บทที่ 716 ไม่มีอะไรผิดปกติงั้นหรือ? หลี่ตี้เหล่ยรีบวางสาย คว้าตัวลูกน้องคนหนึ่งที่ยังไม่หมดสติขึ้นมา แล้วรีบตรงดิ่งไปยังโรงพยาบาลประชาชนแห่งที่หนึ่งทันที หลี่ตี้เหล่ยรู้สึกอับอายและขายหน้าเป็นอย่างมากจากสายตาที่เต็มไปด้วยความตกตะลึงของผู้คนที่พบเห็น ใครต่อใครในโรงพยาบาลต่างจ้องมองเขาประหนึ่งว่าเขาเป็นตัวประหลาด ก็แหงล่ะ ร่างกายของเขามีเข็มเงินปักอยู่เต็มตัวราวกับเม่น ใครที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวต่างก็พากันสงสัยว่าไอ้หมอนี่กำลังทำบ้าอะไรอยู่! หลี่ตี้เหล่ยไม่กล้าหยุดพัก เขาเร่งฝีเท้าวิ่งตรงไปยังห้องตรวจด้วยความรีบร้อน เนื่องจากเขาเป็นคนในแก๊งและบรรดาลูกน้องก็มักจะมีเรื่องชกต่อยกับคนอื่นอยู่บ่อยครั้ง เขาจึงคุ้นเคยกับหมอที่นี่เป็นอย่างดี “พี่หวัง ช่วยผมด้วย! ได้โปรดช่วยดูเข็มพวกนี้ให้ผมที!” หลี่ตี้เหล่ยเอ่ยปากเมื่อเห็นหมอหวังคนที่เขารู้จัก หมอหวังที่กำลังว่างอยู่ถึงกับชะงักเมื่อเห็นสภาพของตี้เหล่ย เขาถามด้วยความแปลกใจ “บอสหลี่ เกิดอะไรขึ้นกับคุณเนี่ย? ไปฝังเข็มมาหรือไง?” “ฝังเข็มบ้าอะไรล่ะ! มีคนทำแบบนี้กับผม!” หลี่ตี้เหล่ยพูดไม่ออก เขาขบเขี้ยวเคี้ยวฟันด้วยความโกรธเมื่อนึกถึงหลินอี้ “ไอ้คนนั้นมันบอกว่าผมห้ามดึงออกเด็ดขาด มันขู่ว่าถ้าผมดึงออก ผมตายแน่ ผมเลยต้องรีบมาที่นี่ พี่หวัง พี่เป็นคนมีประสบการณ์ ช่วยผมหน่อยเถอะ!” “ถ้าดึงออกแล้วจะตายงั้นรึ?” นี่เป็นครั้งแรกที่หมอหวังได้ยินอะไรพรรค์นี้ ตอนนี้เขายังปกติดีตอนที่เข็มปักอยู่ในร่างกาย แต่ถ้าดึงออกแล้วจะตายเนี่ยนะ? นั่นมันแค่คำขู่ไม่ใช่หรือไง? หมอหวังไม่ค่อยจะเชื่อเท่าไหร่นัก แต่เขาก็ไม่กล้าเพิกเฉยเพราะหลี่ตี้เหล่ยทำหน้าทำตาดูจริงจังมาก “ผมไม่เคยเจออะไรแบบนี้มาก่อนเลย ผมควรไปตามหัวหน้าแผนกมาช่วยดูให้ไหม?” “อ้อ... ก็ได้ครับ รบกวนพี่หวังด้วยนะครับ” หลี่ตี้เหล่ยรู้สึกอับอายและไม่อยากให้คนรู้เรื่องนี้มากนัก แต่ในเมื่อมันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายแบบนี้ เขาก็ไม่สนอะไรอีกแล้ว หลังจากนั้นไม่นาน หมอหวังก็พาชายชราคนหนึ่งมาพบหลี่ตี้เหล่ย ชายชราผู้นั้นมองดูแล้วไม่เห็นว่าจะมีอะไรผิดปกติ และไม่พบสิ่งแปลกปลอมใดๆ บนเข็มเหล่านั้น หากเข็มพวกนี้มีพิษ ป่านนี้เขาก็คงตายไปนานแล้ว และการจะดึงออกหรือไม่ดึงออกก็คงไม่มีผลอะไร หากมันไม่ได้มีพิษ เขาก็ไม่มีทางตายเพราะเข็มพวกนี้ได้ เข็มพวกนั้นปักอยู่แค่ตื้นๆ ใต้ผิวหนังและไม่ได้ทำอันตรายต่ออวัยวะภายในเลย เขาจะตายเพราะมันได้อย่างไร? แต่ชายชราก็ไม่ใช่คนโง่ หลังจากได้รับฟังสถานการณ์ของหลี่ตี้เหล่ย เขาก็ไม่กล้าพูดฟันธง “ส่วนตัวผมคิดว่าไม่เป็นอะไรนะ ผมสามารถดึงมันออกให้คุณได้ แต่ถ้าหากมีอะไรเกิดขึ้นหลังจากดึงออกไปแล้ว ทางโรงพยาบาลจะไม่รับผิดชอบใดๆ ทั้งสิ้น” “เอ่อ...” หลี่ตี้เหล่ยลังเล เขาคิดว่าทางโรงพยาบาลน่าจะจัดการเอาเข็มเงินพวกนี้ออกได้ แต่แม้แต่ผู้เชี่ยวชาญยังไม่กล้ายืนยัน แล้วเขาจะกล้าทำได้อย่างไร? หลี่ตี้เหล่ยจึงกดโทรหาหลี่ฉือฮวาอีกครั้งเพราะไม่มีทางเลือกอื่น “พี่ครับ ผมอยู่ที่โรงพยาบาลแล้ว! แต่หมอบอกว่าถ้าเกิดอะไรขึ้นกับผม พวกเขาจะไม่รับผิดชอบ!” หลี่ตี้เหล่ยพูดด้วยความตื่นตระหนก “พี่ครับ พี่พอจะหาวิธีช่วยผมหน่อยได้ไหม?” หลี่ฉือฮวาไม่คิดเลยว่าลูกพี่ลูกน้องของเขาจะไร้น้ำยาขนาดนี้ อย่างไรก็ตาม สถานการณ์ฟังดูรุนแรงและเขาคงทิ้งลูกพี่ลูกน้องไปเฉยๆ ไม่ได้ “รอเดี๋ยว ฉันกำลังจะไปหา!” หลี่ฉือฮวาถามว่าอยู่ที่โรงพยาบาลไหน ห้องอะไร แล้วเขาก็รีบรุดหน้าไปทันที หลี่ฉือฮวาก็ถึงกับอึ้งเมื่อเห็นสภาพของหลี่ตี้เหล่ย นี่มันเม่นหรือเปล่า? ทำไมร่างกายถึงเต็มไปด้วยหนามแบบนั้น? “โรงพยาบาลไม่ยอมทำให้อย่างนั้นรึ?” หลี่ฉือฮวามองดูเข็มเหล่านั้นแล้วก็คิดว่ามันไม่ได้ดูรุนแรงอะไรนัก “ใช่ครับ พี่หวังกับหมอผู้เชี่ยวชาญบอกว่าพวกเขาไม่กล้ายืนยันว่ามันจะโอเค ถ้ามีปัญหาขึ้นมาเขาไม่รับผิดชอบครับ” หลี่ตี้เหล่ยพยักหน้า “รอเดี๋ยวนะ ให้ฉันถามดูก่อน” หลี่ฉือฮวาเดินเข้าไปในห้องและพบกับหมอหวัง หมอหวังรู้จักหลี่ฉือฮวาดีเพราะเขาเป็นคนใหญ่คนโตในเมืองนี้ หมอหวังไม่กล้าละเลยและรีบต้อนรับเขา “พี่ฉือฮวา!” “หมอหวัง ลูกพี่ลูกน้องของผมเป็นยังไงบ้าง?” หลี่ฉือฮวาพยักหน้าและถามตรงประเด็น “เอ่อ... ตามการวินิจฉัยของผม ไม่มีอะไรผิดปกติครับ” หมอหวังตอบตามตรง “จุดที่เข็มปักอยู่มันตื้นมาก เป็นไปไม่ได้เลยที่จะทำอันตรายต่ออวัยวะภายใน ดังนั้นที่บอกว่าจะตายถ้าดึงออกนั่นเป็นเรื่องตลกครับ! ถ้าเข็มพวกนี้มีพิษ ต่อให้ดึงออกหรือไม่ดึงออกก็ไม่ต่างกันอยู่ดี แล้วที่มือของคุณหลี่ก็มีเข็มปักอยู่ด้วยเหมือนกัน แต่ไม่มีจุดไหนที่เป็นอันตรายร้ายแรงเลยครับ” “อ้อเหรอ? แล้วคุณมีข้อเสนอแนะยังไง?” หลี่ฉือฮวาคิดว่าที่หมอพูดก็มีเหตุผล ที่มือจะมีจุดตายได้ยังไงกัน? “แค่ลูกพี่ลูกน้องของคุณทำเรื่องให้มันดูรุนแรงไปน่ะครับ เขาบอกว่าจะตายถ้าดึงออก ไม่มีใครกล้าแบกรับความรับผิดชอบหรอกครับ เราจะประมาทไม่ได้จริงไหมล่ะ?” หมอหวังหัวเราะแห้งๆ หลี่ฉือฮวาพยักหน้าเพราะเข้าใจในความลำบากใจ หลี่ตี้เหล่ยเป็นลูกพี่ลูกน้องของเขา เขาเองก็กลัวว่าจะเกิดปัญหาถ้าหากเกิดเหตุไม่คาดฝันขึ้น “ลองดึงเข็มที่มือออกก่อนดีไหม? ผมว่าน่าจะไม่มีปัญหาอะไรนะ ถึงจะเกิดอะไรขึ้นจริงๆ ผมจะรับผิดชอบเอง” หลี่ฉือฮวาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเสนอทางออก เขาต้องจัดการเรื่องนี้ให้จบ! หลี่ฉือฮวาต้องกลับไปปรึกษาแผนการอื่นกับนายท่านปิ่งหลังจากจัดการเรื่องนี้เสร็จ! พวกเขาต้องกำจัดหลินอี้ให้ได้ มันไม่ใช่แค่เรื่องการหักขาของนายท่านปิ่ง หรือการจัดการจางหลงกับหลี่เหยาแล้ว แต่มันคือตึกระฟ้าทั้งตึก! หลินอี้ซื้อรถเกรดดินมาหลายคันและฝังระเบิดจนทำให้พวกเขาสูญเสียเงินไปกว่าพันล้าน นายท่านปิ่งแค่รื้อบ้านแฟนสาวของมัน แต่ไอ้นั่นมันเล่นรื้อตึกระฟ้าทั้งตึกเลยนะ! “เขาดึงเข็มที่มือออกเองได้ หรือถ้าพี่ฉือฮวาจะช่วยก็คงไม่มีปัญหาครับ” หมอหวังไม่อยากลงมือทำเองอย่างเห็นได้ชัด ใครจะอยากรับความเสี่ยงขนาดนั้นล่ะ? “ได้ งั้นคุณช่วยดูอยู่ข้างๆ ก็แล้วกันนะ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจะได้แก้ไขได้ทันที!” หลี่ฉือฮวาพยักหน้าตกลง หลี่ตี้เหล่ยรีบถามเมื่อเห็นลูกพี่ลูกน้องของเขาเดินออกมาจากห้องพร้อมกับหมอหวัง “พี่ครับ เป็นยังไงบ้าง?” “เดี๋ยวฉันช่วยดึงเข็มที่มือออกให้ก่อน มันไม่น่าจะมีจุดอันตรายร้ายแรงตรงนั้นหรอก ถึงยังไงคนเราก็ยังมีชีวิตอยู่ได้แม้จะแขนขาหักไม่ใช่เหรอ?” หลี่ฉือฮวาตอบ หลี่ตี้เหล่ยคิดตามแล้วก็พยักหน้าเห็นด้วย “เอาเลยพี่ ดึงพวกนั้นออกก่อน” มันไม่ใช่เรื่องยากอะไร หลี่ฉือฮวารีบดึงเข็มทั้งหมดบนมือซ้ายของหลี่ตี้เหล่ยออก และมือของเขาก็แทบจะไม่มีเลือดไหลออกมาเลยด้วยซ้ำ! “เห็นไหมล่ะ ไม่เป็นอะไรเลยนี่?” หลี่ตี้เหล่ยดีใจมากแต่ก็อดเย้ยหยันไม่ได้ “แม่งเอ๊ย นึกว่าจะมีลูกเล่นอะไร ที่แท้มันก็โกหก! ไม่เห็นจะเจ็บ แถมเลือดก็ไม่ไหลเลยสักนิด!”