บทที่ 435 - แค่นั้นยังไม่พอ ฉันต้องเพิ่มเงิน! เซี่ยเสวี่ยหยาไม่คาดคิดว่าหวังเถิงจะตรงไปตรงมาถึงเพียงนี้ เขาไม่เปิดช่องว่างให้เธอเลยแม้แต่น้อย สีหน้าของเธอแข็งค้างในทันที “คุณต้องการอะไรกันแน่?” “ผมไม่ได้ต้องการอะไร แค่ไม่ชอบทัศนคติของคุณก็เท่านั้น” หวังเถิงยิ้ม “เป็นผู้ชายประสาอะไรถึงได้ใจแคบขนาดนี้!” เซี่ยเสวี่ยหยาโกรธจัด หวังเถิงไม่ได้ใส่ใจ เขาหาตำแหน่งที่นั่งสบายๆ แล้วพิงตัวลงกับหมาป่าวายุ ก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ ว่า “คุณพูดถูก ผมมันใจแคบ ใครบอกล่ะว่าผู้ชายห้ามใจแคบ?” “หน้าไม่อาย!” เซี่ยเสวี่ยหยาถลึงตาใส่หวังเถิง เธอเกิดมาพร้อมกับช้อนเงินช้อนทอง จึงไม่เคยได้รับการปฏิบัติเช่นนี้มาก่อน หวังเถิงเหลือบมองเธอด้วยความประหลาดใจ เขายิ้มแล้วกล่าวว่า “ว้าว คุณรู้จักผมดีจังนะเนี่ย คุณเพิ่งชี้ให้เห็นข้อดีอีกอย่างของผมเลยนะ” เซี่ยเสวี่ยหยานิ่งอึ้ง ความรู้สึกจนปัญญาเอ่อล้นเข้ามาในหัวใจขณะที่เธอมองหวังเถิง ในจังหวะนั้นเอง หวังเถิงก็หยิบขวดยาฟื้นฟูออกมาขวดหนึ่ง เขาเปิดฝาขวดออก ปล่อยให้กลิ่นหอมของสมุนไพรฟุ้งกระจายไปทั่ว จากนั้นเขาก็สูดดมอากาศและทำสีหน้าที่ดูน่าหมั่นไส้และเคลิบเคลิ้ม “กลิ่นหอมจังเลย!” สีหน้าของเซี่ยเสวี่ยหยาเริ่มดูไม่จืด เธออยากจะจับชายหนุ่มคนนี้กดลงกับพื้นแล้วซ้อมให้หนำใจ แต่เธอก็รู้ดีว่าทำแบบนั้นไม่ได้ เธอจะทำให้หวังเถิงโกรธไม่ได้ เมื่อนึกถึงเหล่าลูกน้องที่บาดเจ็บของเธอ เธอสามารถใช้ยาฟื้นฟูทั่วไปได้ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับโอสถของหวังเถิง เธอเฝ้าสังเกตคนของเขาเมื่อครู่ บาดแผลของคนที่ได้รับโอสถเหล่านั้นแทบจะหายสนิทไปแล้ว เธอรู้ดีว่ามีเพียงโอสถคุณภาพสูงที่ปรุงโดยนักปรุงโอสถระดับสูงเท่านั้นที่จะมีสรรพคุณเช่นนี้ได้ ยาทั่วไปน่ะหรือ เทียบกันไม่ติดเลย เธอจำเป็นต้องกอบกู้กำลังของทีมให้ได้มากที่สุดสำหรับการรบที่เมืองสตาร์เมเปิลที่จะเกิดขึ้นในภายหลัง ในสภาพของลูกน้องในตอนนี้ ต่อให้รีบไปถึงเมืองสตาร์เมเปิลไปก็คงช่วยอะไรไม่ได้มาก นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอต้องการ เซี่ยเสวี่ยหยาต้องการโชว์ผลงานให้ดีในระหว่างการรบ เธอไม่เต็มใจที่จะยอมแพ้ง่ายๆ แบบนี้ ดังนั้น โอสถฟื้นฟูในมือของหวังเถิงจึงเป็นความหวังเดียวของเธอ เธอกัดฟันกรอดแล้วพึมพำว่า “ฉันขอโทษ!” หวังเถิงถึงกับสะดุ้ง เมื่อดูจากการกระทำก่อนหน้านี้ ไม่ยากเลยที่จะเห็นว่าหญิงสาวคนนี้เป็นคนหยิ่งยโสและเอาแต่ใจ คนแบบเธอหาได้ยากที่จะก้มหัวให้ใคร ทว่าเธอกลับขอโทษ! หวังเถิงมองเธอด้วยความสนใจ เขาหมุนดวงตาไปมาแล้วพูดว่า “ในเมื่อคุณขอโทษแล้ว ผมก็คงจะดูไม่มีเหตุผลถ้าจะตอแยต่อไป” “จริงนะ!” เซี่ยเสวี่ยหยาดีใจ เธอคิดว่าเขาจะหาเรื่องลำบากให้เธอเสียอีก แต่หวังเถิงกลับยอมปล่อยเธอไปง่ายๆ เธอรีบพูดต่อ “คุณเต็มใจจะให้ฉันยืมโอสถฟื้นฟูพวกนั้นใช่ไหม?” “แน่นอน ผมเป็นคนคำไหนคำนั้น” หวังเถิงพยักหน้า เซี่ยเสวี่ยหยาใจอ่อนลง หมอนี่ไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นเสียหน่อย! “แต่ว่า...” “แต่ว่าอะไร?” หัวใจของเซี่ยเสวี่ยหยาหยุดเต้นไปอีกครั้ง “แต่ว่าผมมีโอสถฟื้นฟูติดตัวอยู่จำกัด ผมเตรียมไว้ให้ตัวเองและคนรอบข้าง ถ้าผมให้คุณยืมไป ก็อาจจะไม่เหลือพอสำหรับผม” หวังเถิงแกล้งทำเป็นลำบากใจ “เอ่อ...” เซี่ยเสวี่ยหยาลังเล เธอรู้ว่าความกังวลของหวังเถิงนั้นสมเหตุสมผล แต่เธอต้องการโอสถเหล่านั้นอย่างมากจริงๆ “อีกอย่าง คุณก็น่าจะรู้ว่าผลลัพธ์ของโอสถฟื้นฟูของผมมันดีกว่ายาทั่วไปหลายเท่า ผมทุ่มเทเวลาและเงินทองไปกับพวกมันมากเลยนะ” หวังเถิงพูดต่อ ไอซ์วินด์และแบล็ควิโดว์รู้สึกแปลกๆ หลังจากได้ยินสิ่งที่เขาพูด ไม่รู้ทำไม มันถึงดูเหมือนมีความหมายแฝงอยู่เบื้องหลังคำพูดนั้น เซี่ยเสวี่ยหยาไม่ใช่คนโง่ เธอเข้าใจเจตนาของหวังเถิงทันที เขากำลังจะปล้นเธอ! ไอ้คนสารเลว! ไม่น่าเลยที่เธอคิดว่าเขาเป็นคนใจกว้าง ตอนนี้ดูเหมือนเธอจะคิดไปเองมากเกินไปเสียแล้ว “บอกมาตรงๆ เลยดีกว่า ว่าต้องทำยังไงคุณถึงจะยอมให้โอสถกับฉัน?” เซี่ยเสวี่ยหยาข่มความโกรธอย่างหนักแล้วพ่นลมหายใจ “นั่นก็ขึ้นอยู่กับว่าคุณเต็มใจจะจ่ายราคาเท่าไหร่” หวังเถิงยิ้มตอบ “ฉันจะซื้อโอสถของคุณในราคาตลาดสองเท่า แต่ตอนนี้ฉันไม่มีศิลาพลังมากพอ ฉันจะจ่ายคืนให้คุณตอนเราไปถึงเมืองสตาร์เมเปิล” เซี่ยเสวี่ยหยากัดฟันพูด “สรุปว่าลูกน้องของคุณมีค่าแค่นี้เองสินะในใจของคุณ” หวังเถิงส่ายหน้า “อย่ามาทำเกินไปนะ!” หน้าของเซี่ยเสวี่ยหยาเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท ไอ้บ้านี่มันเลวชัดๆ เขาต้องการซ้ำเติมในยามลำบาก แต่กลับพูดให้ดูดีมีเหตุผล แถมยังเอาเรื่องลูกน้องมาข่มเธออีก น่ารังเกียจที่สุด! “ผมพูดผิดตรงไหน? แค่เงินเล็กน้อยแค่นี้คุณยังไม่อยากจะควักออกมาเลย แล้วคุณมีสิทธิ์อะไรถึงจะเป็นผู้นำของพวกเขาได้? ผมน่ะต่างออกไป ผมใจกว้างกับลูกน้องมาก ผมให้โอสถราคาแพงกับพวกเขาโดยไม่กระพริบตาเลยด้วยซ้ำ” หวังเถิงพูดอย่างมั่นใจ ไอซ์วินด์และแบล็ควิโดว์รู้ดีว่าหวังเถิงกำลังแกล้งเซี่ยเสวี่ยหยาอยู่ แต่พอได้ยินเขาชมตัวเอง หน้าของพวกเขาก็เริ่มร้อนผ่าว รู้สึกกระดากอายแทน “สามเท่า!” กล้ามเนื้อบนใบหน้าของเซี่ยเสวี่ยหยาเขม่นขณะตะโกนออกมาด้วยความโกรธ หวังเถิงส่ายหน้าแล้วถอนหายใจ “ขนาดอยู่ในสถานการณ์ความเป็นความตาย คุณยังเสียดายเงินเลยเหรอ ลูกน้องของคุณบาดเจ็บหนักขนาดนี้ ถ้าพวกเขาลงสนามรบไปในสภาพนี้ อัตราการรอดชีวิตคงไม่ถึง 30% หรอก!” เซี่ยเสวี่ยหยารู้สึกว่าตัวเองกำลังจะบ้าตาย ทำไมเธอต้องมาเจอคนเจ้าเล่ห์และช่างวางแผนขนาดนี้ด้วยนะ? “สี่เท่า!” “จะรีบร้อนไปทำไม? ผมมั่นใจว่าคุณต้องการสร้างผลงานอะไรบางอย่างในเมืองสตาร์เมเปิลใช่ไหมล่ะ?” หวังเถิงมองเธอด้วยสายตาที่มีความหมาย เขาหยิบโอสถฟื้นฟูออกมาหลายขวดแล้ววางเรียงแถวกัน ในจังหวะสำคัญนี้ ไอซ์วินด์และแบล็ควิโดว์อยากจะห้ามเขา พวกเขาเห็นสรรพคุณการรักษาของยานี้มากับตา จึงไม่อยากให้มันตกไปอยู่ในมือคนนอก บอกไว้ก่อนเลยว่าในสนามรบ โอสถเหล่านี้ช่วยชีวิตคนได้นะ! อีกฝ่ายก็ไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับพวกเขา ไม่ว่าเธอจะเสนอราคาสูงแค่ไหน พวกเขาก็รู้สึกว่าไม่คุ้มที่จะขาย อย่างไรก็ตาม โอสถฟื้นฟูเหล่านี้เป็นของหวังเถิง พวกเขาจึงไม่มีสิทธิ์พูดอะไร ได้แต่ยิ้มขื่นอยู่ในใจ เซี่ยเสวี่ยหยาคิดว่าเขาตกลงทำข้อตกลงแล้ว เธอมีสีหน้าดีใจและยื่นมือออกไปหยิบขวดยา เพี๊ยะ! หวังเถิงตบมือเธอออก “ทำอะไรน่ะ? ผมยังพูดไม่จบเลยนะ” หลังมือของเธอแดงเถือก เซี่ยเสวี่ยหยาถูมือตัวเองแล้วสูดปากด้วยความเจ็บ ไอ้คนสารเลวนี่มันใจดำจริงๆ เธอโวยวาย “ฉันให้คุณสี่เท่าแล้วนะ คุณยังต้องการอะไรอีก?” “คุณหนูครับ คิดการณ์ใหญ่เข้าไว้ เปรียบเทียบโอสถเหล่านี้กับความดีความชอบทางการทหารแล้ว สี่เท่ามันยังไม่พอจริงๆ คุณต้องเพิ่มเงิน!” เซี่ยเสวี่ยหยาหายใจเข้าลึกๆ แล้วค่อยๆ สงบสติอารมณ์ เธอรู้ดีว่าวันนี้ต้องควักเงินก้อนโตแน่ จึงพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “เลิกอ้อมค้อมได้แล้ว คุณจะยอมขายให้ฉันในราคาเท่าไหร่?” “แค่ก!” หวังเถิงกระแอมไอแล้วเกาหน้ากากบนหน้า “เอาล่ะ อย่างน้อยก็ราคาตลาดสิบเท่า” “โอ้!” เสียงอุทานดังขึ้นรอบด้าน ชายหนุ่มคนนี้มันโหดร้ายเกินไปแล้ว! สิบเท่าเนี่ยนะ? เอาความมั่นใจมาจากไหนกันถึงกล้าพูดขนาดนั้น? ทุกคนจ้องมองหวังเถิงด้วยความตกตะลึง แม้แต่ไอซ์วินด์และแบล็ควิโดว์ที่คิดว่าโอสถฟื้นฟูนั้นสำคัญมากและไม่ควรให้คนอื่น ยังรู้สึกว่าราคาตลาดสิบเท่านี่มันเกินไปจริงๆ “สิบเท่า!” ดวงตาของเซี่ยเสวี่ยหยาเบิกกว้างด้วยความตกใจ เธอร้องออกมาด้วยความตื่นตระหนก “ทำไมคุณไม่ปล้นฉันไปเลยล่ะ!” เธอมองหน้ากากแมวของหวังเถิง มันดูน่ารักนิดหน่อย แต่ในสายตาเธอตอนนี้ มันดูเหมือนปีศาจชัดๆ “ไม่เอาไม่เป็นไร ผมไม่บังคับคุณหรอก” หวังเถิงทำท่าจะเก็บขวดยาคืน “เดี๋ยว!” เซี่ยเสวี่ยหยาร้องห้ามอย่างร้อนรน ภายใต้สายตาของหวังเถิง เธอพูดอย่างลังเล “ลดราคาหน่อยไม่ได้เหรอ? สิบเท่ามันมากเกินไป” “ไม่ได้!” หวังเถิงส่ายหน้าอย่างไม่แยแส เซี่ยเสวี่ยหยาสัมผัสได้ว่าไม่มีทางต่อรองจากน้ำเสียงของหวังเถิง เธอไม่มีทางเลือกอื่นแล้ว จึงกัดฟันพูดว่า “เอาล่ะ สิบเท่าก็สิบเท่า!” “งั้นก็เซ็นนี่ซะ” หวังเถิงหยิบกระดาษสีขาวและปากกาออกมาจากแหวนมิติแล้ววางตรงหน้าเธอ “เซ็นอะไร?” เซี่ยเสวี่ยหยาทำหน้าฉงน ไม่ใช่ว่ากำลังตกลงเรื่องการซื้อขายกันหรอกเหรอ? ทำไมจู่ๆ ถึงให้เธอเซ็นชื่อ? คุณหนูคนนี้ดูโง่จังแฮะ! หวังเถิงส่งสายตา ‘นี่เธอเป็นคนโง่หรือเปล่า?’ ให้เธอ แล้วพูดอย่างใจร้อนว่า “โอสถฟื้นฟูของผมมีค่ามากนะ คุณจะมาตกลงแค่ปากเปล่าไม่ได้หรอก เกิดคุณเบี้ยวขึ้นมาจะทำยังไง? คุณต้องเซ็นใบสัญญานี้!” “ฉันเป็นถึงคุณหนู—” สายตาของหวังเถิงทำให้เธอรู้สึกอึดอัด เธอโกรธจนหน้าแดง แต่ก็ต้องหยุดตัวเองไว้ครึ่งทาง แล้วแค่นหัวเราะ “คุณกำลังสงสัยในความจริงใจและตั้งคำถามกับศีลธรรมของฉัน!” เธอคว้ากระดาษแล้วเขียนสองบรรทัดลงไป จากนั้นก็ลงชื่อของเธอ เธอเช็ดนิ้วโป้งกับบาดแผลให้เลือดเปื้อน แล้วกดนิ้วลงบนกระดาษอย่างแรง “เอาไป!” “ถูกแล้ว การทำเป็นลายลักษณ์อักษรคือวิธีที่ปลอดภัยที่สุด” หวังเถิงดูเนื้อหาในสัญญาแล้วพยักหน้าอย่างพึงพอใจ “เซี่ยเสวี่ยหยา ชื่อของคุณก็ไม่เลวนี่...” เขาไม่ได้พูดประโยคหลังต่อ: *แค่โง่ไปหน่อยเท่านั้นเอง!* เซี่ยเสวี่ยหยาไม่อยากคุยกับเขาอีกต่อไป เธอคว้าโอสถแล้วเดินหนีไปอย่างเกรี้ยวกราด เธอกลับไปหาลูกน้องและแจกจ่ายโอสถฟื้นฟูทันที “นี่คือโอสถฟื้นฟูตัวนั้นเหรอ? สรรพคุณสุดยอดจริงๆ!” เหล่าทหารดีใจหลังจากกินโอสถเข้าไปและรู้สึกถึงการเปลี่ยนแปลงของบาดแผล เซี่ยเสวี่ยหยาถอนหายใจด้วยความโล่งอก โอสถนี่ราคาสูงไปนิด แต่สรรพคุณก็ดีจริง รอยยิ้มปรากฏขึ้นที่มุมปากของเธอ มันเป็นยิ้มที่โล่งใจ และยังเป็นยิ้มของหญิงสาวที่ถังแตก... มันแพงมากจริงๆ! ... หลังจากเซี่ยเสวี่ยหยาเดินจากไป ไอซ์วินด์ถามขึ้นว่า “กองกำลังสตาร์ยูนิเวิร์สสังกัดทวีปซิงอู่ พวกเขาจะกลายเป็นศัตรูกับเราเพราะเรื่องนี้หรือเปล่า?” “ไม่ต้องห่วงหรอก ระดับบนเขาไม่มาสนใจเรื่องเล็กน้อยพวกนี้หรอก” หวังเถิงตอบอย่างใจเย็น “นายท่าน ผมว่าคุณไม่ใช่คนขี้งกนะ ทำไมต้องทำกับเธอแบบนั้นด้วย?” แบล็ควิโดว์ถามอย่างอยากรู้อยากเห็น “โลกนี้มันโหดร้าย ดูไม่ยากเลยว่าคุณหนูคนนั้นมาจากตระกูลชั้นสูง เธอไม่มีประสบการณ์และพูดจาผลีผลาม ถ้าผมไม่สั่งสอนเธอสักหน่อย อนาคตเธอต้องสร้างปัญหาให้ตัวเองแน่” หวังเถิงยิ้ม “อีกอย่าง คุณไม่คิดว่าการแกล้งเธอสนุกดีเหรอ?” “นายท่าน ผมไม่รู้มาก่อนเลยว่าคุณมีงานอดิเรกแบบนี้ด้วย” ไอซ์วินด์พูดอย่างจนใจ “คุณพูดอะไรเนี่ย? ผมดูเป็นคนแบบนั้นเหรอ? ผมทำเพื่อตัวเธอเองต่างหาก” หวังเถิงถลึงตาใส่เขา ... หลังจากพักไปครึ่งชั่วโมง หวังเถิงก็ลุกขึ้นเรียกทุกคน “ได้เวลาไปต่อแล้ว” “รับทราบครับ/ค่ะ นายท่าน!” ทุกคนตอบรับ “เวลาเริ่มกระชั้นชิดแล้ว ผมไม่แน่ใจว่าเราจะไปถึงก่อนเวลาที่กำหนดหรือเปล่า” ไอซ์วินด์ขมวดคิ้ว “เราจะไปทัน” หวังเถิงตอบอย่างหนักแน่น เขาหันไปมองฝูงหมาป่าวายุรอบๆ หมาป่าวายุยืนขึ้นแล้วหอนออกมา “ขึ้นขี่ม้า—เอ่อ หมายถึงขี่หมาป่า!” หวังเถิงตะโกน เขานำเป็นคนแรกแล้วกระโดดขึ้นหลังหมาป่าวายุระดับ 6 ดาว หมาป่าวายุเหล่านี้มีความสูงครึ่งหนึ่งของมนุษย์ มันตัวใหญ่มากจนสามารถใช้เป็นพาหนะได้ อีกอย่าง พวกมันเร็วมาก เป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการทะยานผ่านป่า นักรบคนอื่นๆ ต่างตาสว่าง ด้วยความช่วยเหลือของหมาป่าเหล่านี้ พวกเขาอาจจะไปถึงเมืองทันก่อนกำหนด ไอซ์วินด์และแบล็ควิโดว์กวาดสายตามองพวกหมาป่า หมาป่าวายุระดับ 6 ดาวกำลังจ้องมองพวกเขาอย่างอาฆาต พวกเขาจึงถอยหลังหนึ่งก้าวแล้วเลือกหมาป่าวายุระดับ 5 ดาวแทน หมาป่าวายุคำรามต่ำๆ พวกมันดูไม่เต็มใจ แต่ภายใต้การกดดันของราชาหมาป่าจากหวังเถิง พวกมันก็ยังคงเชื่อฟังและไม่ขัดขืน นักรบคนอื่นๆ ยังลังเล แต่เมื่อเห็นฉากนี้ พวกเขาก็เลิกลังเลและปีนขึ้นไปบนหลังหมาป่าวายุ “ไปกันเถอะ!” หวังเถิงออกคำสั่ง หมาป่าวายุพุ่งทะยานออกไป พลังธาตุลมโอบล้อมร่างของพวกมันขณะควบตะบึงไปตามความเร็วของสายลม กลายเป็นเพียงเงาจางๆ ในท้องฟ้ายามค่ำคืน ในระยะไกล เซี่ยเสวี่ยหญ้ามองดูพวกเขาด้วยความอิจฉา ไอ้บ้านั่นมันมีลูกเล่นเหลือเชื่อซ่อนอยู่อีกเพียบ! จริงๆ แล้วเธออยากจะขอให้หวังเถิงพาพวกเธอไปด้วย แต่เธอก็ต้องล้มเลิกความคิดนี้เมื่อนึกถึงวิธีการของเขา เธอไม่มีปัญญาจ่ายเงินให้เขาอีกแล้ว ช่างเถอะ สายไปนิดหน่อยคงไม่เป็นไร “หัวหน้าครับ หมาป่าวายุตัวอื่นยังมีอีกเยอะ ทำไมไม่ขอให้พวกมันพาเราไปด้วยล่ะครับ?” ลูกน้องคนหนึ่งสะกิดจุดจี้ใจเธอ เซี่ยเสวี่ยหยา: ... “หัวหน้าครับ คุณต้องมีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้นำของพวกเขาแน่เลย ขนาดโอสถล้ำค่าพวกนั้นเขายังให้เรายืมเลย” ลูกน้องอีกคนกล่าว “นั่นสิ” “ผู้นำของพวกเขาเป็นคนจิตใจดีจริงๆ เขาช่วยเราแถมยังให้ยืมโอสถด้วย” เซี่ยเสวี่ยหยารู้สึกมุมปากกระตุก จิตใจดีกับผีน่ะสิ นั่นมันหมาป่าในคราบแกะชัดๆ! ... นอกเมืองสตาร์เมเปิล ในส่วนหนึ่งของป่า แสงรุ่งอรุณกำลังมาเยือน ท้องฟ้ากำลังมืดมิดที่สุด คงลี่และอวี่เหวินเซวียนมาถึงก่อนแล้วและรวมตัวกันที่จุดนัดหมาย “การเดินทางราบรื่นดีไหม?” หนิวลี่ถาม “ฝั่งฉันทุกอย่างเรียบร้อยดี เราไม่เจออุปสรรคอะไรเลย” คงลี่ไหวไหล่ “ฉันก็เหมือนกัน” อวี่เหวินเซวียนตอบ หนิวลี่พยักหน้า ทันทีที่เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่าง ร่างหนึ่งก็ร่อนลงมาจากท้องฟ้า หนิวลี่และคนอื่นๆ ต่างตกตะลึงเมื่อเห็นใบหน้าของบุคคลนั้น พวกเขาทำความเคารพอย่างรีบร้อนและทักทายด้วยความเคารพ “ท่านผู้บัญชาการสูงสุด!” บุคคลนั้นคือตานไท่เสวียน เธอพยักหน้าและกวาดสายตามองฝูงชน จากนั้นเธอก็ขมวดคิ้วแล้วถามว่า “หวังเถิงอยู่ที่ไหน?” “เขายังมาไม่ถึงครับ!” หนิวลี่ตอบ “เจ้าหมอนั่นมาช้าจริงๆ ไปเถลไถลที่ไหนมาอีกเนี่ย?” ตานไท่เสวียนสงสัย ทุกคนต่างพูดไม่ออก ไม่ว่าหวังเถิงจะกะล่อนแค่ไหน เขาก็คงไม่มาเล่นตลกในสถานการณ์สำคัญแบบนี้ ผู้บัญชาการสูงสุดดูจะไม่ค่อยเชื่อใจลูกศิษย์ของตัวเองเท่าไหร่นัก “หือ?” ตานไท่เสวียนอุทานเบาๆ เธอหันไปมองทางด้านซ้ายของป่า