บทที่ 334 - ผู้ถือหุ้นรายใหม่ “ผมพาเขากลับมาแล้วก็ส่งเขาถึงบ้านเรียบร้อยครับ” หลินอี้กล่าว “หมอนั่นมันปอดแหก แถมยังผอมโซหิวโหย ผมไม่อยากให้มันมาตายระหว่างทาง ก็เลยเอาตัวไปส่งให้พ่อเขาก่อน...” “งั้นรึ?” เผิงจ่านรับฟังข่าวด้วยความยินดี “เขากลับถึงบ้านแล้วงั้นรึ? เป็นข่าวที่ยอดเยี่ยมมาก! อี้ เธอเปรียบเสมือนนำโชคของเราจริงๆ ตั้งแต่เธอมา ปัญหาทุกอย่างของฉันก็ได้รับการแก้ไขอย่างง่ายดายไปหมด!” “อ่า... อย่าเพิ่งประมาทไปครับคุณอาฉู่ จินกูบังเป็นแค่ตัวตลกที่ออกหน้าให้คนอื่นเท่านั้น ตัวการจริงๆ ที่อยู่เบื้องหลังต่างหากคือปัญหาที่เราควรให้ความสำคัญ” หลินอี้เตือน “แม้กระทั่งหลี่ฉือหัวก็เป็นเพียงตัวแทนคนหนึ่งเท่านั้น...” “ฉันเข้าใจเรื่องนั้นดี แต่พวกมันจ้องเล่นงานอุตสาหกรรมเผิงจ่านมานานแล้ว หากไม่มีคนในคอยช่วยเหลือพวกมันคงทำอะไรไม่ได้แน่ๆ เดี๋ยวฉันจะจัดการสั่งสอนไอ้คนทรยศจินกูนั่นทีหลัง” เผิงจ่านพยักหน้า คนนอกไม่มีทางทำอะไรได้เลยหากเหล่าผู้ถือหุ้นไม่จับมือกัน “ตกลงครับคุณอาฉู่ งั้นผมขอพูดแค่เรื่องนี้ก็พอ” หลินอี้ไม่ได้สนใจเรื่องงานบริษัทมากนัก “ประเด็นคือคุณอาฉู่ครับ คุณอาใจดีเกินไป ผมว่าหลังจบเรื่องนี้คุณไม่ควรให้จินกูบังอยู่ในบริษัทต่อไปแล้ว บอกให้เขาสละหุ้นแล้วไสหัวไปซะ” “คราวนี้ฉันไม่คิดจะปรานีแล้วล่ะ” เผิงจ่านถอนหายใจ “ฉันพยายามผ่อนปรนให้มากที่สุดเพื่อเห็นแก่พ่อของเขา แต่ในสถานการณ์ที่บริษัทเป็นแบบนี้ มันไม่มีที่ว่างสำหรับความเห็นใจอีกต่อไปแล้ว ไม่ต้องห่วงนะอี้ คุณอาจะไม่สร้างปัญหาให้เธอต้องคอยแก้ไปมากกว่านี้แน่...” “มันไม่ได้ถือเป็นปัญหาหรอกครับ... พ่อของผมสั่งให้ผมมาทำงานให้นายจ้าง...” หลินอี้ยิ้ม เขาจริงจังกับภารกิจสุดท้ายนี้มาก และเขาก็ตั้งตารอที่จะได้เกษียณตัวเองเต็มที “แล้วเซี่ยกวงโป๋ล่ะ? เขาคงไม่สนับสนุนจินกูบังอีกต่อไปแล้วใช่ไหม?” ปัญหาสำคัญแวบเข้ามาในความคิดของเผิงจ่าน “ไม่แน่นอนครับ เขาโอนหุ้นทั้งหมดของเขาให้ผมแล้ว” หลินอี้พูดก่อนจะยื่นเอกสารโอนหุ้นให้กับเผิงจ่าน “เขาโอนมาให้ผม แต่ผมจะใส่ชื่อคุณอาไว้หลังจากเราทำเรื่องเสร็จเรียบร้อยครับ” เผิงจ่านไม่คาดคิดเลยว่าหลินอี้จะสามารถเอาหุ้นของกวงโป๋มาได้จริงๆ! เขาไม่ได้คิดอะไรมากตอนที่หลินอี้พูดถึงเรื่องนี้ เพราะกวงโป๋คนนั้นมีลูกชายให้ต้องดูแล แม้ตัวเขาเองจะไม่ได้ต้องการอะไรก็ตาม... เท่าที่เผิงจ่านทราบ กวงโป๋ยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อให้มีบางสิ่งทิ้งไว้ให้ลูกชายของเขา “เขายอมยกหุ้นให้เธอจริงๆ งั้นรึ?” เผิงจ่านทั้งตกตะลึงและประหลาดใจ เขาเคยจินตนาการถึงสถานการณ์ที่ดีที่สุดคือการให้กวงโป๋มาร่วมมือกับเขาเพื่อต่อต้านกูบัง แต่หลินอี้กลับนำข่าวที่ดีกว่านั้นมาให้ กวงโป๋จะไม่มีวันหักหลังเขาอีก เพราะเขาไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของบริษัทตั้งแต่แรกแล้ว! “แต่ว่าอี้... ให้หุ้นพวกนั้นอยู่ในชื่อของเธอเถอะนะ เธอสมควรได้รับมัน เธอได้มันมาด้วยความสามารถของเธอเอง ฉันมีสิทธิ์อะไรไปรับไว้ล่ะ?” เผิงจ่านปฏิเสธหุ้นเหล่านั้นด้วยการโบกมือ “ผมเหรอครับ?” หลินอี้ไม่คาดคิดว่าเผิงจ่านจะยกหุ้นให้เขา “ถือว่าเป็นส่วนหนึ่งของค่าตอบแทนก็แล้วกัน... ฮ่าๆ” เผิงจ่านหัวเราะ “เอาล่ะ เราพอแค่นี้ก่อน เดี๋ยวเธอก็ต้องมาช่วยฉันทำงาน มีบางอย่างที่เราต้องทำ!” “เรื่องอะไรครับ?” หลินอี้ถาม “สั่งมาได้เลย...” หลินอี้ไม่เคยคิดจะเก็บหุ้นไว้กับตัว เขาแยกออกว่าใครดีกับเขาและใครที่ร้ายกับเขา ถ้าเป็นกรณีของตระกูลหลิวเทียนอี้ เขาคงขอเป็นเงินสดแทนแม้จะไม่เอาหุ้น แต่กับเผิงจ่านนั้นไม่มีความจำเป็นต้องทำแบบนั้นเลย “ฮ่าๆ เธอต้องเข้าร่วมการประชุมผู้ถือหุ้น!” เผิงจ่านหัวเราะร่า “หลี่ฟู่ ไปประกาศข่าวออกไป เราจะแนะนำผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสามคนใหม่ของเรา!” “รับทราบครับ คุณฉู่!” หลี่ฟู่พยักหน้า แม้แต่คนเคร่งขรึมอย่างเขาก็ยังเผยรอยยิ้มออกมาบนใบหน้า เขารอคอยที่จะได้เห็นสีหน้าของกูบังในตอนนั้นจริงๆ ทางด้านกูบังเขากำลังกลุ้มใจมาก จู่ๆ เผิงจ่านก็เรียกประชุมผู้ถือหุ้น! เกิดอะไรขึ้นกับมันกันแน่ ช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมามันไม่ได้พยายามหลบหน้าการประชุมบอร์ดบริหารอยู่หรอกรึ? แล้วจู่ๆ มันกำลังทำอะไรกัน? มันจัดการกับกวงโป๋แล้วงั้นรึ? มันเตรียมการอะไรใหม่ไว้หรือเปล่า? กวงโป๋ไม่น่าจะมาที่บริษัทวันนี้เพราะกำลังป่วย แล้วพวกเขาจะประชุมผู้ถือหุ้นกันได้อย่างไรในเมื่อผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสามไม่ได้อยู่ด้วย? มันเป็นเรื่องแปลกประหลาด แต่เขาก็ยังคงปรากฏตัวที่การประชุม เขายังต้องเล่นตามบทบาทของตัวเอง การประชุมผู้ถือหุ้นมีผู้เข้าร่วมมากกว่าการประชุมบอร์ดบริหาร—แม้แต่ผู้ถือหุ้นรายย่อยบางคนก็เข้าร่วมด้วย กูบังพยักหน้าให้ผู้ถือหุ้นบางคนที่เขาสนิทสนมด้วย ก่อนจะนั่งลงที่ด้านซ้ายของที่นั่งของเผิงจ่าน มันเป็นที่นั่งประจำของเขามาโดยตลอด ซึ่งเป็นสัญลักษณ์ของสถานะผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสอง ส่วนที่นั่งทางด้านขวาของหลินอี้นั้น เป็นที่นั่งสำหรับผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสาม กูบังไม่เห็นใครนั่งอยู่ในที่นั่งนั้น เขาขมวดคิ้ว เผิงจ่านคิดจะตัดชื่อกวงโป๋ออกงั้นรึ? พวกเขาจะประชุมกันได้อย่างไรในเมื่อผู้ถือหุ้นใหญ่อันดับสามไม่อยู่ที่นี่? เวลาผ่านไปขณะที่กูบังก็นั่งนิ่งอยู่ในที่ของตนพลางขบคิด ไอ้เผิงจ่านมันกำลังทำบ้าอะไรอยู่กันแน่? มันเรียกทุกคนมาเพื่อความบันเทิงหรืออย่างไร? จู่ๆ ห้องก็เงียบสงัดลง กูบังเงยหน้าขึ้นเห็นหลี่ฟู่เดินเข้ามา นั่นเป็นสัญญาณการมาถึงของเผิงจ่าน หลี่ฟู่มักจะจัดเตรียมเอกสารและน้ำชาบนโต๊ะก่อนหน้าประธานบริษัทก้าวหนึ่งเสมอ... ไม่นานนักเผิงจ่านก็เดินเข้ามา โดยมีชายหนุ่มคนหนึ่งเดินตามหลังมาด้วย ไม่มีใครสนใจคนข้างหลังนักเพราะคิดว่าเป็นเลขานุการคนใหม่ แต่กูบังกลับรู้ดีกว่านั้น ดวงตาของเขาแข็งค้างทันทีที่เห็นใบหน้าของคนคนนั้น นี่มันหลินอี้!! ชายคนที่ทำลายแผนการของเขาเมื่อครั้งก่อน เป็นคนที่เขาอยากให้ตายที่สุด! เขามาทำอะไรที่นี่?? ไม่ใช่ว่ามันเป็นบอดี้การ์ดของฉู่เมิ่งเหยาหรอกรึ? หรือตอนนี้มันมาเป็นคนคุ้มกันประธานบริษัทแล้ว?