บทที่ 1147 การเตรียมการ ภาค 1 โซลัสตัวน้อยส่ายศีรษะไปมาเบาๆ แม้เธอจะไม่เข้าใจในสิ่งที่เมนาดิออนพูดเลยแม้เพียงคำเดียว แต่เธอกลับแสร้งทำเป็นรับรู้ด้วยท่าทางไร้เดียงสา เพราะลึกๆ ในใจนั้น เธอไม่ต้องการทำให้มารดาต้องผิดหวัง "นั่นเป็นเพราะเมื่อใดที่มาสเตอร์ผู้ตีตราศาสตราค้นพบลำดับอักขระที่ถูกต้อง จอมเวทคนใดก็ตามที่สามารถร่ายมนตร์ได้ตามลำดับนั้น ก็จะสามารถสร้างจอมเวทเทียมที่ถูกโปรแกรมให้ทำหน้าที่เพียงไม่กี่อย่าง—ทว่ามันจะทำสิ่งนั้นได้อย่างไร้ที่ติ" "อักขระรูนไม่มีความคิดที่วอกแวก ไม่มีความสับสน และไม่เคยสะกดคำผิดพลาด ด้วยเหตุนี้ ช่างเวทศาสตราที่ดำเนินตามพิมพ์เขียวเพียงแค่ต้องประสบความสำเร็จเพียงครั้งเดียว เพื่อสร้างสิ่งที่อาจก้าวข้ามขีดจำกัดของตนเองไปได้เสียด้วยซ้ำ" "แกนเทียมจะคอยจ่ายมานาให้อักขระรูนไหลเวียนไปในทิศทางที่แม่นยำเพื่อบรรลุเป้าหมาย ไทริสตั้งค่าอัญมณีให้ใช้พลัง 'ครอบงำ' เช่นเดียวกับที่แม่ตั้งค่าเครื่องรางให้สร้างภาพโฮโลแกรมขึ้นมา" ในตอนนั้น โซลัสหวังลึกๆ ว่าเมนาดิออนผู้บ้างานจะสาธิตเทคนิคการสร้างอันเหนือชั้นให้ดู ทว่าสิ่งที่ทำให้เธอประหลาดใจยิ่งกว่า คือการที่ปฐมราชันแห่งเปลวเพลิงกลับลงมือเตรียมมื้อค่ำให้พวกเธอทั้งคู่ ก่อนจะห่มผ้าส่งโซลัสตัวน้อยเข้านอนพร้อมกับอ่านนิทานให้ฟัง นิทานก่อนนอนเรื่องนั้นช่างดูอ่อนหัด ไร้เดียงสา และพูดถึงคริสตัลสีขาวพอๆ กับที่สูตรอาหารของเอลิน่าทำ กระนั้น สำหรับเธอแล้ว มันกลับเป็นดั่งอัญมณีล้ำค่าที่สุดในห้วงแห่งความฝันนี้ *** คฤหาสน์เออร์นาส ในวันถัดมา ขณะที่เจอร์นี่และโอไรออนกำลังวุ่นวายกับการทำงานล่วงเวลาเพื่อหาช่องโหว่ในแผนการของเดอิรัส ฟรียาและควิลลาจึงแทบไม่ต้องหาข้ออ้างใดๆ ในการปลีกตัวออกจากบ้านสักสองสามวัน ทว่าก่อนจะออกเดินทาง พวกเธอต้องแน่ใจว่าจะไม่ทิ้งปัญหาใดๆ ไว้เบื้องหลัง "แม่คะ มีอะไรที่เราพอจะช่วยเรื่องการสืบสวนได้ไหม? อะไรก็ได้น่ะค่ะ?" ฟรียาเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางมื้อค่ำ "ไม่จ้ะลูกรัก องครักษ์หลวงคุ้มกันแม่เป็นอย่างดี และตั้งแต่กษัตริย์สั่งพักงานเดอิรัสจากราชสำนัก เขาก็ยังไม่เคลื่อนไหวใดๆ เลย ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องพลาดพลั้ง แต่ก็ขอบใจนะจ๊ะที่เสนอตัวช่วย" เจอร์นี่รู้สึกยินดีที่ลูกสาวของเธอไม่เคยล้มเลิกความคิดที่จะเอาคืนพ่อของยูเรียล แต่เธอยิ่งยินดีมากกว่าที่พวกเธอไม่วู่วามจนทำลายแผนการที่อุตส่าห์ทุ่มเทลงแรงไป การจะโค่นศัตรูระดับนั้นต้องใช้ความอดทน ตราบใดที่เดอิรัสยังคงเล่นตามกฎ ตระกูลเออร์นาสก็ต้องทำเช่นเดียวกัน มิฉะนั้นอาจตกหลุมพรางของเขาได้ง่ายๆ "แม่พอจะมีข่าวคราวของอดีตเพื่อนร่วมกิลด์ของหนูบ้างไหมคะ?" ฟรียาถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือเล็กน้อย การปิดตัว 'คริสตัลชีลด์' ลงนั้นช่างเป็นเรื่องเจ็บปวด แต่มันคือทางเลือกเดียวที่เธอเหลืออยู่ ไวร่า อดีตรองหัวหน้าของฟรียา บัดนี้อยู่ภายใต้การคุ้มครองพยาน ในขณะที่คนอื่นๆ ถูกปลดจากหน้าที่ หากปราศจากความเชื่อมโยงกับฟรียา อย่างน้อยพวกเขาก็จะหลุดพ้นจากเงื้อมมือของเดอิรัส "พวกเขาทั้งหมดออกจากอาณาจักรไปแล้ว พวกเขาไม่เชื่อถือขุนนางหรือกองทัพอีกต่อไป และการสูญเสียผู้นำไปก็คือฟางเส้นสุดท้าย" ความเจ็บปวดในดวงตาของฟรียาทำให้เจอร์นี่รู้สึกสะท้อนใจ แต่ลึกๆ เธอกลับยินดีที่กำจัดคนเหล่านั้นออกไปได้ เพราะนอกจากจะเป็นภาระต่อความปลอดภัยของลูกสาวแล้ว เจอร์นี่ยังระแวงว่าเดอิรัสอาจจะซื้อตัวใครบางคนมาเป็นมือสังหารในกลุ่มพวกเขาหากให้ราคาสูงพอ เจอร์นี่เล่าเรื่องราวทั้งหมดที่อดีตสมาชิกคริสตัลชีลด์ทำก่อนจากไป ข้อมูลระบุว่าพวกเขามุ่งหน้าไปยังจักรวรรดิกอร์กอน ด้วยหวังว่าฐานะจอมเวทจะช่วยให้หาอาจารย์และเรียนรู้วิชาเฉพาะทางได้บ้าง "ขอบคุณค่ะแม่... แล้วจะเป็นอะไรไหมถ้าหนูจะไปทะเลทรายโลหิตสักสองสามวัน?" "ขึ้นอยู่กับว่าลูกจะใช้เครือข่ายเกทของอาณาจักร หรือเกทของพวกสัตว์อสูรล่ะ?" "ของสัตว์อสูรค่ะ มาสเตอร์ฟาลูเอลส่งพวกเราไปทำภารกิจ" ควิลลาเป็นฝ่ายตอบ "ถ้าอย่างนั้นก็สมบูรณ์แบบ ฟาลูเอลจะจัดการเรื่องซาลาร์กเอง และเดอิรัสก็จะคลาดจากร่องรอยของพวกลูกไปพักหนึ่ง เขาน่ะหมกมุ่นกับลูกนะควิลลา การหายตัวไปของฟลอเรียทำให้เขาเริ่มเสียศูนย์แล้ว ถ้าลูกหายไปอีกคน เขาอาจจะลนลานจนทำพลาดอย่างรุนแรงก็ได้" เจอร์นี่กล่าว "ไม่ใช่แค่เดอิรัสหรอกนะที่เป็นห่วงฟลอเรีย" โอไรออนคำรามฮึดฮัดในลำคอ ในช่วงเวลาแห่งสงครามเย็นกับเดอิรัสและการที่ลูกสาวใช้เวลากับไฮดรามากเกินไป โอไรออนระบายความเครียดด้วยการเล่นกับ 'ลัคกี้' สุนัขของครอบครัวที่วิวัฒนาการกลายเป็น 'ไรย์' สัตว์อสูรที่ดูไม่น่าจะเป็นไปได้นั่งอยู่ข้างนายท่านของบ้าน จ้องมองโอไรออนด้วยดวงตากลมโตน่าเอ็นดูเพื่ออ้อนวอนขอคำปลอบประโลมและอาหาร "นั่นสิ แล้วแม่หายไปไหนล่ะ?" ลัคกี้บ่นพึมพำพลางมองชามอาหารที่ว่างเปล่า โอไรออนปฏิบัติกับเจ้าไรย์เหมือนเป็นลูกคนหนึ่ง ซึ่งนั่นหมายถึงการออกกำลังกายที่สม่ำเสมอและควบคุมอาหารเพื่อสุขภาพ ตั้งแต่สุนัขตัวนี้เรียนรู้วิธีพูดได้ ผู้คนก็เริ่มมีความต้องการที่บ้าบอให้มันทำมากกว่าแค่นอนและกินไปวันๆ "มันพูดถูก แล้วแม่... ดอกไม้น้อยของพ่อหายไปไหนล่ะ?" โอไรออนถาม "เธอไปทำภารกิจอื่นกับลิทและทิสต้าค่ะ ถ้าพ่ออยากรู้มากกว่านี้ ไว้วันหลังตอนเธอโทรมาค่อยถามเธอนะคะ" ฟรียาตอบตัดบท "อย่างน้อยพวกเขาก็ไม่ได้อยู่ตัวคนเดียว" โอไรออนฮึดฮัด "แล้วพวกลูกล่ะ?" "เราไปกับเพื่อนศิษย์ด้วยกันค่ะ นัลรอนด์—" "เมื่อไหร่ลูกจะพาเขามาแนะนำให้พ่อรู้จักสักที?" โอไรออนขัดขึ้นทันควัน "พ่อเขาพูดถูกนะ" เจอร์นี่รีบสำทับก่อนที่ลูกๆ จะเริ่มบ่น "หลายเดือนมานี้ลูกใช้เวลากับผู้ชายคนนั้นมากเหลือเกิน เรามีสิทธิ์ที่จะทำความรู้จักกับบรรดาหนุ่มๆ ที่มาพัวพันกับลูก และจัดการพวกเขาซะถ้าจำเป็น เหมือนที่ลูกทำกับเจ้าหนุ่มโมร็อกนั่นไง" การที่แม่คาดหวังว่าเธอจะทิ้งเขาไปแล้วทำให้ควิลลาถึงกับหน้าแดงก่ำ ส่วนฟรียาแทบจะสำลักอาหารเพื่อกลั้นคำว่า "หนูบอกแล้ว" ไม่ให้หลุดออกมา "ไม่ต้องห่วงค่ะแม่ นัลรอนด์ไม่ได้สนใจเราไปมากกว่าที่ควิลลาสนใจเจ้าตัวประหลาดนั่นหรอก" ฟรียาเทเกลือลงในซุปและดูเหมือนจะโรยมันลงบนแผลใจของควิลลาไปพร้อมๆ กัน "ยังไงแม่ก็อยากจะรู้จักเขาอยู่ดี เห็นว่าเขาใช้เวทมิติได้ และถ้าฟาลูเอลรับเขาเป็นศิษย์ แถมลิทยังไม่ฆ่าเขาทิ้งเสียก่อน แสดงว่าต้องมีเหตุผลที่ดี" เจอร์นี่กล่าวพลางครุ่นคิด ข่าวลือเรื่องศาสตร์แห่งแสงที่นัลรอนด์ใช้จัดการกับพวกอันเดดแว่วมาถึงหูของเธอ และเจอร์นี่อาจจะต้องการ 'มาโนฮาร์ฉบับปกติ' มาช่วยในแผนการของเธอบ้าง เพราะมาโนฮาร์ตัวจริงเพิ่งจะหายสาบสูญไปอีกครั้ง ทิ้งให้เธอขาดอาวุธสำคัญไป โอไรออนมอบแผนที่ทะเลทรายโลหิตที่ละเอียดที่สุดในครอบครองให้พวกเธอ พร้อมอักขระสื่อสารของทูตประจำอาณาจักรเผื่อกรณีฉุกเฉิน และสำเนา 'บัญญัติแห่งซาลาร์ก' หรือที่รู้จักกันในนามคู่มือเอาชีวิตรอดในทะเลทราย มันไม่ได้สอนวิธีหาน้ำหรือการแกะรอยไปหาชนเผ่า แต่มันบรรจุไว้ด้วยกฎที่ทุกคนต้องปฏิบัติตามอย่างเคร่งครัด มิฉะนั้นอาจต้องถูก 'ฟีนิกซ์' ผู้เกรี้ยวกราดไล่ล่าจนสุดขอบโลก เช้าวันถัดมา หลังจากเตรียมอาหารเพียงพอสำหรับหลายวัน พวกเธอก็มาถึงรังของฟาลูเอล ที่ซึ่งมีเซอร์ไพรส์รออยู่ "คุณบอกเขาเรื่องชายขอบได้ยังไง?" นัลรอนด์ถามควิลลาพลางชี้ไปที่โมร็อกที่ยืนกรานไม่ยอมจากไป "ฉันไม่ได้บอกนะ ฉันแค่บอกโมร็อกว่าจะไปข้างนอกสักพัก และไม่ต้องห่วงถ้าเครื่องรางของฉันขาดการติดต่อ เพราะคราวก่อนหลังจากบ้านของลิทถูกโจมตี เขาดันบุกไปที่บ้านฉันเพื่อดูว่าฉันปลอดภัยไหม จนแม่ต้องส่งองครักษ์หลวงมาไล่เขาไปน่ะสิ" ควิลลาอธิบายด้วยความเหนื่อยหน่ายใจ