บทที่ 837 - ระเบิดพลัง “ทำไมถึงได้หน้าไม่อายขนาดนี้ล่ะ?” เฉินอวี่ซู่เหลือบมองเจินอิงจวิ้นแล้วถามขึ้น “ฉันไม่ได้หน้าไม่อาย ฉันแค่ถ่อมตัวต่างหาก นี่มันเกมตัดสินแล้วนะ ฉันจะออมมือให้พวกเธอต่อไปไม่ได้แล้ว!” เจินอิงจวิ้นแก้ต่างให้ตัวเอง “ฮ่า...” ฝูงชนที่เฝ้าดูพวกเขาต่างหัวเราะลั่น นั่นมันจะไม่เรียกว่าหน้าไม่อายได้ยังไง? ตอนแรกเขานึกว่าพวกเด็กสาวเป็นมือใหม่เลยทำเป็นคุยโว แต่พอเห็นว่าพวกเธอมีฝีมือเข้าหน่อยก็ไม่อยากจะออมมือให้แล้ว? เห็นได้ชัดเลยว่าเขากำลังเล่นตลกหน้าตายอยู่ชัดๆ แล้วแบบนี้จะแก้ต่างให้ตัวเองได้ยังไง? เจินอิงจวิ้นหน้าแดงก่ำเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะ แต่เขาก็ไม่สนหรอกว่าใครจะดูถูกเขา เพราะเขาต้องรักษาชื่อเสียงเอาไว้ จะน่าอับอายกว่าไหมถ้าเขา รองประธานสมาคมพูลแห่งเมืองตงไห่ ต้องมาแพ้ให้กับมือใหม่สองคน! ถ้าข่าวนี้แพร่ออกไปเขาคงได้ตายเพราะความขายหน้าแน่! ดังนั้น การยอมเสียหน้าต่อหน้าคนกลุ่มเล็กๆ ในวันนี้ ยังดีกว่าต้องไปเสียหน้าต่อหน้าคนจำนวนมหาศาล ฉู่เมิ่งเหยาและเฉินอวี่ซู่รู้สึกหงุดหงิด เขาดูแผนของพวกเธอออกแล้ว และตอนนี้พวกเธอก็ไม่สามารถใช้วิธีให้คนหนึ่งแทงลูกคิวแล้วอีกคนเล็งเป้าหมายได้อีกต่อไป “เอาล่ะ ในเมื่อคุณจะเปลี่ยนกฎ ฉันก็อยากจะเปลี่ยนบ้าง ไม่อย่างนั้นมันก็ไม่ยุติธรรมสิ!” เฉินอวี่ซู่กลอกตาและคิดแผนการดีๆ ออกได้ทันที “เธออยากจะเปลี่ยนอะไร?” เจินอิงจวิ้นถาม “คราวนี้เราจะไม่แบ่งประเภทลูกที่มีลวดลายต่างกัน ใครแทงลูกลงหลุมได้มากกว่าคนนั้นชนะ ว่าไงล่ะ?” เฉินอวี่ซู่ถาม “ได้สิ งั้นเธอตกลงตามที่ฉันพูดก่อนหน้านี้แล้วใช่ไหม?” เจินอิงจวิ้นชะงักไปเล็กน้อย เพราะเขาคิดว่าการที่เฉินอวี่ซู่เปลี่ยนกฎมันไม่มีประโยชน์อะไรเลย ถึงเขาจะไม่อนุญาตให้เฉินอวี่ซู่เลื่อนลูกคิว แต่การไม่แบ่งแยกลูกที่มีลวดลายจะยิ่งทำให้ฉู่เมิ่งเหยาหาเป้าหมายได้ง่ายขึ้นด้วยซ้ำ อย่างไรก็ตาม เจินอิงจวิ้นคิดว่าข้อเสนอของเฉินอวี่ซู่คือทางเลือกที่ดีเป็นอันดับสอง ไม่ต้องเลือกลูกตามลวดลาย ไม่ต้องใช้ลูกคิวหาลูกเป้าหมาย แค่แทงให้ลงก็พอ! แต่เธอคิดจริงๆ เหรอว่าจะแทงลูกลงหลุมได้ง่ายๆ แบบนี้? “ตกลง งั้นใครเริ่มก่อนดีล่ะ?” เฉินอวี่ซู่พยักหน้าตกลง “ฉันเริ่มก่อน ฉันให้พวกเธอเริ่มก่อนมาสองครั้งแล้ว คราวนี้ต้องเป็นตาฉัน!” เจินอิงจวิ้นลุกขึ้นและเดินตรงไปที่โต๊ะโดยไม่เปิดช่องให้เจรจาใดๆ ฝูงชนมองเขาด้วยสายตาเหยียดหยามยิ่งกว่าเดิม ตอนแรกเขานึกว่าจะรังแกมือใหม่สองคนได้เลยยอมให้เริ่มก่อนอย่างถือดี แต่ตอนนี้กลับไม่ยอมเพราะคิดว่าพวกเธอมีฝีมือ เจินอิงจวิ้นตัดสินใจลดแรงลงเพราะครั้งที่แล้วเขาใส่แรงมากเกินไป ครั้งนี้คงไม่มีปัญหาถ้าเขาไม่เผลอแทงจนลูกกระโดด และในเมื่อไม่มีการแบ่งแยกสีลูก มันก็เป็นผลดีกับเขามากกว่าที่จะแทงลงได้สักลูกในครั้งแรก เขาใช้แรงน้อยลงแล้วดันลูกออกไป เขาคิดว่าคราวนี้มันควรจะเป็นปกติแล้วใช่ไหม? ผลลัพธ์เป็นไปตามที่เจินอิงจวิ้นคาดไว้ คราวนี้ลูกคิวไม่กระเด็นออกไปข้างนอก แต่มันกลับหยุดนิ่งหลังจากเคลื่อนที่ไปข้างหน้าเพียงเล็กน้อย “หือ?” เจินอิงจวิ้นตกตะลึง เกิดอะไรขึ้น? ทำไมมันถึงหยุดเคลื่อนที่? เขาใช้แรงไม่พอเหรอ? แต่มันเป็นไปไม่ได้ เขาแค่ผ่อนแรงลงนิดเดียวจากครั้งก่อน ทำไมผลลัพธ์ถึงต่างกันราวฟ้ากับเหวแบบนี้? ครั้งก่อนยังเป็นลูกกระโดดอยู่เลย แต่ทำไมคราวนี้ถึงขยับไปข้างหน้าได้แค่ไม่กี่เซนติเมตรเอง? เจินอิงจวิ้นขยี้ตาเพราะนึกว่าตัวเองตาฝาด! แต่มันคือความจริง คราวนี้หลินอี้ไม่ได้ 'ช่วย' เขา และนี่คือแรงจริงๆ ของเขาเอง ด้วยแรงที่เขาใช้ ลูกคิวเคลื่อนไปได้ไกลแค่นั้นจริงๆ “ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า!” เฉินอวี่ซู่หัวเราะลั่นทันที เธอชี้ไปที่ลูกพูลจนท้องคัดท้องแข็ง “ฉันให้คุณเริ่มก่อนแท้ๆ แต่ดูเหมือนคุณจะยังไม่ได้เริ่มเล่นเลยนะ!” “อุบัติเหตุ!” เจินอิงจวิ้นหน้าแดงโดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น “อุบัติเหตุงั้นเหรอ?” เฉินอวี่ซู่ไม่เชื่อคำอธิบายของเจินอิงจวิ้นแต่ก็ไม่ได้พูดอะไร เธอไปยืนข้างโต๊ะพูลแล้วพูดกับเจินอิงจวิ้น “คอยดูนะ ฉันจะกวาดให้หมดในไม้เดียว!!” “อะไรนะ?” เจินอิงจวิ้นชะงัก เป็นไปได้ยังไง? เขาถามรีบถาม “เราไม่มีกฎแบบนั้นไม่ใช่เหรอ?” “ฉันไม่ได้บอกว่าไม่มีนี่ ถ้าฉันแทงลูกแบบยืดหยุ่นได้อีก ฉันก็กวาดได้หมดไม่ใช่เหรอ?” เฉินอวี่ซู่มองเจินอิงจวิ้นเหมือนเขาเป็นคนโง่ เจินอิงจวิ้นอึ้งกิมกี่ ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าเธอหมายถึงอะไรที่บอกว่าไม่มีกฎแบ่งสีลูก เธอต้องการจะแสดงท่า 'ลูกบอลยืดหยุ่น' นั่นอีกครั้ง! เพราะการแทงครั้งที่แล้วมันปาฏิหาริย์เกินไป เขาเลยไม่เคยคิดเลยว่าเฉินอวี่ซู่จะทำมันได้อีก! นั่นเป็นเหตุผลที่ตอนที่เธอขอเปลี่ยนกฎ เขาไม่ได้เฉลียวใจเลยสักนิด ตอนนี้เขาถึงได้รู้ซึ้งว่าเธอต้องการจะทำอะไรกับการเปลี่ยนกฎนั้น! แต่เธอจะทำได้อีกงั้นเหรอ? เจินอิงจวิ้นไม่เชื่อว่าเธอจะทำได้ เพราะช็อตนั้นมันเหนือความรู้เรื่องพูลทั่วไปไปมาก ต่อให้เป็นนักกีฬาระดับโลกก็ยังทำไม่ได้เลย! “เธอทำได้อีกงั้นเหรอ?” เจินอิงจวิ้นถามด้วยความไม่เชื่อ “ไม่รู้สิ แต่ถ้าลองก็น่าจะได้นะ จริงไหม?” เฉินอวี่ซู่กะพริบตาแล้วชูมือขึ้นไปในอากาศ “พี่โล่ห์ โปรดประทานพลังให้ฉันด้วย!” ฉู่เมิ่งเหยาเกือบหลุดขำกับคำพูดของเธอ ส่วนหลินอี้ได้แต่ทำหน้าเอือมระอา โชคดีที่ฝูงชนไม่เข้าใจว่าเฉินอวี่ซู่หมายถึงอะไร พวกเขาคิดว่าเธอกำลังพยายามให้กำลังใจตัวเอง เหมือนกับที่นักกีฬาที่รู้กันดีว่าพวกนักกีฬามักจะพูดคำแปลกๆ ออกมาก่อนจะลงมือทำ เหมือนนักกีฬายกน้ำหนักที่มักจะตะโกนอะไรบางอย่างเพื่อปลุกใจตัวเองในจังหวะที่ยกน้ำหนักขึ้น หลังจากนั้นเฉินอวี่ซู่ก็ดันลูกคิวออกไป มันดูธรรมดามากเมื่อลูกบอลไปกระทบกับลูกบอลอีกลูกแบบสุ่มแล้วหยุดลง แรงไม่พอ... ในขณะที่ฝูงชนคิดว่าเฉินอวี่ซู่ทำไม่ได้อีกแล้ว และในตอนที่เจินอิงจวิ้นถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทันใดนั้นลูกคิวก็ระเบิดพลังออกมาและเริ่มกระแทกลูกบอลลูกอื่นๆ บนโต๊ะอย่างรวดเร็ว... มันเป็นลูกบอลยืดหยุ่นอีกครั้ง! ลูกบอลยังคงกระแทกไปมาอย่างต่อเนื่องราวกับมีพลังงานไม่สิ้นสุด แน่นอนว่าการที่ลูกบอลลูกเดียวทำแบบนั้นอาจจะไม่แปลกเท่าไหร่เพราะมันเคยเกิดขึ้นมาแล้ว แต่ภาพที่อยู่ตรงหน้าพวกเขานั้นน่าตกตะลึงยิ่งกว่าเดิมเสียอีก!