บทที่ 1904: ปมปริศนาที่เริ่มสั่นคลอน ดวงตาของฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซูฉายแววบางอย่างออกมาเมื่อเอ่ยถึงซินเหยียน พวกเธอย่อมไม่อาจลืมเลือนหญิงสาวผู้นี้ได้—ย้อนกลับไปในคราวแรกที่พวกเธอออกไปเลือกซื้อของกับหลินอี้ ชายหนุ่มกลับยืดอกปกป้องสาวงามแปลกหน้าผู้นั้นอย่างไม่ลังเล ซึ่งนั่นสร้างความไม่สบอารมณ์ให้แก่พวกเธอไม่น้อย แม้ในความเป็นจริงซินเหยียนอาจจะไม่ได้มีความสัมพันธ์ลึกซึ้งใดๆ กับหลินอี้ ทว่าความประทับใจแรกที่มีต่อหญิงสาวผู้นี้กลับติดลบในใจของพวกเธอไปเสียแล้ว “ระหว่างผมกับเธอไม่มีอะไรในกอไผ่จริงๆ นะครับ ผมก็เคยบอกพวกคุณไปแล้วไม่ใช่หรือ?” หลินอี้เอ่ยกลั้วหัวเราะอย่างขมขื่นพลางอธิบายต่อ “ตอนที่ผมเดินทางมาถึงเมืองซงซานครั้งแรก ผมบังเอิญโดยสารรถไฟขบวนเดียวกับเธอ เธอเป็นคนที่มีจิตใจดีงาม และนั่นคือจุดเริ่มต้นที่ทำให้เราได้รู้จักกัน...” “ฉันรู้แล้ว และฉันก็ไม่ได้ว่าอะไรสักคำ” ฉู่เมิ่งเหยาเอ่ยขัดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยความกังวลที่ซ่อนลึก “เพียงแต่การที่นายทำแบบนี้ มันเหมือนเป็นการหักหลังเสี่ยวเสี่ยว พวกเราแค่คิดว่ามันไม่ใช่เรื่องที่สมควรนัก” “เสี่ยวเสี่ยว...” เมื่อชื่อของเฟิงเสี่ยวเสี่ยวถูกเอ่ยออกมา หลินอี้พลันขมวดคิ้วมุ่น ความรู้สึกประหลาดที่ยากจะอธิบายจู่โจมเข้ามาในมโนสำนึกของเขาอีกครั้ง ทุกคราที่หวนนึกถึงเสี่ยวเสี่ยว เขามักจะรู้สึกราวกับว่าเธอคือคนรักของเขา “จริงด้วย... เสี่ยวเสี่ยวคือเมียเก็บของผมใช่ไหม? ผมจำถูกหรือเปล่า?” ฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซูหันมาสบตากันอย่างทำตัวไม่ถูก ก่อนที่อวี่ซูจะพยักหน้ารับเบาๆ “อื้อ... แล้วมันทำไมล่ะ?” “นั่นแหละคือปัญหา” หลินอี้ถามกลับด้วยแววตาสงสัย “ถ้าเธอเป็นเมียคนที่สอง... แล้วใครล่ะคือเมียคนแรกของผม?” และแล้ว... ปัญหาก็อุบัติขึ้นจนได้! คุณหนูฉู่ขมวดคิ้วจนเป็นปม เธอตระหนักดีว่าเรื่องราวไม่อาจคลี่คลายได้โดยง่าย ตัวยาที่ใช้ลบเลือนความทรงจำนั้นยังคงมีข้อบกพร่อง หากเป็นถังอวิ๋นที่เก็บตัวฝึกตนอยู่ในหุบเขาลึก เรื่องราวคงไม่บานปลายเช่นนี้ ทว่าหลินอี้กลับต้องกลับมาใช้ชีวิตในโลกเดิม ท่ามกลางบรรยากาศและเหตุการณ์ที่คอยย้ำเตือนถึงอดีตอยู่ทุกเมื่อเชื่อวัน สิ่งเหล่านี้ย่อมกระตุ้นให้เกิดความขัดแย้งในห้วงความจำ มันไม่ใช่เรื่องง่ายดายเพียงแค่การลืมเลือน ‘ถังอวิ๋น’ หรือเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับเธอไปเสียทั้งหมด! ในยามที่มองไม่เห็น หลินอี้อาจจะจดจำไม่ได้ ทว่ายามที่ภาพเหตุการณ์ตรงหน้าสอดประสานกับร่องรอยในจิตใต้สำนึกเล่า เขาจะทำเช่นไร? เมิ่งเหยาและอวี่ซูสบตากันอีกครั้งอย่างจนปัญญาจะเอ่ยปาก ดูเหมือนว่าหลินอี้จะไม่ได้ลืมไปเสียหมดว่าเสี่ยวเสี่ยวมีสถานะเป็น ‘เมียเล็ก’ ของเขา “ความจริงแล้ว... พี่เหยาเหยาต่างหากล่ะที่เป็นเมียหลวงของพี่!” เฉินอวี่ซูโพล่งออกมาด้วยสีหน้าจริงจัง “...” หลินอี้ถึงกับพูดไม่ออก แต่เขาก็ไม่ได้ปักใจเชื่อคำลวงของอวี่ซูเสียทีเดียว “อย่าไปฟังยัยซูพูดไร้สาระเลย ฉันหิวแล้ว ไปกันเถอะ” ฉู่เมิ่งเหยารีบเปลี่ยนประเด็นเพื่อตัดบท เมื่อกลับถึงบ้าน ยายซุนกำลังวุ่นอยู่กับการจัดเตรียมมื้อค่ำ เมิ่งเหยาจึงฉวยโอกาสนั้นลากตัวอวี่ซูขึ้นไปยังชั้นบนทันที หลินอี้ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เพราะเขารู้ดีว่าสองสาวมักจะมีลับลมคมในกันเช่นนี้เสมอ ชายหนุ่มจึงใช้เวลานี้ปลีกตัวออกไปหาซื้อสมุนไพร แม้เขาจะมีพลาสเตอร์ยาสำหรับรักษาอาการบาดเจ็บเตรียมพร้อมไว้แล้ว ทว่ายาแก้พิษกลับร่อยหรอลงไป หลังจากที่เขาแบ่งสรรให้ฉู่เมิ่งเหยาและพกติดตัวไว้ส่วนหนึ่งจนหมดสิ้น การตระเตรียมยาขนานใหม่จึงเป็นเรื่องที่ไม่อาจละเลยได้ ทางด้านชั้นบนของบ้าน สีหน้าของคุณหนูฉู่ดูเคร่งเครียดอย่างเห็นได้ชัด “ซู... ดูเหมือนหลินอี้จะเริ่มระแคะระคายบางอย่างแล้ว เราจะทำยังไงกันดี?” “หนูก็คิดแบบนั้นเหมือนกัน ดูเหมือนพี่ชายบอดี้การ์ดจะฉุกคิดอะไรได้บางอย่าง เพียงแต่เขายังจำเรื่องที่เกี่ยวกับพี่อวิ๋นอวิ๋นไม่ได้เลยสักนิด ส่วนเรื่องอื่นเขากลับจำได้แม่นยำจนน่าตกใจ หนูถึงขนาดหลอกเขาไม่ได้เลยว่าพี่เป็นเมียหลวง เพราะเขารู้สึกได้ว่ามันไม่ใช่...” เฉินอวี่ซูเอ่ยด้วยน้ำเสียงระคนเศร้า “ใช่ ฉันเองก็สัมผัสได้ ไม่ว่าจะเป็นเธอ เป็นฉัน หรือใครก็ตามที่มีความทรงจำร่วมกับถังอวิ๋น สิ่งเหล่านั้นล้วนถูกลบเลือนไปสิ้น ทว่าผลข้างเคียงของมันกลับชัดเจนยิ่งนัก นั่นคือช่องโหว่ในความทรงจำ...” ฉู่เมิ่งเหยาขมวดคิ้วครุ่นคิด “พวกเราควรทำอย่างไรดี? หากแพร่งพรายความจริงออกไป ความเสียสละอันใหญ่หลวงของพี่อวิ๋นอวิ๋นย่อมต้องสูญเปล่า ทว่าหากปกปิดต่อไป ความคลางแคลงใจในตัวหลินอี้ก็จะยิ่งทวีคูณขึ้นเรื่อยๆ...”