Chapter 316 - Best Partner

Published Apr 3, 2026, 05:08 PM

**บทที่ 316 - คู่หูที่ยอดเยี่ยมที่สุด** "ไม่ต้องกลับไปหรอก—ทำที่นี่แหละ!" อวี่ซูยิ้มน้อย ๆ สายตาจับจ้องไปที่พลาสเตอร์บนนิ้วของผิ่นเหลียง ผิ่นเหลียงแปะพลาสเตอร์ไว้อีกอันที่นิ้วกลาง—ซึ่งเป็นนิ้วที่เขาควรจะทำแผลบาดในวันนี้ เขาพยายามจะหลอกพวกเธอว่าเขาเผลอทำมีดบาดนิ้วอีกรอบ! "เอ๋? ที่นี่เหรอ?" ผิ่นเหลียงชะงักไปพร้อมรอยยิ้มขมขื่น "แผลมันแห้งไปแล้วล่ะสิ ผมคงต้องกรีดใหม่..." "โอ้ ไม่เป็นไร—ฉันมีมีดแกะสลัก! อะ นี่" อวี่ซูหยิบมีดออกมาจากกระเป๋าแล้วยื่นให้ผิ่นเหลียงทันที "ผม..." ผิ่นเหลียงเริ่มเหงื่อตก—เขาแอบสบถในใจให้กับความซวยของตัวเองที่ต้องลงเอยด้วยการกรีดนิ้วจริง ๆ อีกจนได้ ยิ่งอวี่ซูจ้องมองเขาอยู่แบบนี้ ถ้าเขาไม่พิสูจน์ตัวเองให้เห็นตรงหน้าก็คงจะดูแย่มาก เหงื่อเย็น ๆ ไหลซึมตามหน้าผาก "ผมว่ามันไม่ค่อยดีเท่าไหร่... ถ้าเกิดเลือดมันกระเซ็นไปโดนพวกคุณขึ้นมา มันจะดูสยองขวัญเปล่า ๆ ผมไม่อยากทำให้พวกคุณกลัว..." "ฉันจะบอกอะไรให้นะเสี่ยวเหลียง เรื่องนี้นายไม่เข้าใจหรอก" ไม่มีทางที่เธอจะปล่อยให้ผิ่นเหลียงหนีไปแบบนี้—เธอต้องการเห็นเขาเลือดตกยางออก!! อวี่ซูแสร้งทำสีหน้าเหมือนกำลังสั่งสอน "การกรีดนิ้วเขียนจดหมายเลือดต่อหน้าผู้หญิงที่รัก... นี่แหละคือวิธีแสดงความรักที่เยี่ยมที่สุด!" "อย่างนั้นเหรอ?" ผิ่นเหลียงเริ่มคล้อยตามคำยุยงของอวี่ซู "งั้นผมทำตอนนี้เลยนะ?" "รออะไรอยู่ล่ะ?" อวี่ซูถามย้ำ "ผม... ผมเข้าใจแล้ว!" แววตาที่เด็ดเดี่ยวพาดผ่านดวงตาของผิ่นเหลียงขณะที่เขาพูด เมิ่งเหยานึกขำอยู่ในใจ—ยัยอวี่ซูคนนี้ทำอะไรตามใจตัวเองจริง ๆ การแกล้งคนอื่นนี่มันไม่ทำให้เธอรู้สึกผิดบ้างเลยหรือไงนะ? แต่เธอก็ไม่ได้ห้าม เพราะผิ่นเหลียงก็เป็นคนที่เธอไม่ชอบขี้หน้าอยู่แล้ว ในทางกลับกัน ผิ่นเหลียงกลับเข้าใจผิดว่าความเงียบของเมิ่งเหยาคือการตอบตกลงโดยดุษณี! เพราะถ้าเธอไม่ชอบ เธอก็คงไล่เขาไปแล้ว การที่เมิ่งเหยาไม่พูดอะไรเลยย่อมหมายความได้อย่างเดียว... เธอกำลังให้พรเขาอยู่! ความคิดนี้ทำให้ผิ่นเหลียงฮึดสู้และตัดสินใจได้อย่างเด็ดขาด—เขากำลังพิจารณาว่าจะใช้มีดของอวี่ซูกรีดลงไปที่นิ้วไหนดี อวี่ซูรีบส่งข้อความหาหลินอี้อย่างรวดเร็วในจังหวะที่ผิ่นเหลียงกำลังลังเล *'เรียกตัวพี่ชายโล่! ผิ่นเหลียงกำลังจะกรีดนิ้วอีกรอบ ขอความช่วยเหลือด่วน!'* ผิ่นเหลียงกัดฟันแน่นขณะจรดใบมีดลงบนนิ้วหัวแม่มือ ราวกับว่าเขากำลังตัดสินใจครั้งใหญ่ในชีวิต! หลินอี้ยืนขึ้นอย่างช้า ๆ หลังจากเห็นข้อความ—ไอ้เจ้าผิ่นเหลียงนี่จะกรีดนิ้วอีกแล้วเหรอ... มันไม่เข็ดเลยหรือไงนะ? "ถอยไปหน่อย!" หลินอี้ผลักผิ่นเหลียงให้พ้นทาง ผิ่นเหลียงสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงหลินอี้—เขานึกว่าหมอนี่จะเตะเขากระเด็นอีกรอบเสียแล้ว! แต่หลินอี้แค่เดินผ่านเขาไปหลังจากผลักเบา ๆ เท่านั้น ซึ่งมันสร้างความประหลาดใจให้กับผิ่นเหลียงมาก... "ฟู่ว..." ผิ่นเหลียงถอนหายใจอย่างโล่งอก—หมอนั่นคงจะรีบไปเข้าห้องน้ำล่ะมั้ง "ว้าว!!!" อวี่ซูชี้ไปที่นิ้วของผิ่นเหลียงด้วยความตื่นเต้นสุดขีด "เสี่ยวเหลียง! นิ้วของนายเลือดพุ่งกระฉูดอีกแล้ว!! นี่นายมีพลังพิเศษอะไรหรือเปล่าเนี่ย หรือว่าจะเป็น 'กระบี่ดรรชนี' ในตำนาน?!" ผิ่นเหลียงกะพริบตาปริบ ๆ ไม่เข้าใจว่าอวี่ซูพูดเรื่องอะไร—เขาก้มลงมองแผ่นกระดาษที่อาบไปด้วยเลือด ส่วนที่นิ้วของเขานั้น เลือดกำลังพุ่งปรี๊ดออกมาเป็นสาย...... "อ๊าก!!!" ผิ่นเหลียงโยนจดหมายทิ้งแล้ววิ่งกลับไปที่ที่นั่งของตัวเอง "พลาสเตอร์! เอาพลาสเตอร์มาเร็ว!!" อวี่ซูชูนิ้วเป็นรูปตัว 'V' อย่างผู้ชนะขณะมองผิ่นเหลียงวิ่งหนีไป "เย้ ภารกิจสำเร็จ! ประสานงานได้เยี่ยมมากพี่ชายโล่!" "......." เมิ่งเหยามองเพื่อนสนิทของเธอพลางส่ายหน้า ไม่รู้จะพูดอะไรดี ตอนนี้เธอมั่นใจแล้วว่าหลินอี้คือตัวการที่ทำให้นิ้วของผิ่นเหลียงกลายเป็นปืนฉีดเลือดทั้งสองครั้ง! ก็เพราะเลือดที่ออกมาจากนิ้วของผิ่นเหลียงในตอนแรกมันแค่ไหลซึม ๆ แต่พอหลินอี้เดินผ่านไป เลือดมันกลับพุ่งกระฉูดออกมาแบบนั้น... ต้องเป็นฝีมือหลินอี้แน่ ๆ หลินอี้กับอวี่ซู—สองคนนี้เป็นคู่หูที่เข้าขากันได้ดีจริง ๆ อย่างกับเกิดมาเพื่อคู่กัน ผิ่นเหลียงคงมีอนาคตที่ลำบากแน่ ๆ ถ้าต้องเจอกับสองคนนี้ เมิ่งเหยารู้สึกเปรี้ยว ๆ ในใจ (หมั่นไส้/หึง) เมื่อคิดถึงคำว่า 'เกิดมาคู่กัน'... แต่มันก็เป็นความจริงที่ว่าทั้งสองคนมีนิสัยบางอย่างที่คล้ายกันมาก... "เหะ ๆ เป็นไงล่ะเหยาเหยา! เยี่ยมไปเลยใช่ไหม? จงผิ่นเหลียงจะได้ไม่มาเขียนจดหมายเลือดให้นายอีก!" อวี่ซูถามพลางหันไปมองผิ่นเหลียงที่กำลังวุ่นวายกับการแปะพลาสเตอร์... ซึ่งดูเหมือนว่ามันจะไม่พอที่จะหยุดเลือดได้ ผิ่นเหลียงที่จนปัญญาเลยต้องใช้เทปกาวพันทับลงไป จนในที่สุดเลือดก็หยุดไหลเสียที มันเกิดอะไรขึ้นกับนิ้วเขากันแน่? ทำไมมันถึงเป็นแบบนี้เฉพาะตอนที่เขากรีดเองทุกทีเลย...... หลินอี้เดินกลับเข้ามาในห้องเรียน เห็นอวี่ซูขยิบตาให้พร้อมกับชูสัญลักษณ์แห่งชัยชนะ หลินอี้ทำเพียงแค่ยิ้มน้อย ๆ "ลูกพี่ ไปไหนมาเนี่ย? พลาดช็อตเด็ดเลย!" เซียวปอมองหลินอี้พลางบอกด้วยความเสียดาย "พลาดอะไรเหรอ?" หลินอี้ถามด้วยรอยยิ้มขณะกลับไปนั่งที่ "ก็พลาดช็อตเลือดพุ่งของผิ่นเหลียงไง มันเกิดขึ้นอีกแล้ว! คราวนี้อลังการมาก—ฉันไม่เคยเห็นใครเลือดพุ่งได้ขนาดนั้นมาก่อนเลย..." เซียวปอกล่าว "แรงกว่าเมื่อวานอีกนะเพื่อน นายพลาดจริง ๆ!" "อ้อ งั้นเหรอ..." ก็หลินอี้เล่นไปเพิ่มความดันโลหิตแทนที่จะแค่เพิ่มความเร็วในการหมุนเวียนเลือดนี่นา... โทรศัพท์ของหลินอี้สั่นอีกครั้ง—มีข้อความเข้า *'โย่ คู่หูที่ยอดเยี่ยมที่สุด! ทำได้ดีมาก อิอิ'* มันมาจากอวี่ซู—หลินอี้อ่านเสร็จก็เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าตามเดิม

React

Discussion