บทที่ 811 - แผนการชั่วร้ายของเกาเสี่ยวฝู แผนการชั่วร้ายของเกาเสี่ยวฝู “ฉันจะไม่โกหกเรื่องนี้หรอกนะ ฉันอยากจะมอบไตของหลินอี้ให้เธอ แต่ไอ้เด็กนั่นมันเจ้าเล่ห์เกินไป จู่ๆ มันก็กระโดดขึ้นมาตอนก่อนจะถูกเข็นเข้าห้องผ่าตัด แล้วซัดฉันจนหมดสติไป สุดท้ายกลายเป็นฉันเองที่ต้องเข้ารับการผ่าตัด แล้วหมอก็เอาไตของฉันให้เธอไป...” อันเจี้ยนเหวินอธิบายด้วยน้ำเสียงหดหู่ “หือ?!” จงผิงเลี่ยงเบิกตากว้าง ไม่มีทาง! นั่นคือความจริงงั้นเหรอ? มิน่าล่ะหลินอี้ถึงยังเดินเหินได้ปกติแข็งแรงดี! มิน่าล่ะอันเจี้ยนเหวินถึงเสียไตไป! ที่แท้ไตของเขาก็อยู่ที่จงผิงเลี่ยงนี่เอง! จงผิงเลี่ยงอดไม่ได้ที่จะแสยะยิ้มเยาะเย้ยให้กับความโชคร้ายของอันเจี้ยนเหวิน ทำไมแกต้องมาเอาไตของฉันไปด้วย? ตอนนี้แกก็ต้องชดใช้ในการกระทำของตัวเองแล้ว! แกเคยตัดไตคนอื่นมานักต่อนัก ตอนนี้ก็ถึงคราวของแกบ้างแล้ว! มิน่าล่ะไตถึงไม่เข้ากับร่างกายของเขา ที่แท้มันเป็นไตที่ผิดตัวนี่เอง! “อะไรนะ? ทำไมนายถึงซวยขนาดนี้ล่ะ?” จงผิงเลี่ยงแสร้งทำเป็นเสียใจแต่ในใจกลับรู้สึกยินดีอย่างยิ่ง “นั่นสิ! พี่ชาย ตอนนี้เราอยู่ในเรือลำเดียวกันแล้วนะ!” อันเจี้ยนเหวินทำน้ำเสียงเหมือนจะร้องไห้ “เรือลำเดียวกัน? ฉันมีไตอีกข้างอยู่แล้ว เราจะอยู่ในเรือลำเดียวกันได้ยังไง?” จงผิงเลี่ยงจงใจตอบเช่นนั้นเพราะต้องการยั่วโมโหอันเจี้ยนเหวิน “เอ่อ แต่ไตของพี่มันเป็นของฉันนะ และมันไม่มีทางเข้ากับร่างกายพี่ได้แน่นอน! เพราะงั้นเพื่อป้องกันปัญหาที่จะตามมา ทำไมพี่ไม่ผ่าตัดเปลี่ยนไตนั้นคืนให้ผมล่ะ? ถ้าเกิดเนื้อตายเพิ่มขึ้นมามันจะส่งผลเสียต่อสุขภาพพี่นะ!” อันเจี้ยนเหวินกล่าว “พี่ชายคนนี้จะหาไตที่เข้ากับพี่ได้แบบสมบูรณ์แบบมาให้เอง...” มอบให้แกงั้นเหรอ? บ้าเอ๊ย แกเสียสติไปแล้วหรือไง? แกทำให้ฉันต้องผ่านเรื่องเลวร้ายมาขนาดนี้ แล้วยังจะให้ฉันมอบมันคืนให้แกอีกงั้นเหรอ? ถึงมันจะกำลังเน่าตายอยู่ แต่ฉันจะให้แกไปได้ยังไง? หาไตอันใหม่ให้ฉัน? แกกำลังหลอกใครอยู่? บริษัทค้าอวัยวะของแกมันเจ๊งไปแล้ว แกจะไปหาไตอันใหม่จากไหน? จงผิงเลี่ยงไม่เชื่อคำพูดของอันเจี้ยนเหวิน เขาเกลียดขี้หน้าอีกฝ่ายมาก หากไม่ใช่เพราะอันเจี้ยนเหวิน เขาก็คงไม่มีวันต้องเสียไตไป ไม่ต้องพูดถึงเลยว่าไตข้างนั้นอยู่ในสภาพย่ำแย่ จงผิงเลี่ยงยอมโยนมันทิ้งยังดีกว่าต้องคืนให้อันเจี้ยนเหวิน! “งั้นเหรอ? งั้นฉันจะไปโรงพยาบาลเพื่อตรวจดูก่อนว่ามันเข้ากันได้หรือไม่!” จงผิงเลี่ยงตอบอย่างไม่ใส่ใจแล้วชิงวางสายไปก่อนที่อันเจี้ยนเหวินจะได้พูดอะไรต่อ อันเจี้ยนเหวินถือโทรศัพท์แล้วหัวเราะขมขื่น เขารู้สึกว่าจงผิงเลี่ยงไม่เชื่อสิ่งที่เขาพูดและต้องการจะยึดไตของเขาไว้! เขาได้แต่ภาวนาให้จงผิงเลี่ยงไปตรวจที่โรงพยาบาล แล้วรีบคืนไตมาให้หลังจากที่พบว่าไตมันไร้ประโยชน์เพราะเข้ากันไม่ได้! จงผิงเลี่ยงวางสายด้วยสีหน้าดูแคลน เขาหัวเราะเยาะในลำคอแล้วหันไปหาเกาเสี่ยวฝู “อันเจี้ยนเหวินอยากได้ไตฉันคืนงั้นเหรอ? ประสาทชัดๆ!” เกาเสี่ยวฝูนั่งอยู่ใกล้จงผิงเลี่ยง ภายในบ้านเงียบสงัดเพราะมีแค่พวกเขาสองคน เมื่ออันเจี้ยนเหวินพูดผ่านโทรศัพท์มาเขาก็ได้ยินชัดเจนทุกถ้อยคำ และเห็นด้วย “จริงครับพี่ ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องไตที่กำลังเน่าเลย ต่อให้มันไม่เน่า เราก็ไม่มีวันคืนให้มัน! ถ้าไม่ใช่เพราะมัน พี่จะตกอยู่ในสภาพแบบนี้เหรอ? ต่อให้พี่อยากจะตามจีบฉู่เมิ่งเหยา ตอนนี้พี่ก็คงไม่มีความมั่นใจจะทำแล้ว!” “นั่นสิ! ฉัน จงผิงเลี่ยง ขอสาบานว่าจะไม่ปล่อยให้อันเจี้ยนเหวินลอยนวล! หลังจากที่ไน่เป่ากลับมา ฉันจะจดบัญชีสิ่งที่มันทำไว้ทั้งหมดแน่!” จงผิงเลี่ยงกัดฟันกรอดด้วยความแค้น “พี่ผิงเลี่ยง ผมมีไอเดียดีๆ ที่เราจะสั่งสอนอันเจี้ยนเหวินได้ก่อนที่จางไน่เป่าจะกลับมา!” ดวงตาของเกาเสี่ยวฝูเปล่งประกายขึ้นมาทันที “โอ้? แผนอะไรล่ะ?” จงผิงเลี่ยงรีบถาม “พี่ผิงเลี่ยง มันอยากได้ไตของพี่ไม่ใช่เหรอ? ถ้าอย่างนั้น เราก็จัดให้มันสักข้างสิ!” เกาเสี่ยวฝูแสยะยิ้ม “จัดให้? เอาจากไหน? ไตที่เน่าข้างนั้นก็ทิ้งไปแล้วนี่!” จงผิงเลี่ยงสับสน “ต่อให้ฉันมี ฉันก็ไม่อยากให้มันหรอก ฉันเกลียดมันจะตายไป ทำไมต้องทำแบบนั้นด้วย?” “พี่ผิงเลี่ยง ฟังผมก่อน!” เกาเสี่ยวฝูลดเสียงลงแล้วพูดต่ออย่างมีเลศนัย “ที่ผมบอกว่าเราจะจัดให้เขา ไม่ได้หมายถึงเอาไตของพี่คืนให้เขาหรอกนะ! เราจะมอบของอย่างอื่นให้แทน! ผมเคยได้ยินมาว่าไตของสุนัขกับหมูมันดูคล้ายกับไตมนุษย์มาก เราจะเอาไตสุนัขยัดเยียดให้มัน แล้วทำการผ่าตัดเปลี่ยนอวัยวะให้มัน... หึหึ...” “โอ้? นั่นเป็นความคิดที่ไม่เลว แต่ว่ามันจะเข้ากับร่างกายได้เหรอ?” ดวงตาของจงผิงเลี่ยงเริ่มเป็นประกาย “ใครจะไปสนล่ะ? ยิ่งเข้ากันไม่ได้ยิ่งดี! เราจะทำให้มันต้องรับรู้ความรู้สึกนั้นบ้าง! เราจะปล่อยให้มันเพลิดเพลินกับปัญหาที่ต้องผ่าตัดไตออกทันทีหลังจากเพิ่งผ่าตัดเปลี่ยนอวัยวะเสร็จ ให้มันต้องผ่านการผ่าตัดสามครั้งรวดไปเลย!” “บ้าเอ๊ย ทำไมฉันถึงคิดไม่ได้นะ?” จงผิงเลี่ยงดีใจอย่างเหลือเชื่อ “เราจะเอาไตสุนัขให้มัน! แต่หมอจะดูออกไหมว่ามันต่างกัน?” “อืม...” เกาเสี่ยวฝูครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง “เราก็แค่ไปหาหมอเถื่อนมาจัดการครับ บอกเขาไปว่าเพราะคดีค้าอวัยวะเพิ่งปิดตัวลง พี่เลยไม่กล้าไปผ่าตัดที่โรงพยาบาล ส่วนบริษัทของอันเจี้ยนเหวินก็ล่มไปแล้ว มันไม่มีหมอประจำตัวของตัวเองหรอก!” “จริงด้วย ฮ่าๆๆ อันเจี้ยนเหวิน ใครบอกให้แกมาเอาไตของฉันไปล่ะ? ฉันจะเอาไตหมาให้แก แล้วแกจะได้ลิ้มรสความเจ็บปวดดู!” จงผิงเลี่ยงนึกภาพตามว่าเขาสามารถสั่งสอนอันเจี้ยนเหวินได้ก็รู้สึกสำราญใจ “เสี่ยวฝู หลังพักฟื้นฉันคงออกไปไหนไม่ได้มาก เรื่องนี้ฝากเธอจัดการด้วยนะ! ไปหาคลินิกเถื่อนที่ไว้ใจได้ แล้วหาหมาป่าที่เป็นโรคพิษสุนัขบ้ามาด้วยนะ ฮ่าๆๆ!” “วางใจได้เลยครับ เรื่องแค่นี้จิ๊บๆ ฝากไว้กับผมเถอะ!” เกาเสี่ยวฝูตบหน้าอกรับปากจงผิงเลี่ยงอย่างมั่นใจ “ในบัตรมีเงินสามหมื่นหยวน น่าจะพอสำหรับค่าผ่าตัดนะ...” จงผิงเลี่ยงยื่นบัตรธนาคารให้เกาเสี่ยวฝู “เป็นเงินที่พ่อให้ฉันไว้ใช้จ่ายเดือนนี้...” “เราจะใช้เงินตัวเองทำไมล่ะพี่? มันควรจะเป็นคนที่ต้องจ่ายค่าไตที่มันอยากได้จากเราสิ! ไม่ควรเหรอที่มันต้องจ่ายค่าบำรุงให้พี่น่ะ?” “จริงด้วย! ทำไมเราต้องเสียเงินเองวะ? ไปรีดไถเงินจากมันเลยดีกว่า ฮ่าๆๆ เราจะไม่แค่เอาไตหมาให้มัน แต่ยังจะได้เงินมาอีกด้วย!” จงผิงเลี่ยงหัวเราะอย่างมีความสุข “เสี่ยวฝู ช่วงนี้เธอฉลาดขึ้นเยอะเลยนะเนี่ย!” “แหะๆ เหตุการณ์พวกนี้มันทำให้ผมโตขึ้นครับ!” เกาเสี่ยวฝูพยักหน้า “ต่อไปนี้ผมต้องรอบคอบขึ้น จะไม่ทำตัวโง่ๆ อีกแล้ว!” “อืม แต่ต้องเก็บเรื่องแผนการของเราไว้เป็นความลับนะ อย่าให้ไอ้อันเจี้ยนเหวินรู้ตัวเด็ดขาด!” จงผิงเลี่ยงกำชับ “ถึงพ่อฉันจะทำงานให้นายท่านปิง แต่เราก็ไม่สามารถแบกรับอิทธิพลเบื้องหลังของอันเจี้ยนเหวินได้หรอกนะ!” “ไม่ต้องห่วงครับพี่ผิงเลี่ยง ผมจะเก็บปากไว้ให้มิดเลย!” เกาเสี่ยวฝูพยักหน้าตอบรับ