Chapter 836 - อาจารย์จุนกลับคำ “เห็นไหมล่ะ ฉันทำได้แล้ว! ฉันชนะ! ลงไปหนึ่งลูกแล้ว!” เฉินอวี่ซูไม่คิดว่าตัวเองจะทำได้ แต่เธอก็คิดว่าอย่างน้อยก็น่าจะลองดู ผลจะออกมาเป็นอย่างไรนั้นขึ้นอยู่กับพี่โล่ทั้งสิ้น และพี่โล่ก็ทำมันออกมาได้อย่างสมบูรณ์แบบ! เฉินอวี่ซูกล่าวจบก็ตบลูกพูลหนึ่งในลูกของเธอลงหลุมไป เจิ้นอิงจุนสูดหายใจเข้าลึกๆ เขาไม่เต็มใจที่จะยอมรับความจริง แต่ก็ทำอะไรไม่ได้มากกว่านี้ เขาได้ตกลงไว้แล้วและไม่อาจโอดครวญถึงความโชคร้ายของตัวเองได้ ทำได้เพียงยอมรับว่าเฉินอวี่ซูชนะในรอบนี้! “ได้ ตาฉันแล้ว!” เจิ้นอิงจุนหายใจเข้าลึกๆ คราวนี้เขาจะพลาดไม่ได้อีก มิฉะนั้นเขาจะแพ้เกมนี้เพราะเฉินอวี่ซูเหลือลูกพูลอีกเพียงสองลูกเท่านั้น ปกติแล้วเจิ้นอิงจุนจะไม่จริงจังกับการแข่งกับมือใหม่สองคนนี้ แต่สถานการณ์ตอนนี้มันต่างออกไป เพราะเกมนี้มันแปลกประหลาดอย่างยิ่ง! เขาสอยลูกกระโดดไปสองครั้งก่อนหน้านี้ แต่ตามหลักเหตุผลแล้ว เขาไม่ได้ใช้แรงมากเกินไปเลย หรือว่าลูกคิวจะเบาเกินไป? เจิ้นอิงจุนไม่เข้าใจว่าทำไมถึงเป็นเช่นนั้น เขาจึงตัดใจและตัดสินใจว่าจะตีให้เบากว่าเดิม เจิ้นอิงจุนเล็งไปที่ลูกเป้าหมายแล้วตบออกไป หลินอี้รู้สึกได้ว่าเจิ้นอิงจุนใช้แรงน้อยลงในครั้งนี้และถ่ายเทพลังงานน้อยกว่าสองลูกที่ผ่านมา คราวนี้ลูกของเจิ้นอิงจุนไม่กระเด็นออกจากโต๊ะ แต่ก็ยังคงกระโดดขึ้นเล็กน้อย มันข้ามลูกที่เขาตั้งใจจะเล็งไปและลูกคิวก็ไหลลงหลุมไปเอง “หือ?!?” เจิ้นอิงจุนพูดไม่ออก เขาตั้งใจไม่ใช้แรงมากนักแต่ก็ยังเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีก? อย่างไรก็ตาม คราวนี้เขาไม่ได้ทำให้ใครบาดเจ็บ เพียงแค่ตบลูกคิวลงหลุมตัวเองเท่านั้น โชคดีที่เขาไม่ต้องชดเชยค่าเสียหายให้ใครและไม่ต้องโดนด่าอีก แต่สีหน้าของเขาก็ยังคงมืดมนเพราะเขาสูญเสียศักดิ์ศรีไปอีกครั้ง! “ว้าว สุดยอด! นายตบลูกตัวเองลงหลุมเหรอเนี่ย? นายตาบอดสีหรือเปล่า?” เฉินอวี่ซูมองเจิ้นอิงจุนด้วยความประหลาดใจ “ฮึ่ม! ฉันแค่กะแรงผิดพลาดไปหน่อย ครั้งหน้าไม่มีแบบนี้แน่!” เจิ้นอิงจุนแค่นเสียงเย็นชา เขาไม่อยากจะโต้เถียงกับเฉินอวี่ซู หากเขายังเถียงกับเธอต่อไป มันจะทำให้เขาดูเป็นคนไม่มั่นใจ เขาจึงอยากจะพิสูจน์ให้เธอเห็นว่าเธอคิดผิดด้วยการแสดงฝีมือที่แท้จริง! ไม่มีกฎเรื่องการปรับแพ้ฟาวล์ในการเล่นกับเฉินอวี่ซู ไม่ว่าเขาจะทำลูกกระโดดหรือตีลูกคิวลงหลุม ก็ไม่มีการวางลูกฟรี และจะเป็นตาของเฉินอวี่ซูต่อทันที เฉินอวี่ซูสังเกตเห็นว่าพี่โล่ไม่สามารถเปลี่ยนทิศทางของลูกได้ แต่เขาสามารถเปลี่ยนแรงส่งของลูกได้ เธอไม่มั่นใจนักว่าจะเล็งลูกที่เหลืออีกสองลูกให้ลงหลุมได้หรือไม่ จึงตัดสินใจตีลูกคิวไปยังตำแหน่งที่ดีขึ้น เพื่อให้ง่ายต่อการเล็งในตาถัดไป หลินอี้เห็นว่าเฉินอวี่ซูไม่ได้เล็งที่ลูกของเธอในครั้งนี้ แต่ตีไปที่อื่น เขาก็พอจะเดาออกว่าเธอต้องการทำอะไร จึงควบคุมลูกให้ไปหยุดอยู่ในตำแหน่งที่ยอดเยี่ยมสำหรับฉูเมิ่งเหยา ตราบใดที่ฉูเมิ่งเหยาเล็งอย่างแม่นยำ เธอก็สามารถตบลูกของตัวเองลงหลุมได้อย่างง่ายดาย ฉูเมิ่งเหยาตระหนักได้ว่าหลินอี้คอยช่วยเหลือพวกเธอจากด้านข้าง และดูเหมือนว่าซูก็รู้เรื่องนี้เช่นกัน ไม่เช่นนั้นเธอคงไม่ทำแบบนั้น หากปราศจากความช่วยเหลือของหลินอี้ เป็นไปไม่ได้เลยที่เฉินอวี่ซูจะควบคุมแรงได้แม่นยำขนาดที่ลูกจะไปหยุดในตำแหน่งที่ดีที่สุด ฉูเมิ่งเหยาไม่จำเป็นต้องใช้ความช่วยเหลือจากหลินอี้และตบลูกลงหลุมได้อย่างง่ายดาย หลังจากตาของเธอจบลง ก็เป็นตาของเจิ้นอิงจุน! เจิ้นอิงจุนรู้สึกประหม่า คู่แข่งของเขาเหลือลูกแค่ลูกเดียว แต่เขายังเหลืออีกหลายลูก! ครั้งนี้เจิ้นอิงจุนไม่กล้าใช้แรงมากนัก หลังจากเล็งไปที่ลูก เขาก็ผลักลูกคิวออกไปเบาๆ อย่างไรก็ตาม มันก็ยังคงเป็นลูกกระโดดอยู่ดี! เจิ้นอิงจุนกำลังจะเป็นบ้า เป็นไปได้อย่างไรที่ทุกลูกที่ตีกลายเป็นลูกกระโดดไปหมด? เขามองดูลูกคิวที่กระโดดขึ้นและกระแทกเข้ากับลูกเป้าหมายที่เขาเล็งไว้ก่อนหน้านี้ ทำให้ลูกเป้าหมายหมุนสะเปะสะปะอยู่สองสามวินาทีก่อนจะหยุดนิ่ง คราวนี้เจิ้นอิงจุนตีโดนเป้าหมายจริงๆ แต่เนื่องจากทิศทางผิดพลาด ลูกเป้าหมายจึงไม่ลงหลุม “บ้าเอ๊ย มันประหลาดชะมัด!” เจิ้นอิงจุนอดไม่ได้ที่จะสบถออกมา เขาคิดว่ามันเหลือเชื่อเกินไป แรงของเขาเพิ่มขึ้นอย่างมหาศาลปุบปับหรืออย่างไร? เขาไม่ได้ใช้แรงมากขนาดนั้นด้วยซ้ำ แต่ทำไมมันถึงดูเหมือนว่าเขาใช้แรงเยอะนัก? นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่? ฉูเมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซูเหลือลูกสุดท้ายแล้ว เฉินอวี่ซูตัดสินใจใช้วิธีเดิมคือตีลูกคิวไปยังตำแหน่งที่เหมาะสมสำหรับฉูเมิ่งเหยาเพื่อให้เธอตบลงหลุม คราวนี้ฉูเมิ่งเหยาไม่ได้ใส่แรงมากนักเพราะเธอกำลังประหม่า แต่ลูกสุดท้ายก็ลงหลุมไปสำเร็จด้วยพลังงานที่หลินอี้ช่วยเสริมเข้าไป ฉูเมิ่งเหยารู้ดีว่าเธอใช้แรงไม่พอ แต่ลูกกลับดูมีพลังและวิ่งลงหลุมไปเอง! เธอคิดว่านั่นน่าจะเป็นฝีมือของหลินอี้อีกเช่นเคย “เห็นไหม เราชนะแล้ว! ดูนายสิ ไหนบอกว่าเป็นมือโปรแล้วจะสอนพวกเราไง? แค่เล่นเองนายยังทำไม่ได้เลย!” เฉินอวี่ซูมองเจิ้นอิงจุนด้วยความพึงพอใจ “นายคิดว่านายเก่งเพียงเพราะนายตีลูกกระโดดได้ไม่กี่ลูกเหรอ? ฉันไม่ได้ทำได้แค่ลูกกระโดดนะ แต่ลูก ‘ยืดหยุ่น’ ฉันก็ทำได้!” “เรายังเหลืออีกเกมไม่ใช่เหรอ? เราชนะคนละเกม เท่ากันพอดี!” เจิ้นอิงจุนจะยอมแพ้ได้อย่างไร? เขาคิดว่าเขาแค่โชว์ฟอร์มไม่ดีในรอบนี้ ไม่ใช่เพราะเฉินอวี่ซูเล่นเก่งแต่อย่างใด “ก็ได้ อีกรอบสุดท้าย! ฉันจะทำให้นายแพ้แบบเต็มใจเลย!” เฉินอวี่ซูไม่กลัวการแพ้เลยแม้แต่น้อยเมื่อมีหลินอี้คอยช่วย “นายจะให้พวกเราเล่นสามตาเหมือนเดิมไหม?” “ไม่ ฉันประเมินพวกเธอต่ำไปในรอบที่แล้ว ครั้งนี้ฉันจะไม่ให้พวกเธอเล่นสามตาอีกแน่!” เจิ้นอิงจุนจะทำแบบนั้นได้อีกอย่างไร? ถึงแม้เฉินอวี่ซูจะดูเหมือนมือใหม่ แต่เธอก็โชคดีเหลือเกิน เขากลัวมากว่าเธอจะฟลุกตีลงไปอีกไม่กี่ลูก “ไม่เพียงเท่านั้น ต่อไปนี้พวกเธอเล่นได้แค่คนเดียว พวกเธอจะเล่นร่วมกันแบบนี้อีกไม่ได้แล้ว!” เจิ้นอิงจุนไม่มีทางปล่อยให้พวกเธอเล่นร่วมกันอีก พวกเธอทำงานร่วมกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ คนหนึ่งตีลูกคิวไปในตำแหน่งที่ดี อีกคนหนึ่งก็ตบลงหลุม ถ้ายังปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปเขาต้องแพ้แน่! เพื่อกอบกู้หน้าตาของเขา เขาจะปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไปไม่ได้!