Chapter 674 ฝนตกอีกแล้ว “โอ้... เข้าใจแล้วค่ะ งั้นฉันจะกลั้นเอาไว้นะ!” แน่นอนว่าเมิ่งเหยาจะไม่ยอมปล่อยให้ความพยายามทั้งหมดของหลินอี้ต้องสูญเปล่า หลินอี้ยังกคงถ่ายเทพลังงานเข้าไปในตัวเมิ่งเหยาผ่านทางมือซ้าย ในขณะที่มือขวายุ่งอยู่กับการปักเข็มตามจุดฝังเข็มต่างๆ ทางด้านเมิ่งเหยานั้น สีหน้าของเธอก็เริ่มซีดเผือดลงเรื่อยๆ หน้าผากชุ่มไปด้วยเหงื่อ ดูเหมือนว่ากระบวนการทั้งหมดนี้จะบั่นทอนกำลังกายของเธอไปไม่น้อย “พี่เหยาเหยา พี่ทำได้ พี่คือที่สุดเลย พี่เป็นไอดอลของชูมาตลอดเลยนะ” อวี้ซูยังคงกุมมือเมิ่งเหยาไว้พลางคอยให้กำลังใจ “อืม...” เมิ่งเหยายิ้มขมขื่น น้ำเสียงของเธอเปลี่ยนไป “ชู พี่เจ็บเหลือเกิน!” “รู้แล้วค่ะ ถ้าทำแทนได้ ชูจะทำแทนพี่เอง!” อวี้ซูกล่าวอย่างจริงใจ “เค... พี่จะปล่อยให้เธอมาทำแทนได้ยังไงล่ะ? โชคดีแล้วที่เป็นพี่ ไม่ใช่เธอ...” เมิ่งเหยายิ้ม “ไม่ต้องห่วงนะ พี่ไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้น พี่ทนได้!” หลินอี้อนุญาตให้อวี้ซูอยู่ในห้องนี้ด้วยเหตุผลนี้แหละ เพราะเธอจะคอยพูดคุยและให้กำลังใจเมิ่งเหยา ทำให้เมิ่งเหยามีความอดทนมากขึ้น ไม่อย่างนั้นหลินอี้คงต้องปวดหัวตายกับการพยายามเกลี้ยกล่อมให้เมิ่งเหยาอดทนไว้ ความต้องการของเมิ่งเหยาเริ่มรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ตามเวลาที่ผ่านไป แต่เธอยังจดจำสิ่งที่หลินอี้บอกไว้ได้ จึงฝืนทนกลั้นปัสสาวะเอาไว้ เธอระงับความรู้สึกนั้นไว้อย่างทรมาน หากสารพิษไม่ถูกขับออกมาล่ะจะเป็นอย่างไร? ไม่ใช่แค่ความพยายามของหลินอี้จะสูญเปล่าเท่านั้น แต่เธอยังต้องเจ็บตัวฟรีอีกด้วย ดังนั้น เมิ่งเหยาจึงตัดสินใจว่าจะกลั้นให้ได้ แต่ไม่ว่าจะพยายามกลั้นไว้แค่ไหน ทุกอย่างก็มีขีดจำกัด ท้ายที่สุดเมิ่งเหยาก็มาถึงขีดจำกัดของตัวเองจนต้องร้องออกมาว่า “ไม่ไหวแล้ว... ไม่ไหวแล้วจริงๆ ชู! เร็วเข้า!” “โอ้ มาแล้วๆ!” อวี้ซูวางแก้วพลาสติกทิ้งไว้ตอนที่ถูกบอกให้มาจับมือเมิ่งเหยา แต่สถานการณ์กลับพลิกผัน เธอตื่นตระหนกจนจำไม่ได้ว่าเอาแก้วไปวางไว้ที่ไหน “แก้วล่ะ แก้วอยู่ไหน? เมื่อกี้ชูวางไว้ตรงไหนนะ?” “เร็วสิชู! พี่กลั้นไม่ไหวแล้ว!” เมิ่งเหยาคิดว่าอวี้ซูจะเอาแก้วมาให้ทันทีที่เธอขอ ใครจะไปคิดว่าเธอจะทำแก้วหาย? นี่เธอกำลังแกล้งกันอยู่หรือเปล่าเนี่ย? “เจอแล้ว! มาแล้ว!” หลังจากค้นหาอยู่นาน ในที่สุดอวี้ซูก็หาแก้วเจอ แก้วพลาสติกใบนั้นอยู่บนพื้นข้างหลังเธอเอง อวี้ซูรีบหยิบมันขึ้นมาแล้ววิ่งไปหาเมิ่งเหยา ในขณะเดียวกัน หลินอี้ก็คลายมือที่จับข้อมือเมิ่งเหยาออก ปักเข็มเล่มสุดท้ายลงไป แล้วถอยหลังออกมาเล็กน้อย “ม่ายยยยย—” เมิ่งเหยาทำท่าเหมือนจะร้องไห้ ปัสสาวะของเธอกำลังจะพุ่งออกมาเต็มที เธอจะกลั้นต่อไปได้ยังไง? ไม่สนอะไรทั้งนั้นแล้ว เมิ่งเหยาปล่อยให้มันไหลออกมา เมื่อหลินอี้ถอยหลังไปสองก้าว เขาก็รู้สึกถึงสายน้ำที่ไหลลงมาจากด้านบน ราดลงบนหัวและทั่วใบหน้าของเขาอย่างจัง... ส่วนเมิ่งเหยาก็เห็นภาพนั้นเช่นกัน เธอเห็นตัวเองกำลังฉี่รดใส่หลินอี้ ความอับอายทำให้เธอแทบอยากจะขุดรูแทรกแผ่นดินหนี! เธอเกลียดอวี้ซูที่พึ่งพาไม่ได้ในจังหวะสำคัญแบบนี้ เมิ่งเหยาพยายามจะหยุด แต่จะทำได้อย่างไร? เมื่อมันถูกปลดปล่อยออกมาแล้ว มันก็ไม่อาจหยุดยั้งได้เหมือนเขื่อนแตก! แค่ความเจ็บปวดเมื่อกี้เธอก็สาหัสพอแล้ว! หลินอี้ถึงกับอึ้งกิมกี่ด้วยความตกใจ เขาได้แต่ยืนนิ่งอยู่ที่เดิมอย่างโง่ๆ จ้องมองคุณหนูด้วยดวงตาเบิกโพลง “ขยับไปสิ!” เมิ่งเหยาเริ่มตื่นตระหนกเมื่อเห็นหลินอี้จ้องเธอโดยไม่กะพริบตา เธอแทบจะเป็นลมอยู่ตรงนั้น “อึก...” หลินอี้ได้สติ รีบหลบไปด้านข้างพลางยิ้มแหยๆ นี่เรียกว่ากรรมตามสนองหรือเปล่านะ? เขาจำได้ว่าเคยฉี่รดใส่จงปินเหลียง, เกาสย่าวฟู และเฝิงเสี่ยวเสี่ยวมาแล้ว คราวนี้ถึงตาเขาบ้าง! แต่ว่านะ ในจังหวะนั้นมันก็น่าตื่นเต้นนิดๆ หรือเปล่านะ? จู่ๆ หลินอี้ก็นึกถึงฉากหนึ่งในหนังขึ้นมา... นี่จะเป็นตำนานของ... อวี้ซูเองก็ตกใจไม่น้อย เธอไม่คิดว่าหลินอี้จะเปียกโชกขนาดนั้น! พอได้สติ เธอก็รีบพุ่งไปข้างหน้าเมิ่งเหยา พยายามหาทางรองรับปัสสาวะ “โอ้โห ในห้องผ่าตัดมีฝนตกด้วย พี่เหยาเหยา พี่นี่รุนแรงเกินไปแล้ว!” อวี้ซูแสดงความเห็นพลางทำหน้าที่ของตัวเอง เมิ่งเหยาแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง อวี้ซูยังมีอารมณ์มาเล่นมุกอีก เธอถลึงตาใส่แล้วพูดด้วยน้ำเสียงไม่พอใจ “ทำไมเธอไม่ตายๆ ไปซะล่ะ?” “โอ๊ย ชูไม่รังเกียจหรอกค่ะ ชูโอเคมาก” อวี้ซูพูดอย่างไม่สะทกสะท้าน “ดูสิพี่เหยาเหยา พี่ทำเลอะชูด้วยเนี่ย!” “ชู ไม่ต้องรองแล้ว” หลินอี้สลัดความคิดพิลึกพิลั่นออกไปจากหัวแล้วบอกอวี้ซู “อ้าว? ไม่ต้องแล้วเหรอคะ?” อวี้ซูตกใจ “อืม...” หลินอี้ยิ้มขมขื่น “ตอนแรกกะว่าจะเอาปัสสาวะไปวิเคราะห์ดู แต่ตอนนี้ในเมื่อได้ลิ้มรสแล้ว เราก็ประหยัดเวลาไปได้เยอะเลย ผมรู้แล้วว่ามันเป็นยาพิษอะไร...” ตอนแรกหลินอี้คิดว่าตัวเองไม่มีรสนิยมแปลกๆ หรือความหมกมุ่นไม่ดีอะไร แต่เขากลับไม่รู้สึกรังเกียจเลยตอนที่คุยเรื่องนี้กัน หรือเป็นเพราะคนที่ฉี่รดเขาคือคุณหนู? หรือว่าเป็นเพราะตัวเขาเอง? เขารู้สึกอะไรบางอย่างกับคุณหนูหรือเปล่านะ? เมิ่งเหยาแทบอยากจะมุดดินหนีเมื่อได้ยินว่าหลินอี้ลิ้มรสปัสสาวะของเธอ จบกันแล้ว ชีวิตเธอจบสิ้นแล้ว ทำไมเธอถึงกลั้นต่อไปอีกนิดไม่ได้นะ? ทำไมไม่รอให้อวี้ซูมาถึงก่อน? แล้วจากนี้เธอจะมองหน้าหลินอี้ยังไง? เธอจะกล้าคุยกับเขาได้ยังไงกัน? “ว้าว พี่เกราะกำบัง พี่นี่สุดยอดจริงๆ แค่ชิมก็รู้แล้วว่าเป็นยาพิษอะไร!” เมื่ออวี้ซูได้ยินว่าไม่ต้องรองปัสสาวะแล้ว เธอก็ปล่อยแก้วพลาสติกทิ้งลงพื้นอย่างไม่ใส่ใจ เสียงแก้วกระทบพื้นดังสนั่น เพล้ง! ปัสสาวะเจิ่งนองไปทั่วห้อง เมิ่งเหยาถึงกับพูดไม่ออก ทำไมชูถึงไม่ระวังเรื่องสุขอนามัยมากกว่านี้? ทิ้งแก้วแบบนั้นได้ยังไง? แต่เธอก็เข้าใจการกระทำของอวี้ซูในทันที เมื่อนึกขึ้นได้ว่าปัสสาวะของเธอเลอะเทอะไปทั่วห้องแล้ว ทั้งพื้นและผนัง ทุกอย่างเปียกโชกไปด้วยปัสสาวะ “ผมออกไปก่อนนะ เหยาเหยาน่าจะโอเคแล้ว” หลินอี้เห็นความกระอักกระอ่วนของเมิ่งเหยา จึงคิดว่าเขาควรจะออกไปข้างนอกก่อน “ชู ให้เหยาเหยาพักสักแป๊บ แล้วช่วยเธอเปลี่ยนเสื้อผ้าด้วยล่ะ” “โอ้ ได้เลยค่ะ!” อวี้ซูพยักหน้า เมิ่งเหยาอยากจะเอ่ยขอบคุณ แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่ลำคอ เธอไม่รู้วิธีที่จะสื่อสารกับเขาในตอนนี้จริงๆ! ไม่รู้เลยจริงๆ! หลินอี้ใช้มือปัดผมที่เปียกโชกอย่างลวกๆ โชคดีที่มันไม่มีกลิ่น ไม่อย่างนั้นเขาคงลำบากแน่ หลังจากเปิดประตู เขาก็รีบวิ่งออกไปทันที ไม่ให้ฉู่เผิงจ่าน กวนเสวียหมิน และคนอื่นๆ ได้แอบดูข้างใน เขาปิดประตูลงอย่างรวดเร็ว อันที่จริง ต่อให้ให้คนพวกนั้นแอบดูใกล้ๆ พวกเขาก็ไม่มีทางเห็นเมิ่งเหยาหรอก เพราะมีฉากกั้นรอบเตียงอยู่ “หลินอี้!” เผิงจ่านและเสวียหมินเดินเข้ามาหา พวกเขาดูเหมือนกำลังรอคอยคำตอบอะไรบางอย่าง “คุณลุงฉู่ เหยาเหยาไม่เป็นไรแล้วครับ เธอกำลังพักอยู่ข้างในกับชู อีกเดี๋ยวพวกเธอก็คงออกมา” หลินอี้รู้ว่าเผิงจ่านกำลังคิดอะไรอยู่ จึงพูดดักทางก่อนที่เขาจะทันได้ถามออกมา