Chapter 344 - Thanks, Brother-In-Law

Published Mar 12, 2026, 08:11 PM

Chapter 344 - ขอบคุณนะ พี่เขย “อ้อ จริงด้วยสิ หลินอี้ ฉันลืมไปเลยว่าเธอโทรหาฉันด้วยเรื่องอะไร?” เสวียหมินนึกขึ้นได้ว่าลินอี้เป็นคนโทรมา “ครับ คุณปู่กวน ผมจะส่งเลขบัญชีไปให้ ช่วยโอนเงินสองแสนให้ผมหน่อยได้ไหมครับ?” ลินอี้กล่าว “ได้สิ เดี๋ยวฉันให้ซินซินจัดการโอนผ่านเน็ตให้เดี๋ยวนี้เลย” เสวียหมินตอบรับโดยไม่ถามคำถามใดๆ “ขอบคุณครับคุณปู่กวน ส่วนเรื่องบริษัทผลิตยา... ช่วงสองสามวันนี้ผมพอจะมีเวลา เดี๋ยวผมจะแวะไปคุยรายละเอียดนะครับ ผมไม่ค่อยรู้เรื่องพวกนี้เท่าไหร่ เลยต้องรบกวนคุณปู่อีกแล้ว” ลินอี้รู้สึกเกรงใจที่ต้องปล่อยให้เสวียหมินแบกรับภาระงานทั้งหมด ทั้งที่ตัวเขาเองแค่เป็นคนคิดสูตรยาให้เท่านั้น “ถ้าเธอไม่ค่อยมีเวลาเข้าประชุมหรือทำเรื่องต่างๆ งั้นหาตัวแทนมาสักคนก็ดีนะ ฉันมันก็แค่คนแก่ ถึงจะช่วยเรื่องเครดิตหรืออะไรได้บ้าง แต่มันคงดีกว่าถ้าได้คนหนุ่มสาวอย่างพวกเธอมาจัดการเรื่องธุรกิจ” เสวียหมินกล่าวพร้อมรอยยิ้มขื่น “บอกตามตรงนะ ฉันเองก็เป็นแค่คนแก่ที่สนใจวิชาการ... ไม่ได้เก่งเรื่องธุรกิจไปมากกว่าเธอหรอก!” “อ้อ ผมเข้าใจแล้วครับ……” ลินอี้ไม่เคยคิดเรื่องอื่นนอกจากการใช้ชื่อของเสวียหมินกับสูตรยาของเขา แต่ดูเหมือนว่าการเริ่มบริษัทมันมีอะไรมากกว่านั้น การลงมือปฏิบัติจริงถือเป็นเรื่องสำคัญมากเช่นกัน “ใช่แล้วล่ะ ลูกชายคนเล็กของฉันก็เป็นตัวเลือกที่ดีนะ... เขาเป็นพ่อของซินซิน แต่ฉันไม่อยากให้เขาเข้ามาเกี่ยวข้องน่ะ” เสวียหมินกล่าว “ถ้าเธอไม่คิดจะดูแลการจัดการด้วยตัวเอง ก็ต้องหาคนที่ไว้ใจได้มาช่วยคอยดูแล” “คุณปู่กวนครับ กวนซินไม่ได้เป็นหุ้นส่วนของบริษัทเหรอ? ให้เธอช่วยดูแทนไม่ได้หรือครับ?” ลินอี้เสนอ “ฮ่าฮ่า ซินซินน่ะเป็นผู้ถือหุ้นก็จริง แต่เธอก็เป็นตัวแทนของฉันเหมือนกัน เธอต้องหาคนอื่นมาทำหน้าที่นี้นะ” เสวียหมินบอก “อ้อ ถ้าว่างก็แวะมานะ เราต้องทดสอบยาหลายอย่างก่อนจะวางจำหน่าย แล้วยังมีงานเอกสารอีกมากมายที่ต้องจัดการด้วย” “ไม่มีปัญหาครับ งั้นเอาเป็นสุดสัปดาห์นี้แล้วกัน” ลินอี้คิดว่างานเลี้ยงวันเกิดคงไม่ได้ใช้เวลาอะไรมากมายนัก เขาสามารถแวะไปหาเสวียหมินหลังจากนั้นได้ เขายังมียาฟื้นฟูเหลืออยู่ และยังมียาแก้ปวดที่เคยให้หวยจุนไปเมื่อครั้งก่อน ซึ่งเสวียหมินเองก็มีสูตรยานั้นอยู่แล้ว เขาควรจะทดสอบพวกมันในช่วงนี้ด้วย แค่สองผลิตภัณฑ์ก็น่าจะเพียงพอสำหรับช่วงเริ่มต้น มากเกินไปอาจจะทำให้ความน่าสนใจลดลง ไว้หลังจากสร้างชื่อเสียงได้แล้วค่อยปล่อยตัวผลิตภัณฑ์เพิ่มทีหลัง กวนซินมองดูชื่อเจ้าของบัญชีแล้วเห็นว่าเป็นชื่อของถังหยิน เธอรู้สึกผิดหวังและอิจฉานิดหน่อย แต่ก็ยังคงโอนเงินสองแสนนั้นไปให้ บัตรธนาคารของนางถังนั้นเปิดในชื่อของถังหยิน ซึ่งแต่เดิมเอาไว้เก็บเงินอั่งเปาและค่าขนมของเธอ แต่ถังหยินก็นำเงินทั้งหมดนั้นออกมาให้พ่อของเธอตอนที่เขาได้รับบาดเจ็บ นางถังจึงไม่ได้เปิดบัญชีใหม่และตัดสินใจใช้บัตรของถังหยินเป็นบัญชีกลางของครอบครัวแทน เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นจากโทรศัพท์ของคังจูที่ผูกไว้กับบัตร “สองแสน?” คังจูอุทานด้วยความประหลาดใจ “สองแสนงั้นเหรอ?” ความตกใจของนางถังเปลี่ยนเป็นความดีใจทันที เธอรีบคว้าโทรศัพท์มาจากมือสามีแล้วจ้องมองตัวเลข พลางนับศูนย์ซ้ำๆ เพื่อให้แน่ใจว่ามันคือสองแสนจริงๆ ไม่ใช่สองหมื่น “ฉันบอกแกแล้วไงหยิน! เจ้าหนุ่มหลินคนนี้เป็นคนดีจริงๆ! ดูสิ แกขอไปสิบห้า เขากลับโอนมาให้ตั้งสองแสน! ดูท่าเขาจะฟังที่ฉันพูดนะเนี่ย!” “……” ถังหยินไม่รู้ว่าควรจะดีใจไปกับแม่หรือรู้สึกจนปัญญาดี ตอนนี้เธอมีหนี้ท่วมหัวยิ่งกว่าเดิมเสียอีก “เรามีเงินค่ารักษาพ่อแกแล้วนะตาแก่! พรุ่งนี้เราไปโรงพยาบาลกันเถอะ!” นางถังพูดอย่างมีความสุข ตอนนี้ปัญหาความพิการของสามีได้รับการแก้ไขแล้ว เธอคงไม่ต้องทำงานหนักอยู่คนเดียวอีกต่อไป! “พี่ครับ พี่เขยคนนี้เป็นคุณชายจริงๆ เหรอ?” เว่ยเองก็ตกตะลึงเช่นกัน ราวกับว่าเขากำลังฝันอยู่ เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าจะได้รับเงินจำนวนมากขนาดนี้มาอยู่ในมือ! กลายเป็นว่าพี่สาวของเขามีความสำคัญกับลินอี้มากกว่าที่เขาคิดไว้มาก ยิ่งเมื่อได้เงินเพิ่มมาอีกห้าหมื่นแบบนี้! “คุณชายอะไรกันเล่า!!” ถังหยินตวาดแว้ด “เขาไม่ใช่พี่เขยของเธอด้วย! ฉันต้องเอาเงินนี้ไปคืน เข้าใจไหม?” “เฮอะ อย่าขี้อายไปเลยน่าพี่!” เว่ยพยักหน้าพลางยิ้ม “เดี๋ยวผมกับตานจะช่วยกันเก็บเงิน แล้วเราจะหาเงินไปคืนเขาแน่นอน!” “เธอจะไปรู้อะไร เธอแค่นเด็ก!” ถังหยินพ่นลมหายใจใส่ ก่อนจะนึกขึ้นได้ว่าเว่ยเด็กกว่าเธอเพียงครึ่งปีเท่านั้น และเขายังมีประสบการณ์เรื่องความรักมากกว่าเธอด้วยซ้ำจากการคบกับตาน! “ฝากขอบคุณพี่เขยด้วยนะพี่! เดี๋ยวถ้าเขามาหา เราสองคนจะขอบคุณเขาด้วยตัวเอง อย่าลืมบอกเราด้วยนะ!” เว่ยหัวเราะ “ใช่ค่ะพี่ถังหยิน... เราต้องขอบคุณเขาจริงๆ...” ตานยังคงไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง เมื่อไม่นานมานี้เว่ยยังปรึกษาเรื่องขายไตอยู่เลย ถังหยินรู้สึกอึดอัดเล็กน้อยเมื่อเห็นใบหน้าเปี่ยมสุขของทุกคน เธอตัดสินใจถูกแล้วใช่ไหม? นี่หรือเปล่าที่เรียกว่าการเสียสละเพื่อครอบครัว? เธอกำโทรศัพท์ในมือแน่น เดินออกจากบ้านกลับไปที่ลานบ้านด้วยความลังเล ลินอี้ไม่คิดจะโทรกลับมาเลยหรือไง! เขาไม่เห็นค่าของเงินบ้างหรือไง อย่างน้อยก็น่าจะโทรมาคอนเฟิร์มว่าเธอได้รับเงินแล้วหรือยัง! เกิดเงินสองแสนนั่นหายไประหว่างโอนจะทำยังไง! เธอตัดสินใจกดเบอร์โทรศัพท์หาลินอี้ “ฮัลโหล? ลินอี้?” ถังหยินทักหลังจากได้ยินความเงียบจากปลายสาย “อืม……” ลินอี้ตอบรับ “นายทำอะไรอยู่? ทำไมไม่พูดอะไรเลยล่ะ?” ถังหยินถามอย่างสงสัย “กำลังดื่มน้ำน่ะ เสร็จแล้ว” ลินอี้กล่าวพร้อมกับวางแก้วน้ำลง “อ้อ……” ถังหยินพูดอะไรไม่ออกเลย หมอนี่นิ่งสงบเสียจริง ราวกับว่าเงินพวกนั้นไม่มีความหมายอะไรกับเขาเลยสักนิด... แต่ดูจากท่าทางแล้วเขาก็ไม่ได้ดูเป็นคนรวยอะไร แถมยังขับรถตู้เก่าๆ อีกต่างหาก!

React

Discussion