Chapter 656 Yao Yao, So Pissed Off She Fainted?

Published Mar 12, 2026, 08:22 PM

บทที่ 657 เหยาเหยา โกรธจัดจนเป็นลมไปเลยงั้นเหรอ? “เอาไว้ค่อยคุยเรื่องนี้กันหลังจบการไต่สวนก็แล้วกัน บางทีคนพวกนี้อาจจะยังไม่หมด ยังมีปลาเล็ดลอดจากอวนไปได้อีกหรือเปล่า?” หลิงซานรู้สึกว่าทุกอย่างมันราบรื่นเกินไป ผู้กระทำความผิดแทบจะไม่ได้พยายามขัดขืนเลยแม้แต่น้อย สิ่งนี้ทำให้หลิงซานรู้สึกกังวลใจ! พวกเขาไม่มีตัวประกันอยู่กับตัว อีกทั้งกำลังตำรวจก็ล้อมไว้หมดแล้ว แทบเป็นไปไม่ได้เลยที่ผู้กระทำความผิดจะหลบหนีไปได้ แต่หลิงซานก็ยังรู้สึกว่ามีบางอย่างที่ไม่ชอบมาพากล โดยเฉพาะตัวการหลักอย่างหมอหว่อง ทำไมเขาถึงฆ่าตัวตาย? เขาถูกบังคับให้ฆ่าตัวตาย หรือเป็นความสมัครใจของเขาเองกันแน่? สิ่งเหล่านี้คือสิ่งที่พวกเขาต้องสืบสวนลงลึกในรายละเอียด ดังนั้นจะบอกว่าเธอคลี่คลายคดีใหญ่ได้สำเร็จแล้วนั้น ยังเร็วเกินไป! ....... เมิ่งเหยาไม่ใช่คนกินจุ ถึงแม้เธอจะพยายามอย่างเต็มที่ที่จะกินอาหารให้หมด แต่นี่มันมีตั้งหกอย่างรวมทั้งซุปเลยนะ เธอจะกินหมดได้ยังไงกัน? แค่ชิมไปอย่างละคำสองคำก็อิ่มแปล้แล้ว เธอจึงปลอบใจตัวเองด้วยการตักอาหารทุกอย่างเข้าปากอย่างละนิด อย่างน้อยเธอก็ได้รับสารอาหารครบถ้วนตามหลักโภชนาการ! ใครจะสนว่าถังอินจะมองว่าเธอทำอาหารเหลือทิ้งหรือเปล่า? อย่างน้อยตัวเมิ่งเหยาเองก็มีความสุขกับมัน! เมื่อถึงจุดนี้ เมิ่งเหยาก็หยุดมือ วางตะเกียบลงแล้วพูดว่า “ซู ฉันอิ่มแล้ว กลับห้องเรียนกันเถอะ!” “อ้าว แต่เธอจะไม่กินอาหารให้หมดเหรอ?” ยูซูชี้ไปที่อาหารบนโต๊ะ “ไม่ล่ะ ฉันถึงขีดจำกัดแล้ว เธอคงไม่อยากเห็นฉันเป็นเหมือนเธอคราวก่อนหรอกใช่ไหม?” เมิ่งเหยาแทบจะขยับตัวไม่ไหว “โอ้ งั้นช่างมันเถอะ ถึงเธอจะพยายามฆ่าฉันอยู่บ่อยๆ แต่ฉันก็ไม่อยากให้เธอตายหรอกนะ...” ยูซูพูด “.....” เมิ่งเหยาพูดไม่ออก “ฉันไปพยายามฆ่าเธอตอนไหนกัน?” ทั้งสองเดินออกจากโรงอาหารโดยจับมือกัน คุณหนูเชิดหน้าสูงตอนที่เดินผ่านโต๊ะของถังอิน เธอไม่คิดแม้แต่จะชายตามองถังอินด้วยซ้ำ ในทางกลับกัน หลิวซินเหวินก็เบะปาก “ทำไมต้องทำท่าเหมือนกินหมดล่ะ? เห็นไหม ฉันบอกแล้วว่าเสียของ!” เมิ่งเหยารู้สึกไม่พอใจกับคำพูดนั้น แต่เธอก็เลือกที่จะเมินเฉย นี่ไม่ใช่เรื่องที่จะมาเคลียร์กันให้จบได้ภายในครึ่งชั่วโมง อีกอย่างตอนนี้มีนักเรียนอยู่ในโรงอาหารเยอะแยะ เมิ่งเหยาไม่อยากกลายเป็นตัวตลกให้ใครต่อใครหัวเราะเยาะ กลับมาที่ห้องเรียน เมิ่งเหยากับยูซูต่างหยิบเครื่องเล่น MP4 ของตัวเองออกมาแล้วเริ่มดูการ์ตูน ทุกช่วงบ่ายที่ว่าง ทั้งสองมักจะหาความบันเทิงด้วยวิธีนี้ “พี่เหยาเหยา ช่วงนี้จงผินเหลียงได้มาวุ่นวายกับพี่บ้างไหม?” ยูซูดูจะไม่ชินเท่าไหร่ เพราะเธอมักจะได้ผลประโยชน์จากผินเหลียงอยู่เสมอในตอนที่เขายังเป็นฝ่ายตามจีบเมิ่งเหยาอยู่ “ฮะ? นี่เธอคิดถึงเขาแล้วหรือไง?” เมื่อไม่มีผินเหลียงอยู่ใกล้ๆ เมิ่งเหยาก็มีความสุขขึ้นเยอะ “โธ่ ก็ในเมื่อเขาไม่มายุ่งกับพี่แล้ว นั่นหมายความว่าพี่ชายโล่ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่อีกต่อไปแล้วน่ะสิ? เขาจะพ้นจากตำแหน่งโล่แล้วเหรอ?” ยูซูพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย คำพูดของยูซูทำให้เมิ่งเหยาชะงักไป เธอไม่เคยคิดถึงเรื่องนี้มาก่อนและไม่เคยคิดจะไปทางนั้นด้วยซ้ำ! จริงอยู่ที่จุดเริ่มต้นของการมีหลินอี้อยู่รอบตัว ก็เพื่อเอาไว้เป็นโล่กันผินเหลียง! ในเมื่อตอนนี้หลินอี้ทำภารกิจสำเร็จแล้ว และผินเหลียงก็แตกหักกับเมิ่งเหยาไปแล้ว นั่นไม่ได้หมายความว่าบทบาท 'โล่' ของหลินอี้ได้สิ้นสุดลงแล้วหรอกหรือ? คุณหนูอดไม่ได้ที่จะรู้สึกเศร้าสร้อยในใจ เธอไม่ได้ใช้เวลาอยู่กับหลินอี้นานเท่าไหร่ แต่มันก็ไม่ได้ถือว่าน้อยเลย ดูเหมือนเธอจะคุ้นชินกับการมีหลินอี้อยู่เคียงข้างไปเสียแล้ว เมิ่งเหยารู้สึกหงุดหงิดที่ยูซูพูดเรื่องนี้ขึ้นมา หากยูซูไม่พูด เมิ่งเหยาก็คงทำตัวปกติเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น และคงไม่ต้องมานั่งใช้สมองครุ่นคิดแบบนี้ แล้วหลินอี้ก็ยังคงเป็นหลินอี้ในแบบที่เธอเคยคิด นั่นคือผู้ติดตามของเธอ! แต่ตอนนี้ในเมื่อยูซูพูดขึ้นมา เธอคงต้องจัดการกับหลินอี้แล้วใช่ไหมล่ะ? เขาเป็นคนพาล เป็นพวกเจ้าชู้ชอบโปรยเสน่ห์ไปทั่ว เธอควรจะไล่เขาออก... แต่มันจะไม่น่าสงสารไปหน่อยเหรอถ้าเขาถูกไล่ออก? ต้องมาอยู่ในเมืองแปลกหน้า มาทำงานที่นี่คนเดียว ถ้าเธอไล่เขาออกตอนนี้ เขาจะทำยังไงต่อไป? อืม... ด้วยความสงสาร ฉันจะหยุดความคิดเรื่องไล่เขาออกไปก่อนก็แล้วกัน ฉันใจดำขนาดนั้นไม่ได้หรอก จริงไหม? นั่นไม่ใช่สิ่งที่เด็กสาวที่ดีเขาทำกัน! ดังนั้น เมิ่งเหยาก็หาข้ออ้างให้ตัวเองจนได้! อีกอย่าง ดูเหมือนว่าฉันจะยังอยู่ในอันตรายอยู่ไม่ใช่เหรอ? “ซู จงผินเหลียงกล้าทำเรื่องบ้าบิ่นขนาดนั้น เราไม่มีทางรับประกันได้ว่าเขาจะไม่ทำอีกในอนาคต! พวกเรายังอยู่ในอันตราย บอดี้การ์ดน่ะจำเป็น!” เมิ่งเหยาพูดต่อ “ในความคิดของฉัน ฉันว่าหลินอี้สอบผ่านในฐานะบอดี้การ์ดนะ เอาไว้ใช้งานเขาไปก่อนดีกว่า เธอคิดว่าไง? อีกอย่าง เขาดูน่าสงสารจะตาย เป็นกำพร้าแล้วยังไม่มีที่อยู่เป็นหลักแหล่งอีก!” “อ้าว แต่เขาไปพักที่บ้านถังอินได้นี่นา!” ยูซูขัดขึ้น เมิ่งเหยาโกรธจัดและจ้องเขม็งไปที่ยูซู นี่เธอตั้งใจจะกวนประสาทกันหรือไง? “พี่เหยาเหยา พี่ถลึงตาใส่ฉันทำไม? ฉันพูดอะไรผิดเหรอ? อ้อ ฉันเข้าใจแล้ว พี่อยากจะจีบพี่ชายโล่สินะ เลยไม่อยากให้เขาไปพักที่บ้านถังอิน!” ยูซูฉีกยิ้ม “ในที่สุดฉันก็สืบความลับของพี่เหยาเหยาได้แล้ว ฉันคือสายลับ 007 ซู เอง!” เมิ่งเหยาโกรธจนควันออกหู ใครพยายามจะจีบหลินอี้กัน? ฉันเป็นถึงคุณหนูนะ ฉันจะไปจีบเขาได้ยังไง? มันควรจะเป็นอีกฝ่ายที่ต้องจีบฉันต่างหาก! แต่พอหวนนึกถึงท่าทีเย็นชาของหลินอี้ ความดันในเลือดของเมิ่งเหยาก็พุ่งปรี๊ดขึ้นมา เธอไม่รู้ว่าทำไม แต่อยู่ดีๆ สมองของเธอก็ดับวูบไปชั่วขณะแล้วเธอก็ฟุบลงกับโต๊ะ... ยูซูเห็นเมิ่งเหยานอนฟุบลงกับโต๊ะโดยไม่สนใจเธอ “พี่เหยาเหยา?” แต่เมิ่งเหยาไม่มีการตอบสนองใดๆ เลย สิ่งนี้ทำให้ยูซูตื่นตระหนก “ฉันไม่พูดเรื่องนั้นแล้วก็ได้ ฉันแค่ล้อเล่นเอง อย่าเมินฉันสิ ได้โปรด?” “พี่เหยาเหยา พี่ทำอะไรเนี่ย? พี่จะเมินซูแบบนี้ไม่ได้นะ ฉันเป็นคู่แท้ของพี่เลยนะ พี่รู้ใช่ไหม?” ยูซูคิดว่าเมิ่งเหยากำลังโกรธเธอจริงๆ จึงเขย่าแขนอีกฝ่ายอย่างออดอ้อน ทว่าเมิ่งเหยาก็ยังไม่ขยับ แม้แต่ตอนที่ยูซูเขย่าตัว ร่างกายของเธอก็แค่เอนไปเอนมาอย่างไร้เรี่ยวแรง! ยูซูเริ่มรู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติแล้ว “พี่เหยาเหยา อย่าแกล้งให้ตกใจสิ พี่โกรธถึงขนาดเป็นลมไปเลยเหรอ? ฉันก็แค่พูดเล่นเรื่องพี่ชายโล่เอง พี่จะเป็นลมเพราะเรื่องแค่นี้ได้ยังไงกัน?” เมิ่งเหยายังคงนอนฟุบอยู่บนโต๊ะ ไม่ไหวติง ยูซูไม่สนใจเรื่องล้อเล่นอีกต่อไป ความวิตกกังวลถาโถมเข้ามาอย่างรุนแรง เธอไม่รู้ว่าเอาแรงมาจากไหน แต่เธอก็สามารถประคองร่างของเมิ่งเหยาขึ้นมาได้ ทั้งชนโน่นชนนี่อย่างทุลักทุเลก่อนจะรีบออกจากห้องเรียนตรงไปยังห้องพยาบาล ศักยภาพที่แท้จริงของมนุษย์นั้นไร้ขีดจำกัด ยูซูไม่มีแรงพอที่จะแบกเมิ่งเหยาหรอก แต่ในใจเธอมีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น: ต้องช่วยเมิ่งเหยา ดังนั้นโดยไม่ได้ไตร่ตรองให้ดี เธอก็รีบช้อนตัวเมิ่งเหยาขึ้นแล้ววิ่งออกไปจากห้องเรียน ในห้องเรียนมีคนอยู่ไม่มากนัก แต่ทุกคนต่างตกตะลึงกับการกระทำที่กะทันหันของยูซู! พวกเขาทุกคนคิดว่ายูซูและเมิ่งเหยายังคงนั่งกระซิบกระซาบกันอยู่ พวกเขาไม่ได้ยินบทสนทนาชัดเจน และทุกคนต่างอ้าปากค้างเมื่อเห็นยูซูแบกเมิ่งเหยาวิ่งออกไปจากห้องเรียน! แรงของเธอมาจากไหน? เธอพาอีกฝ่ายไปได้อย่างไรกัน?

React

Discussion