Chapter 2289: ทุกอย่างพร้อมสรรพ ขาดเพียงลมตะวันออก ดินที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิตร่วงหล่นลงสู่รากของต้นไม้โลก ทำให้มันเริ่มสั่นสะท้าน และพลังชีวิตอันมหาศาลก็เริ่มแผ่ซ่านไปทั่วทั้งต้น ต้นไม้โลกนิ่งเงียบไปกะทันหันไร้ซึ่งความเคลื่อนไหว หลินมู่หยูรู้ดีว่าต้นไม้โลกกำลังดูดซับพลังชีวิตเหล่านั้น และคาดว่ามันคงไม่แสดงปฏิกิริยาใดๆ ออกมาในเร็วๆ นี้ “อยากรู้จริงว่าหลังจากการดูดซับดินนี้เข้าไปแล้ว ต้นไม้โลกจะเปลี่ยนแปลงไปอย่างไรบ้าง!” ด้วยความคาดหวังเล็กน้อย หลินมู่หยูหยิบกล่องใบสุดท้ายในมือขึ้นมา “ในกล่องใบสุดท้ายนี้จะมีอะไรกันนะ?” สิ่งของที่อาจารย์ปริศนาผู้นี้ทิ้งไว้ให้ล้วนล้ำค่าเกินหยั่งถึงและไม่ใช่ของธรรมดาอย่างแน่นอน หลังจากพิจารณาอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็เริ่มใช้อำนาจแห่งความว่างเปล่าและความจริงวาดรูนขึ้นมาอีกครั้ง คลิก! กล่องเปิดออกภายใต้แสงของรูน ครั้งนี้ไม่มีไอพลังรุนแรงพุ่งทะลักออกมา กล่องเปิดออกอย่างเงียบเชียบโดยไร้การเคลื่อนไหวใดๆ ดวงตาของหลินมู่หยูเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อเมื่อเขามองดูสิ่งของภายในกล่อง กล่องที่อาจารย์ปริศนาทิ้งไว้ให้จะมีของว่างเปล่าได้อย่างไร? เหตุผลที่ไม่มีไอพลังพุ่งออกมาก็เพราะว่าสิ่งของข้างในนั้นล้วนประกอบขึ้นจากอำนาจแห่งความว่างเปล่าทั้งสิ้น “ศิลาเทพแห่งกฎที่ประกอบจากอำนาจแห่งความว่างเปล่า!” “วัสดุสำหรับรูนที่ประกอบจากอำนาจแห่งความว่างเปล่า” “ศิลาธารดาราที่ประกอบจากอำนาจแห่งความว่างเปล่า” ภายในกล่องใบเล็กนั้นมีวัสดุนับร้อยชิ้นที่ประกอบขึ้นจากอำนาจแห่งความว่างเปล่าอย่างบริสุทธิ์ วัสดุเหล่านี้ดูเหมือนจะไม่มีรูปกายทางกายภาพ จึงสามารถทับซ้อนกันได้โดยไม่ส่งผลกระทบต่อกัน พวกมันมีลักษณะร่วมกันอยู่อย่างหนึ่ง คือทั้งหมดล้วนสร้างขึ้นจากอำนาจแห่งความว่างเปล่า ตราบใดที่ใส่อำนาจแห่งความจริงเข้าไป วัสดุเหล่านี้ก็จะกลายเป็นวัสดุชั้นยอดที่มีทั้งความว่างเปล่าและความจริงรวมอยู่ด้วย วัสดุเหล่านี้คือสิ่งที่จำเป็นสำหรับการสร้างเส้นทางศักดิ์สิทธิ์ อาจารย์ปริศนาผู้นี้ทิ้งวัสดุทั้งหมดที่จำเป็นในการสร้างเส้นทางศักดิ์สิทธิ์ไว้ให้ ก่อนหน้านี้ หลินมู่หยูเคยครุ่นคิดว่าจะไปหามวัสดุในการสร้างเส้นทางศักดิ์สิทธิ์ได้จากที่ไหน แม้เขาจะได้รู้วิธีการสร้างมาแล้ว แต่วัสดุเหล่านั้นกลับหายากยิ่ง ไม่นึกเลยว่าอาจารย์ปริศนาจะคิดแทนเขาไว้หมดแล้ว ช่างใส่ใจอย่างเหลือเกิน “อาจารย์ปริศนา ท่านเป็นใครกันแน่? เหตุใดจึงคำนวณทุกอย่างได้แม่นยำถึงเพียงนี้?” “ด้วยความสามารถของท่าน การออกจากโลกใบใหญ่ไม่ใช่เรื่องยาก เหตุใดท่านถึงไม่จากไป?” “วิถีนั้นหาได้ยากยิ่ง ท่านไม่อยากบรรลุวิถีและกลายเป็นผู้เลื่อมใสแห่งวิถีหรือ?” หลินมู่หยูไม่รู้ว่าอาจารย์ปริศนากำลังคิดอะไรอยู่ แต่สิ่งที่เขาทำมาโดยตลอดคือการคำนึงถึงโลกใบใหญ่ และนั่นไม่ใช่เรื่องผิด การคำนวณและการจัดวางแผนการทั้งหมดที่แท้จริงแล้วก็เพื่อปกป้องโลกใบใหญ่ หลินมู่หยูตระหนักมานานแล้วว่าเป้าหมายของอาจารย์ปริศนานั้นสอดคล้องกับเป้าหมายของเขา และทั้งสองสามารถร่วมมือกันได้อย่างดีเยี่ยม พวกเขาจะดำเนินความร่วมมือที่ครอบคลุมเวลานานนับล้านปีนี้จนถึงที่สุด! ไม่ว่าผลลัพธ์จะเป็นอย่างไร หลินมู่หยูจะไม่เสียใจ และเขาเชื่อว่าอาจารย์ปริศนาก็จะไม่เสียใจเช่นกัน “ทุกอย่างพร้อมสรรพ ขาดเพียงลมตะวันออก!” หลินมู่หยูพึมพำกับตนเอง เขาเพียงรอคอยให้ดินแดนแห่งการต่อสู้มาถึง เพื่อยึดครองจุดกำเนิดของดินแดนแห่งการต่อสู้ และทำให้โลกใบใหญ่ได้ถือกำเนิดขึ้นใหม่ ด้วยการพัฒนาใหม่ของรูนแห่งวิถี เขาสามารถสร้างเส้นทางศักดิ์สิทธิ์เส้นใหม่ เพื่อให้โลกใบใหญ่ฟื้นคืนความมีชีวิตชีวาขึ้นมาได้ หลังจากเก็บกล่องโบราณทั้งหมด หลินมู่หยูก็มองไปที่ต้นไม้โลก พลังชีวิตบนต้นไม้โลกเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ร่างของต้นไม้ทั้งต้นกำลังสั่นไหวและโยกเยก หลินมู่หยูสัมผัสได้ว่าต้นไม้โลกกำลังตื่นเต้นอย่างมาก ในฐานะเจ้าของต้นไม้โลก ความตื่นเต้นของมันได้ส่งผลกระทบต่อเขา ทำให้เขารู้สึกตื่นเต้นอย่างอธิบายไม่ได้ กิ่งก้านของต้นไม้โลกเอนไหวไปมา ส่งผลให้โลกแห่งกฎทั้งใบสั่นสะเทือน พลังชีวิตอันมหาศาลแผ่กระจายไปทั่วโลกแห่งกฎ และหลินมู่หยูรู้สึกว่าต้นไม้โลกได้กลายเป็นแกนกลางของโลกแห่งกฎอย่างแท้จริง ต้นไม้โลกเช่นนี้แหละคือต้นไม้โลกที่แท้จริง พลังชีวิตมหาศาลไหลไปตามลำต้นอันใหญ่โต แผ่ขยายไปสู่กิ่งก้าน ผลไม้และดอกไม้วิญญาณบนกิ่งก้านเริ่มสุกงอมภายใต้การหล่อเลี้ยงของพลังชีวิตอันมหาศาล ผลไม้และดอกไม้วิญญาณเหล่านั้นสุกงอมช้ามาก พวกมันเคยสุกงอมไปครั้งหนึ่งเมื่อกว่าร้อยปีที่แล้ว แต่มีเพียงผลเดียวที่หลินมู่หยูได้กินเข้าไป ซึ่งมันได้สร้างต้นแบบของโลกแห่งกฎขึ้นมา ต้นแบบของโลกแห่งกฎเปิดประตูสู่โลกของผู้ศักดิ์สิทธิ์ให้แก่หลินมู่หยู ปูทางให้เขาสร้างโลกแห่งกฎขึ้นมาได้ หลังจากนั้น ผลไม้และดอกไม้วิญญาณก็ไม่เคยสุกงอมอีกเลย แม้แต่ผลเดียว บัดนี้ ด้วยดินมหัศจรรย์ที่เปี่ยมไปด้วยพลังชีวิต ผลไม้และดอกไม้วิญญาณก็ได้เริ่มสุกงอมเสียที “ไม่รู้ว่าจะสุกงอมกี่ผลกันนะ!” ผลไม้และดอกไม้วิญญาณค่อยๆ เติบโต เริ่มเปล่งประกายสีชมพูระเรื่อ และต้นไม้โลกก็ถูกห่อหุ้มด้วยแสงในทันที กลายเป็นสิ่งที่พร่าเลือนและลึกลับ กลิ่นหอมอันน่าอัศจรรย์แผ่ซ่านไปทั่วโลกแห่งกฎ เข้าสู่จิตวิญญาณโดยตรง ทำให้จิตวิญญาณรู้สึกผ่อนคลาย สัญชาตญาณของจิตวิญญาณบอกหลินมู่หยูว่า ไม่ว่าจะเป็นผลไม้หรือดอกไม้วิญญาณ ล้วนเป็นประโยชน์ต่อเขาอย่างมหาศาล ดอกไม้วิญญาณที่สุกงอมนั้นคล้ายคลึงกับดอกไม้เทพพฤกษามาก ดอกไม้วิญญาณเหล่านี้ไม่ใช่ดอกไม้เทพพฤกษา แต่พวกมันอยู่ในระดับที่สูงกว่ามาก เหนือชั้นกว่ากันไกล หลินมู่หยูถึงกับสงสัยว่าท่านผู้ศักดิ์สิทธิ์แห่งรูนศักดิ์สิทธิ์คงเคยเห็นดอกไม้วิญญาณเหล่านี้จากที่ไหนสักแห่ง และใช้มันเป็นตัวอย่างในการสร้างดอกไม้เทพพฤกษาขึ้นมา ดอกไม้วิญญาณผลิบานทีละดอก กลิ่นหอมยิ่งรุนแรงขึ้น แค่เพียงได้กลิ่นก็ทำให้พลังจิตวิญญาณเพิ่มพูนขึ้นแล้ว หากนำดอกไม้วิญญาณเหล่านี้ไปวางไว้ในโลกภายนอก สถานที่นั้นจะกลายเป็นดินแดนศักดิ์สิทธิ์สำหรับการฝึกตนในทันที ดอกไม้วิญญาณที่สุกงอมมีกลีบดอกยี่สิบสี่กลีบ เรียงตัวอย่างเป็นระเบียบและประณีตงดงามราวกับงานศิลปะ ผลไม้เองก็สุกงอมเช่นกัน ผลของต้นไม้โลกนั้นเต่งตึงจากภายนอก และมีกลิ่นหอมยั่วน้ำลายยิ่งกว่าเดิม หลินมู่หยูอดไม่ได้ที่จะอยากเด็ดสักผลมาทาน ดอกไม้วิญญาณและผลไม้สุกงอมจนกระทั่งต้นไม้โลกหยุดการเปลี่ยนแปลง “ผลไม้หนึ่งร้อยผล ดอกไม้วิญญาณหนึ่งร้อยดอก” “ส่วนที่เหลือก็เติบโตขึ้นอย่างเห็นได้ชัด อีกไม่นานคงสุกงอม” “ดินเพียงหยิบมือกลับมีผลลัพธ์อันทรงพลังถึงเพียงนี้ ไม่รู้ว่าอาจารย์ปริศนาไปเอามาจากไหน” “หากมีมากกว่านี้ บางทีผลไม้และดอกไม้วิญญาณทั้งหมดของต้นไม้โลกอาจจะสุกงอมได้พร้อมกัน” หลินมู่หยูรู้สึกว่าตนเองกำลังคิดเพ้อฝันไปหน่อย แม้แต่อาจารย์ปริศนายังหามาได้เพียงหยิบมือเดียว ดังนั้นการจะหาเพิ่มอีกคงยากยิ่ง หลินมู่หยูมองดูผลไม้หนึ่งร้อยผลและดอกไม้วิญญาณหนึ่งร้อยดอก กำลังคิดว่าจะจัดสรรพวกมันอย่างไร ทันใดนั้นดาวเวทมนตร์แห่งการหลอมรวมไร้สิ้นสุดก็บินเข้ามาเป็นอันดับแรก มันแผ่ไอหมอกพร่าเลือนออกมา ห่อหุ้มกิ่งก้านเป็นบริเวณกว้างโดยตรง ดอกไม้วิญญาณและผลไม้บนกิ่งก้านก็หายวับไปทันที ในขณะที่มันเคลื่อนผ่านต้นไม้โลก ผลไม้สิบผลและดอกไม้วิญญาณสิบดอกก็หายไปจากต้นไม้โลกในคราวเดียว “เจ้าตัวตะกละ ระวังจะกินจนจุกนะ” หลินมู่หยูอดหัวเราะไม่ได้ เจ้าตัวนี้ไม่พูดพร่ำทำเพลงอะไรเลย เอาแต่บินเข้ามางับ แล้วฉกเอาไปหนึ่งในสิบของทั้งหมดในคราวเดียว อย่างไรก็ตาม หลินมู่หยูไม่ได้ตำหนิอะไรมัน แม้ว่ามันจะกินจนหมดเขาก็ไม่ว่าอะไร การหลอมรวมไร้สิ้นสุดได้ช่วยเหลือเขาในการฝึกฝนมามากเกินไปแล้ว หลินมู่หยูมองดูการหลอมรวมไร้สิ้นสุดแล้วกล่าวเสียงดังว่า “ต้องการอีกไหม?” การหลอมรวมไร้สิ้นสุดโยกตัวไปทางซ้ายทีขวาที เป็นการสื่อว่ามันอิ่มแล้ว หลินมู่หยูยิ้มและเพียงชั่วความคิดเดียว เหล่าผู้บัญชาการกองทัพหลายตนก็บินออกไปหาดอกไม้วิญญาณ หลังจากได้รับกระบวนทัพกระดูกขาวและดินแดนแห่งการต่อสู้มา หลินมู่หยูรู้ว่าเหล่าผู้บัญชาการกองทัพคือกลุ่มแรกที่จำเป็นต้องใช้ดอกไม้วิญญาณในการบ่มเพาะครั้งที่สอง การให้เหล่าผู้บัญชาการกองทัพได้รับสติปัญญา เรียนรู้ และเชี่ยวชาญกระบวนทัพกระดูกขาว รวมถึงควบคุมดินแดนแห่งการต่อสู้ได้ นี่จะเป็นกองทัพที่ทรงพลังอย่างมาก ผู้ที่มีระดับอาณาจักรอีกฟากฝั่งหนึ่งล้านตนสามารถเทียบเคียงได้กับผู้สูงสุด หากเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์หนึ่งล้านตน พวกเขาก็คงจะสามารถต่อกรกับผู้สูงสุดที่แข็งแกร่งได้ เหล่าผู้บัญชาการกองทัพบินเข้าไปในดอกไม้วิญญาณ เมื่อเข้าใกล้ดอกไม้วิญญาณ พวกเขาก็หดตัวลงเรื่อยๆ จนกระทั่งเข้าไปในดอกไม้วิญญาณในที่สุด ดอกไม้วิญญาณไหวเอนและค่อยๆ หุบลง กลีบดอกทั้งยี่สิบสี่กลีบพับเข้าหากัน หลินมู่หยูสัมผัสได้ถึงพลังมหัศจรรย์ที่ไหลเวียนอยู่ภายในดอกไม้วิญญาณ พลังนี้อยู่ในระดับที่สูงมาก ไม่ใช่พลังแห่งจุดกำเนิด แต่ก็ไม่ได้ด้อยไปกว่าพลังแห่งจุดกำเนิดเลย ต้นไม้โลกนั้นไม่ธรรมดามาแต่ไหนแต่ไร หลินมู่หยูไม่เคยเห็นผู้ใดที่มีพรสวรรค์เช่นนี้มาก่อน ซึ่งมันขัดกับหลักเหตุผลทั่วไป หลินมู่หยูนั่งรออย่างเงียบๆ ให้ดอกไม้วิญญาณบ่มเพาะจนเสร็จสิ้น สามวันต่อมา ดอกไม้วิญญาณที่กำลังบ่มเพาะเหล่าผู้บัญชาการกองทัพก็เริ่มเหี่ยวเฉาลงกะทันหัน การเหี่ยวเฉานั้นรวดเร็วมาก เพียงชั่วพริบตาก็เหี่ยวแห้งไปจนหมดสิ้น เหล่าผู้บัญชาการกองทัพบินออกมาจากข้างในและคุกเข่าลงต่อหน้าหลินมู่หยูพร้อมกับเสียงดังตึง “คารวะท่านเจ้าเหนือหัว”