลินอี้ยิ้มแล้วลุกขึ้น หยิบกุญแจรถก่อนจะเดินออกจากคฤหาสน์ไป หลินอี้ตัดสินใจว่าจะถามลุงฝูเรื่องวิทยายุทธ์ ผู้อาวุโสเจียวไม่รู้อะไรเลย และคนเดียวที่เขาพอจะถามได้ก็คือลุงฝู ลุงฝูเป็นยอดฝีมือระดับปฐพี ดังนั้นเขาต้องรู้อะไรเกี่ยวกับวิทยายุทธ์แน่ๆ! ทั้งหมดเป็นความผิดของเขาเอง ที่ก่อนหน้านี้ไม่เข้าใจว่าระดับปฐพีนั้นเป็นอย่างไร และไม่รู้ว่ามันคือเส้นแบ่งเขตแดน มันคือจุดเริ่มต้นที่แท้จริงของเส้นทางการฝึกตนขั้นสูง เขาคิดว่าคงจะเหมือนระดับลึกลับและระดับทอง ที่ใช้เพียงพลังปราณกับหมัดสู้กันเท่านั้น

React

Discussion