Chapter 843: ไม่เป็นไรหรอก ผมไม่กลัวจำนวนคนหรอก ทั้งสองบินมาตลอดทั้งวันจนกระทั่งถึงจุดหมาย หลินมู่หยูและตี้หวงมาถึงขอบเขตของห้วงอวกาศลึก ซึ่งมีม่านพลังหลากสีสันห่อหุ้มพื้นที่ส่วนนี้เอาไว้ ภายนอกม่านพลังนั้นคือท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยดวงดาวอันเจิดจรัส แสงดาวกลุ่มใหญ่สาดส่องลงมายังพื้นเบื้องล่าง แสงดาวที่นี่แตกต่างจากแสงดาวที่เคยพบเห็นโดยสิ้นเชิง มันดูเหมือนจะแฝงไว้ด้วยบางสิ่งที่ไม่อาจบรรยายได้ หลินมู่หยูเคยเห็นแสงดาวลักษณะนี้มาก่อน ไม่ใช่แค่ครั้งเดียว ตอนที่เทพบุปผากระบี่เปิดช่องว่างมิติ หรือตอนที่พวกปีศาจเปิดใช้งานค่ายกลเทเลพอร์ตข้ามพรมแดน ก็เคยมีแสงดาวเช่นนี้ส่องลอดผ่านเข้ามา นี่คือแสงดาวจากโลกมหาพิภพ ตี้หวงกล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ “เจ้าสัมผัสได้ใช่ไหม? เบื้องหน้าคือม่านพลังระหว่างห้วงอวกาศลึกและโลกมหาพิภพ” “แสงดาวนี้พิเศษมาก มันประกอบไปด้วยพลังจากโลกมหาพิภพ” “เป็นพลังที่น่าหลงใหลจริงๆ” ดูเหมือนว่าตี้หวงจะเคยเห็นแสงดาวจากโลกมหาพิภพมามากกว่าหนึ่งครั้ง ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความถวิลหา ความกระหายในพลัง หลินมู่หยูเข้าใจเขาได้อย่างถ่องแท้ ใครบ้างล่ะที่จะไม่อยากพัฒนาความแข็งแกร่งของตน แสวงหาขอบเขตที่สูงขึ้น และไขว่คว้าพลังที่ยิ่งใหญ่กว่าเดิม? ไม่ว่าจะเป็นผู้คนในโลกใบเล็กหรือสรรพชีวิตในโลกมหาพิภพ ต่างก็คิดเช่นเดียวกัน มีเพียงผู้ที่มีความแข็งแกร่งเพียงพอเท่านั้นจึงจะสามารถเอาชีวิตรอดในโลกที่โหดร้ายนี้ได้ ตี้หวงชี้ไปยังจุดเฉพาะบนหน้าจอ “เจ้าเห็นนั่นไหม?” สายตาของหลินมู่หยูเจาะทะลุม่านพลังของโลกออกไป และมองเห็นช่องทางที่ก่อตัวขึ้นจากแสงดาวอยู่หลังม่านพลังนั้น “การเดินผ่านช่องทางนี้ เจ้าถึงจะสามารถเข้าสู่โลกมหาพิภพได้อย่างแท้จริง” “ข้าคำนวณดูแล้ว การจะผ่านช่องทางนี้ไปได้อย่างปลอดภัย เจ้าต้องมีระดับซูเปอร์ก็อดเป็นอย่างน้อย ถึงอย่างนั้นมันก็ยังอันตรายมากอยู่ดี” “ถ้าข้าเข้าไปตอนนี้ ข้าต้องตายอย่างแน่นอน” ตี้หวงถือเข็มทิศโป๊ยก่วยไว้ในมือ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือในขณะที่พูด เขากระหายที่จะเข้าไปแต่ก็มีความหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน อารมณ์ของเขาซับซ้อนเกินกว่าจะมีใครเข้าใจได้นอกจากตัวเขาเอง ตี้หวงมองไปยังช่องทางนั้นสลับกับมองหลินมู่หยู “ในอนาคต เจ้าสามารถออกเดินทางจากที่นี่ได้” หลินมู่หยูจดจำตำแหน่งนั้นไว้ เขาเชื่อว่าในอนาคตอันใกล้เขาจะต้องมาที่นี่อย่างแน่นอน เขาหยิบมุกมังกรของแอนทาเรสออกมา ซึ่งมันกำลังเปล่งแสงจางๆ มุกนี้ไม่เพียงแต่จะช่วยให้หลินมู่หยูกลับมาได้เท่านั้น แต่ยังสามารถสัมผัสตำแหน่งของมุกมังกรลูกอื่นๆ ได้ในระยะที่กำหนด เมื่อเห็นมุกมังกรในมือของหลินมู่หยู ตี้หวงก็ตกตะลึงอีกครั้ง แอนทาเรสเต็มใจมอบมุกมังกรให้หลินมู่หยู นั่นเป็นเครื่องพิสูจน์ถึงความสำคัญของหลินมู่หยูในสายตาของมัน การได้รับการยอมรับจากแอนทาเรสแสดงให้เห็นชัดเจนว่าความสามารถของหลินมู่หยูเหนือจินตนาการของเขาไปไกลมาก ตี้หวงไม่ได้รู้สึกอิจฉา เขารู้สึกยินดีที่บุคคลเช่นนี้ปรากฏขึ้นในเผ่าพันธุ์มนุษย์ ผ่านทางมุกมังกร หลินมู่หยูระบุตำแหน่งของมุกมังกรลูกอื่นๆ ได้อย่างรวดเร็ว มุกมังกรไม่ได้มีแค่ลูกเดียว แต่มีถึงสองลูกห่างออกไปข้างหน้าไม่กี่พันเมตร ตี้หวงชี้ไปยังพื้นดินข้างหน้า “ดินแดนนี้แท้จริงแล้วคือหนองน้ำ” “ปกติมันจะดูเหมือนพื้นดินธรรมดา แต่ทันทีที่มีคนก้าวลงไป มันจะกลายเป็นหนองน้ำในทันทีและกลืนกินคนผู้นั้นไปทั้งตัว” “ภายในหนองน้ำนั้นมีกิ้งก่าหนองน้ำยักษ์อาศัยอยู่ มุกมังกรอยู่ในตัวกิ้งก่าตัวนั้น” หลินมู่หยูขมวดคิ้วเล็กน้อย “เจ้าหมายความว่ากิ้งก่าตัวนั้นกลืนมุกมังกรเข้าไปงั้นเหรอ” ตี้หวงพยักหน้า “น่าจะเป็นเช่นนั้น เกล็ดมังกรและเข็มทิศโป๊ยก่วยต่างก็ชี้ไปที่กิ้งก่าตัวนั้น” “ถ้าอย่างนั้น เราก็แค่ฆ่ามัน” หลินมู่หยูกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ต่อให้กิ้งก่าตัวนั้นจะเป็นซูเปอร์ก็อดระดับห้า หลินมู่หยูก็มีวิธีจัดการมัน มุกมังกรนั้นจำเป็นต้องได้มา และหลินมู่หยูไม่ได้กังวลเรื่องความปลอดภัยเลย จากนั้นตี้หวงก็ชี้ไปอีกทิศหนึ่ง “ห่างจากที่นี่ไปประมาณ 100 กิโลเมตร คือที่ตั้งของเผ่าพันธุ์เลือด” “มีกี่คน?” “ประมาณหนึ่งพันคน” “แล้วความแข็งแกร่งของกิ้งก่าหนองน้ำล่ะ? มันเป็นซูเปอร์ก็อดระดับไหน?” ตี้หวงส่ายหัว แสดงให้เห็นว่าเขาไม่แน่ใจ “ตอนที่ข้าคำนวณตำแหน่งของมุกมังกร ข้าเห็นพวกเผ่าพันธุ์เลือดกำลังโจมตีกิ้งก่าตัวนั้นอยู่” “ในกลุ่มเผ่าพันธุ์เลือดมีพวกระดับซูเปอร์ก็อดอยู่ด้วย และพวกเขามีคนจำนวนมาก กิ้งก่าตัวนั้นฆ่าคนในเผ่าเลือดไปได้สองสามคนแต่ก็ได้รับบาดเจ็บและหนีลงไปในหนองน้ำ” ด้วยคำอธิบายของตี้หวง หลินมู่หยูจึงเห็นภาพที่ชัดเจนขึ้น เนื่องจากกิ้งก่าตัวนั้นไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเผ่าพันธุ์เลือด ความแข็งแกร่งของมันก็น่าจะไม่สูงไปกว่าพวกนั้น การรู้ความแข็งแกร่งของเผ่าพันธุ์เลือดจะช่วยให้คาดเดาระดับของกิ้งก่าได้ หลินมู่หยูวางแผนในใจ “ดูเหมือนเราจำเป็นต้องเตรียมตัวกันสักหน่อย” ดวงตาของตี้หวงเป็นประกาย เขาถามกระซิบ “เราควรจะล่อให้พวกเผ่าพันธุ์เลือดไปสู้กับกิ้งก่าก่อนไหม? ข้าสามารถใช้เข็มทิศโป๊ยก่วยสร้างภาพลวงตาขึ้นมา เผื่อว่ามันจะได้ผล” หลินมู่หยูส่ายหัว “ไม่จำเป็นต้องยุ่งยากขนาดนั้น เราจัดการพวกเผ่าพันธุ์เลือดก่อน แล้วค่อยใช้พวกมันเป็นเครื่องมือจัดการกิ้งก่า” ตี้หวงลังเล “แต่พวกเผ่าพันธุ์เลือดมีถึงหนึ่งพันคน อ่อนแอที่สุดก็ระดับ 98 ซึ่งมีพลังเทียบเท่ากึ่งก้าวสู่ซูเปอร์ก็อด ส่วนหัวหน้าอีกหลายคนก็เป็นซูเปอร์ก็อดแล้วนะ” หลินมู่หยูไม่สะทกสะท้าน “ไม่เป็นไรหรอก ผมไม่กลัวจำนวนคนหรอก” “แต่ว่า...” “ไปกันเถอะ!” หลินมู่หยูไม่เปิดโอกาสให้ตี้หวงได้คิดอะไรเพิ่ม เขาบินตรงไปยังค่ายของเผ่าพันธุ์เลือดทันที ตี้หวงจำอาชีพของหลินมู่หยูได้และพอจะมีความเข้าใจอยู่บ้าง เขารู้ว่าหลินมู่หยูสามารถอัญเชิญโครงกระดูกได้ แต่ดูเหมือนพวกมันจะไม่แข็งแกร่งนัก การจะจัดการกับเผ่าพันธุ์เลือดที่อย่างน้อยก็มีพลังระดับกึ่งก้าวสู่ซูเปอร์ก็อดนั้น แค่จำนวนคงไม่เพียงพอ แต่เมื่อเห็นท่าทีที่มั่นใจของหลินมู่หยู เขาก็เลือกที่จะเชื่อใจอีกฝ่าย หลินมู่หยูบินไปอย่างสบายๆ ไม่รีบร้อน “แผนการของเผ่าพันธุ์เลือดในโลกมนุษย์ล้มเหลวตามหลักแล้วพวกเขาควรจะถอยกลับไป ทำไมถึงยังไม่ไปล่ะ?” ตี้หวงคิดอยู่ครู่หนึ่ง “บางทีพวกเขาอาจจะไม่มีพลังมากพอ พวกกึ่งก้าวสู่ซูเปอร์ก็อดไม่สามารถผ่านช่องทางนั้นไปได้” หลินมู่หยูส่ายหัว “ในเมื่อพวกเขามีระดับซูเปอร์ก็อดอยู่ด้วย ก็น่าจะผ่านไปได้ เมื่อผ่านไปแล้วพวกเขาก็สามารถตั้งค่ายกลเทเลพอร์ตข้ามพรมแดนจากโลกมหาพิภพเพื่อพาคนส่วนที่เหลือตามมาได้ มันไม่น่าจะยากสำหรับพวกเขาเลย” สิ่งที่หลินมู่หยูกล่าวมานั้นเป็นไปได้จริง ตี้หวงรู้สึกว่าสิ่งที่หลินมู่หยูพูดมีเหตุผล แต่ก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมเผ่าพันธุ์เลือดถึงยังไม่จากไป หลินมู่หยูครุ่นคิดอยู่สองสามวินาทีแล้วถามขึ้นกะทันหัน “เจ้าเคยไปที่ช่องทางนั่นหรือยัง?” “ยัง ตอนที่ข้าคำนวณแล้วพบว่าจะต้องตายแน่ๆ ข้าก็เลยไม่ได้ไป” ตี้หวงยังไม่เคยไปที่นั่น จึงไม่รู้สถานการณ์ที่หน้าทางเข้าช่องทาง หลินมู่หยูเคยเห็นทางเข้ามาก่อนและรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล หลินมู่หยูคาดเดาอย่างกล้าหาญ “ผมสงสัยว่ามีมอนสเตอร์ที่ทรงพลังเฝ้าอยู่หน้าช่องทางนั้น” “พวกเผ่าพันธุ์เลือดคงจะพยายามแล้วและอาจจะถูกกิ้งก่าหนองน้ำโจมตีด้วย” “พวกมันเลยถอยกลับมาและเลือกที่จะจัดการกับกิ้งก่าก่อน” เมื่อฟังการวิเคราะห์ของหลินมู่หยู ตี้หวงก็รู้สึกว่ามันเข้าท่า หลินมู่หยูกล่าวเบาๆ “เดี๋ยวเราก็ได้รู้กัน” หนึ่งร้อยกิโลเมตรเป็นระยะทางที่ไม่ไกลนัก และพวกเขาก็มาถึงอย่างรวดเร็ว จากระยะหนึ่งหมื่นเมตร หลินมู่หยูมองเห็นพวกเผ่าพันธุ์เลือดได้แล้ว เผ่าพันธุ์เลือดนั้นสังเกตได้ง่าย พวกมันมีปีกงอกออกมาจากแผ่นหลัง ร่างกายผอมแห้งราวกับกิ่งไม้ไผ่ และใบหน้าซีดเผือดอยู่ตลอดเวลา สมาชิกเผ่าพันธุ์เลือดมารวมตัวกันดูเหมือนกำลังพักผ่อน พวกมันไม่มีใครเฝ้ายามเลย ไม่มีความระมัดระวังแม้แต่น้อย บางทีพวกมันอาจจะกำจัดสิ่งมีชีวิตในละแวกนี้ไปหมดแล้ว จึงรู้สึกปลอดภัย หลินมู่หยูยิ้มเล็กน้อย “ไม่มีความระมัดระวังเลย เป็นเผ่าพันธุ์ที่ไร้คุณภาพจริงๆ” เพียงแค่คิด ท้องฟ้าก็มืดครึ้มลงในฉับพลัน โลกแห่งความตายปรากฏขึ้น และดวงตายักษ์ขนาดหนึ่งหมื่นเมตรก็ปรากฏขึ้นบนท้องฟ้า เวทมนตร์ระดับดวงดาว: สายตาเนโครแมนเซอร์!