Chapter 62: หมามันกัดคน คนเราจะไปกัดหมาตอบก็ใช่ที่ สีหน้าของเจียงเถาเถาไม่ได้เปลี่ยนไปเลยแม้แต่น้อย แต่คนอื่นๆ กลับแสดงท่าทีประหลาดใจ "เลเวล 17 เองเนี่ยนะ ล้อกันเล่นหรือเปล่า" "ถึงเราจะจำเป็นต้องพาใครไปด้วย แต่มันก็ไม่ควรเลือกมั่วซั่วแบบนี้ไหม" ชายคนหนึ่งที่ถือไม้เท้าเดินเข้ามาในลานกว้าง น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความหยิ่งยโสและอวดดี หนิงอีอีดูไม่สบอารมณ์ขึ้นมาทันที "หลิงเจิน ระวังคำพูดของนายไว้หน่อย โม่อวี่คือผู้ทำคะแนนสอบเข้าได้สูงสุดระดับประเทศนะ" หลิงเจินแค่นหัวเราะ "คะแนนสูงสุดระดับประเทศเหรอ? เทียบกับพวกเราแล้ว มันก็ไม่ได้มีค่าอะไรเลย" "พวกเราเคยเห็นคนได้คะแนนสูงสุดระดับประเทศมาเยอะแล้ว ก็แค่พวกขยะทั้งนั้นแหละ" เขาเย่อหยิ่งอย่างถึงที่สุด ไม่คิดจะไว้หน้าหลินโม่อวี่หรือให้เกียรติในตำแหน่งคะแนนสูงสุดระดับประเทศเลยแม้แต่น้อย คนอื่นๆ ในลานกว้างต่างก็แสดงสีหน้าถือดีออกมาเช่นกัน ราวกับสิ่งที่หลิงเจินพูดนั้นเป็นความจริงแท้แน่นอน สำหรับพวกเขา ตำแหน่งคะแนนสูงสุดระดับประเทศนั้นไม่มีค่าอะไรจริงๆ "หลิงเจิน คำพูดของนายนี่มันเหม็นพอๆ กับตดเลยนะ" หนิงอีอีโต้กลับทันควัน หลิงเจินแค่นเสียงเย็นชา ไม่สนใจหนิงอีอี เขาเชิดหน้าอย่างถือดี "ชื่อหลินโม่อวี่สินะ? ฉันรู้ว่าท่านเทพสีขาวเป็นคนแนะนำนายมา" "แต่อย่าคิดว่าจะทำตัวเหลิงแค่เพราะมีเส้นสายกับท่านเทพสีขาวเชียว" "ในทีมมังกรซ่อนกายของพวกเรา เราให้ค่ากับความแข็งแกร่งเท่านั้น" "การจะให้ติดตามไปในการทดสอบครั้งนี้ก็ไม่ใช่ปัญหา แต่ได้โปรดทำตัวเงียบๆ อย่าส่งเสียงน่ารำคาญก็พอ ทางที่ดีอย่าถ่วงพวกเราจะดีที่สุด ไม่งั้นฉันนี่แหละจะเป็นคนจัดการนายเองคนแรก" หลินโม่อวี่รู้สึกพูดไม่ออก ความหยิ่งผยองของไอ้หมอนี่มันเกินขอบเขตไปมาก เขาเคยเจอคนหยิ่งมาก็เยอะ ขนาดเซี่ยเสวี่ยที่เป็นคุณหนูตระกูลเซี่ยก็ยังถือตัวพอสมควร แต่ไม่เคยเจอใครเป็นแบบไอ้หมอนี่มาก่อน "สมองมีปัญหาหรือเปล่า?" จู่ๆ หลินโม่อวี่ก็เอ่ยขึ้น สีหน้าของหลิงเจินเปลี่ยนไปทันที "แกพูดว่าอะไรนะ?!" ไม้เท้าของเขาปะทุเปลวเพลิงสีแดงออกมาในทันที พร้อมกับปล่อยคลื่นพลังที่รุนแรง หนิงอีอีรีบก้าวไปขวางหน้าหลินโม่อวี่ไว้ "หลิงเจิน แกกล้าเหรอ!" เจียงเถาเถาเดินเข้ามาขวางหลิงเจินไว้เช่นกัน "หลิงเจิน พอได้แล้ว" เมื่อเห็นเจียงเถาเถา หลิงเจินจึงค่อยๆ ผ่อนพลังลง เปลวเพลิงที่ไม้เท้าก็มอดดับไป "พี่เถา ผมจะไว้หน้าพี่ก็แล้วกัน" เขาถลึงตามองหลินโม่อวี่อย่างอาฆาตก่อนจะเดินเลี่ยงไปอีกทางโดยไม่พูดอะไรอีก แต่ความไม่พอใจที่เขามีต่อหลินโม่อวี่นั้นชัดเจนมาก เจียงเถาเถาหันมาหาหลินโม่อวี่ "เราจะออกเดินทางตอน 9 โมงเช้าวันพรุ่งนี้ มาเจอกันที่นี่" "รายละเอียดเฉพาะของการทดสอบฉันจะบอกให้รู้ในวันพรุ่งนี้" หลินโม่อวี่พยักหน้า "เข้าใจแล้วครับ" "ไปซื้อของเตรียมตัวกันเถอะ" หนิงอีอีลากตัวหลินโม่อวี่ออกมา เมื่อเห็นทั้งคู่เดินจากไป เจียงเถาเถาก็ถอนหายใจเบาๆ "หลิงเจิน ฉันรู้ว่านายไม่พอใจ แต่ความบาดหมางส่วนตัวห้ามเอามาปนกับการทดสอบเด็ดขาด อีกอย่างเขาได้รับการแนะนำจากท่านเทพสีขาว ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี" หลิงเจินกล่าวอย่างหงุดหงิด "ผมรู้ขีดจำกัดของตัวเองน่า ที่ผมหงุดหงิดคือถ้าจะพาใครไปด้วย ก็ควรจะเป็นคนที่มีประโยชน์ไม่ใช่เหรอ อาชีพเนโครแมนเซอร์เนี่ยนะ? เคยได้ยินที่ไหนมาก่อนบ้าง?" เจียงเถาเถาส่ายหัว "เขาเป็นผู้ทำคะแนนสอบได้สูงสุดระดับประเทศ ถึงมันจะไม่ได้มีความหมายอะไรกับพวกเรามากนัก แต่การจะก้าวขึ้นมาเป็นอันดับหนึ่งได้ ต้องมีอะไรพิเศษอยู่แน่ๆ" มีคนเสริมขึ้นมาว่า "เนโครแมนเซอร์ดูจะเป็นอาชีพใหม่ที่เพิ่งปรากฏขึ้นในปีนี้ ว่ากันว่าเป็นอาชีพเฉพาะตัวน่ะ" หลิงเจินยังคงดูถูกเหยียดหยาม "อาชีพใหม่ๆ โผล่มาทุกปีนั่นแหละ แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นพวกขยะทั้งนั้น" หนิงอีอีลากหลินโม่อวี่ไปทางศูนย์แลกเปลี่ยนพลางพูดว่า "อย่าไปถือสาไอ้หมอนั่นเลย เขาบ้าไปแล้ว ไม่คุ้มที่จะเอาตัวเองไปแลกหรอก" หลินโม่อวี่กล่าวเบาๆ "หมามันกัดคน คนเราจะไปกัดหมาตอบก็ใช่ที่" "ฮ่าๆ!" หนิงอีอีหัวเราะร่า เธอไม่คาดคิดว่าหลินโม่อวี่จะมีมุมแบบนี้ด้วย พวกเขามาถึงศูนย์แลกเปลี่ยนของจักรวรรดิ หลินโม่อวี่ขายไอเทมทั้งหมดที่ได้จากดันเจี้ยนเหมืองทะเลตะวันตกอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้เลือกใช้วิธีฝากขาย แต่เขาเลือกนำวัสดุไปส่งเควสต์รีไซเคิลที่ศูนย์แลกเปลี่ยนโดยตรง ส่วนอาวุธและอุปกรณ์ เขาก็ขายให้กับศูนย์แลกเปลี่ยนเลย ระดับของอาวุธมีตั้งแต่ เหล็ก, บรอนซ์, เงิน, ทอง, แพลทินัม, ไดมอนด์ โดยมีระดับตำนานและระดับเทพเจ้าอยู่เหนือขึ้นไป ระดับบรอนซ์เป็นเพียงระดับเริ่มต้น เหมาะสำหรับผู้ประกอบอาชีพเลเวล 10-20 ไม่ค่อยมีราคานัก อาวุธแต่ละชิ้นถูกตีราคาไว้ที่ประมาณ 10,000 เหรียญทอง หลังจากจัดการพื้นที่เก็บของจนว่างเปล่า หลินโม่อวี่ก็ได้เงินมาทั้งหมด 230,000 เหรียญทอง แม้จะไม่มากนัก แต่มันก็เพียงพอให้เขาใช้ไปได้อีกสักพัก หนิงอีอีกล่าวว่า "พรุ่งนี้เราต้องออกไปทำภารกิจทดสอบ นายควรซื้อน้ำยาเพิ่มเลือดกับเพิ่มมานาติดตัวไว้บ้างนะ" "น้ำยาเพิ่มเลือดและมานา" ที่เธอพูดถึงก็คือยาฟื้นฟูพลังชีวิตและพลังวิญญาณ ยาฟื้นฟูพลังชีวิตสามารถรักษาอาการบาดเจ็บได้ เนื่องจากน้ำยามีสีแดง เหล่าผู้ประกอบอาชีพจึงเรียกมันว่ายาแดง น้ำยาฟื้นฟูมานาก็คล้ายกัน โดยเรียกตามสีน้ำเงิน ใช้สำหรับฟื้นฟูพลังวิญญาณ ยาทั้งสองชนิดนี้เป็นของสิ้นเปลืองที่ผู้ประกอบอาชีพใช้กันบ่อยที่สุด [ยาฟื้นฟูพลังชีวิตระดับต้น รักษาอาการบาดเจ็บได้ เหมาะสำหรับผู้ประกอบอาชีพเลเวลต่ำกว่า 20 คูลดาวน์ 1 ชั่วโมง] [ยาฟื้นฟูพลังวิญญาณระดับต้น ฟื้นฟูพลังวิญญาณ เหมาะสำหรับผู้ประกอบอาชีพเลเวลต่ำกว่า 20 คูลดาวน์ 1 ชั่วโมง] ยาทั้งสองชนิดมีราคาขวดละ 1,000 เหรียญทอง ตามคำแนะนำของหนิงอีอี หลินโม่อวี่ซื้อไปอย่างละ 10 ขวด เขาเสียเงินไปทั้งหมด 20,000 เหรียญทอง จากนั้นหลินโม่อวี่ก็นำเงินอีก 200,000 เหรียญทองไปซื้อคัมภีร์ทักษะระดับต้นมาสองม้วน ทำให้เขาเหลือเงินติดตัวเพียง 10,000 เหรียญทองเท่านั้น เงินนี่มันไหลออกเหมือนสายน้ำจริงๆ หลังจากนั้นพวกเขาก็ไปที่ศูนย์แลกเปลี่ยนของมหาวิทยาลัยและใช้แต้มไป 100 แต้มเพื่อซื้ออุปกรณ์สื่อสาร อุปกรณ์นี้มีลักษณะเหมือนนาฬิกา สวมใส่บนข้อมือได้สะดวก ซึ่งเป็นสิ่งที่นักเรียนทุกคนต้องมี พวกเขาแลกข้อมูลติดต่อกันไว้ เพื่อจะได้โทรหากันได้ตลอดเวลา หนิงอีอีโบกมือเล็กๆ ของเธอ เผยให้เห็นผิวขาวดุจหิมะ "คราวนี้ฉันก็รบกวนนายได้ตลอดเวลาแล้ว!" หลินโม่อวี่มองดูหนิงอีอีที่สดใสราวกับผีเสื้อ พร้อมกับเผยรอยยิ้มจางๆ ออกมา