Chapter 441 - สายฟ้าอัคนีคู่ประสาน สิ่งที่น่าเศร้าที่สุดในโลกนี้คือการที่คุณทำตัวโดดเด่นเพื่อจะจากไปอย่างเท่ๆ ก่อนที่ฝ่ายตรงข้ามจะได้เอ่ยปากพูดอะไรเสียด้วยซ้ำ นีเหวินกวง รูนมาสเตอร์หนุ่มก้มหน้าลงต่ำ เขาไม่กล้าสบตากับใครทั้งสิ้น พวกเขาต้องกำลังเยาะเย้ยเขาอยู่ในใจแน่! รูนมาสเตอร์หนุ่มคนอื่นๆ ต่างปรายตามองนีเหวินกวงด้วยความขบขัน พวกเขารู้สึกโชคดีที่ไม่ได้โพล่งอะไรออกไป ไม่อย่างนั้นคนที่ต้องอับอายขายหน้าก็คงเป็นพวกเขาเอง อันที่จริง นอกจากคนรุ่นเยาว์และอาจารย์ดงกั๋ว อาจารย์ของนีเหวินกวงที่วางแผนจะทำโทษเขาหลังจากกลับไปแล้ว บุคคลสำคัญคนอื่นๆ ก็ไม่ได้มีเวลามาสนใจเขาเลยแม้แต่น้อย ในจังหวะนี้ อาจารย์ดงกั๋วต้องการจะผ่อนคลายบรรยากาศที่น่าอึดอัด จึงกล่าวขึ้นว่า “ลูกศิษย์ของอาจารย์กอร์ลินยอดเยี่ยมจริงๆ นี่เป็นวิธีแก้ปัญหาที่แยบยลมาก” “ท่านชมเกินไปแล้ว แต่ข้าเองก็ไม่คิดว่าเขาจะนึกถึงแนวคิดนี้ได้เช่นกัน” กอร์ลินยังคงถ่อมตัว แต่ใบหน้าของเขากลับฉายแววภูมิใจอย่างปิดไม่มิด “อาคมไม้พิสุทธิ์หลอมอัคนี อาจารย์กอร์ลิน ความรู้ด้านรูนของลูกศิษย์ท่านคงลึกซึ้งน่าดู ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะหาอาคมที่เกื้อหนุนกันกับอาคมทำลายล้างสายฟ้าพันทัศน์ท่ามกลางอาคมนับล้านที่มีอยู่” อาจารย์คาร์ลส่ายหัวพลางแสดงความเห็น “เมื่อสายฟ้าฟาดลงบนต้นไม้ ต้นไม้ก็จะลุกไหม้เป็นเปลวไฟ ลูกศิษย์ของท่านนำหลักการนี้มาประยุกต์ใช้ในอาคม เขาไม่ได้ถูกตีกรอบด้วยรูปแบบภายนอกของอาคม นี่เป็นคุณสมบัติที่หายากและล้ำค่ามาก” ชาซู่กล่าวชื่นชม “นั่นสินะ ลูกศิษย์ของข้ามองเพียงรูปลักษณ์ภายนอกของอาคมแล้วคิดว่ามันไม่สามารถหลอมรวมกันได้ แต่ในความเป็นจริง อาคมไม้พิสุทธิ์หลอมอัคนีใช้พลังไม้ในสภาพแวดล้อมมาจุดฉนวนพลังไฟเพื่อเพิ่มประสิทธิภาพให้กับอาคม ดังนั้นมันจึงเชื่อมโยงกับอาคมทำลายล้างสายฟ้าพันทัศน์ได้ เราไม่ต้องกังวลเรื่องที่พวกมันจะขัดแย้งกันเลยหากเราเพิ่มรูนเสริมเข้าไปอีกเล็กน้อย” อาจารย์ดงกั๋วกล่าว “พืด!” นีเหวินกวงรู้สึกเหมือนถูกแทงใจดำอีกครั้งจนแทบจะกระอักเลือด ในที่สุดเขาก็เข้าใจว่าปัญหาคืออะไร เขาขายหน้าตัวเองจริงๆ แล้ว เขาเผยสีหน้าเสียดายออกมา ในขณะเดียวกัน เขาก็รู้สึกทึ่ง หวังเถิงคิดแผนการอันแยบยลนี้ขึ้นมาได้อย่างไร? พรสวรรค์ของเขาสูงส่งเพียงไหนกัน? ต้องบอกก่อนว่า แม้แต่เหล่าปรมาจารย์ยังนึกไม่ถึงเลยด้วยซ้ำ! ไม่มีใครสนใจเขาอีกต่อไป ชาซู่กล่าวต่อว่า “หลังจากเชื่อมโยงอาคมทั้งสองนี้เข้าด้วยกันแล้ว การทำงานของอาคมไม้พิสุทธิ์หลอมอัคนีจะไม่ได้รับผลกระทบแม้ว่าอาคมทำลายล้างสายฟ้าพันทัศน์จะล้มเหลว แต่ถ้าทั้งสองทำงานพร้อมกัน มันคงจะงดงามน่าดู” เขายิ่งพูดก็ยิ่งตื่นเต้น สีหน้าท่าทางดูมีความสุข “อาคมทั้งสองจะทำงานพร้อมกัน พลังรวมของสายฟ้าและเปลวไฟจะไม่ใช่แค่เพิ่มประสิทธิภาพเป็นสองเท่าเท่านั้น แต่ถึงตอนนั้น เราก็ไม่ต้องกังวลเรื่องการกำจัดพวกภูตมืดอีกต่อไป” ไม่ใช่แค่เขาที่รู้สึกทึ่ง แม้แต่คาร์ลและรูนมาสเตอร์คนอื่นๆ ก็ยังพบว่าแผนนี้โดดเด่นมาก รูนมาสเตอร์คนอื่นๆ ที่ไม่เคยพูดเลยก็เริ่มให้ความสนใจและถูกดึงดูดด้วยความแยบยลของวิธีแก้ปัญหานี้ พวกเขาเอ่ยปากชมไม่ขาดสายและเข้าร่วมการสนทนา เหล่านักรบแลกเปลี่ยนสายตากันก่อนจะหันไปมองหวังเถิงที่ยืนอยู่ข้างกอร์ลิน ชายหนุ่มคนนี้ดูเหมือนจะให้คำแนะนำที่สร้างสรรค์อย่างแท้จริง สายตาที่เปล่งประกายของหลี่หรงเสวี่ยจับจ้องมาที่เขา ไม่มีใครรู้ว่านางกำลังคิดอะไรอยู่ ในทางกลับกัน ตันไท่ซวนกลับไม่ได้มีความสุขเท่าไรนัก ใบหน้าของนางดูหม่นหมอง ตอนแรกนางลากหวังเถิงมาที่นี่เพื่อเชิดหน้าชูตาตนเอง แม้เขาจะทำให้คนเชิดหน้าชูตาได้จริง แต่มันกลับเป็นอาจารย์กอร์ลินต่างหาก น่าหงุดหงิดชะมัด! ในฐานะตัวเอกของเรื่อง หวังเถิงรู้สึกจนใจ เมื่อรูนมาสเตอร์เหล่านี้เริ่มถกเถียงกัน พวกเขาก็โยนเขาไว้ข้างทางเสียอย่างนั้น อย่างที่คิด พวกเขาก็แค่กลุ่มเด็กโข่งที่รักเพียงแค่อาคมเท่านั้น โชคดีที่หวังเถิงไม่ถือสา เขาไม่ได้คิดแผนการนี้เพื่อชื่อเสียง เขาก็แค่ต้องการฆ่าพวกภูตมืดให้ได้มากขึ้นเท่านั้น แน่นอนว่าถ้าเขาจะได้ชื่อเสียงเพิ่มขึ้นมาด้วย เขาก็ไม่รังเกียจหรอก ยินถงฟางไอออกมาเบาๆ อย่างช่วยไม่ได้เมื่อเห็นเหล่ารูนมาสเตอร์เริ่มออกนอกลู่นอกทางจากการถกเถียงกัน เขาถามว่า “แนวคิดนี้เป็นไปได้จริงๆ หรือ?” เหล่ารูนมาสเตอร์หยุดคุยกันทันทีและพยักหน้า “เป็นไปได้!” “ใช่แล้ว เป็นไปได้ 100%!” “ไม่มีปัญหา ข้าคิดว่าเราเริ่มลงมือได้ทันที” ... ยินถงฟางและท่านหยางต่างยินดีปรีดา พวกเขาตัดสินใจทันที “เอาล่ะ เราจะฝากเรื่องนี้ไว้กับพวกท่าน” “พวกเราจะไม่ทำให้ผิดหวังแน่นอน” รูนมาสเตอร์ตอบรับพร้อมกัน “นอกจากนี้ ข้าขอเสนอให้อาจารย์กอร์ลินเป็นผู้บัญชาการสูงสุดในการสร้างอาคมรูนนี้” อาจารย์ชาซู่เสนอ “ข้าทำไม่ได้หรอก ข้าคิดว่าเราสร้างอาคมด้วยกันดีกว่า ไม่จำเป็นต้องมีผู้บัญชาการหรอก” กอร์ลินรีบโบกมือปฏิเสธ การเป็นคนแรกในโลกแห่งรูนนั้นลำบากเสมอ กอร์ลินไม่อยากเอาตัวไปพัวพันกับเรื่องยุ่งยาก “ไม่ได้ หากไม่มีผู้บัญชาการ เราคงได้ทะเลาะกันอีก เสียเวลาเปล่าๆ” อาจารย์คาร์ลส่ายหัว เขาเข้าใจนิสัยของกอร์ลินดี กอร์ลินยิ้มแห้งๆ ดีแล้วที่เจ้ารู้ว่าตัวเองเป็นคนยังไง! ถึงเขาจะเป็นผู้บัญชาการ พวกเขาก็ยังคงทะเลาะกันอยู่ดี นี่มันเรื่องปวดหัวชัดๆ กอร์ลินไม่ต้องการเป็นตัวกลางไกล่เกลี่ย เขายังคงอยากปฏิเสธข้อเสนอนี้ แต่รูนมาสเตอร์คนอื่นๆ เริ่มทยอยกันพูดขึ้นมา “อาจารย์กอร์ลิน ได้โปรดอย่าปฏิเสธเลย พวกเรามีกันเยอะเกินไป เราต้องการใครสักคนมาสั่งการ ข้าไม่มีข้อโต้แย้งหากท่านจะเป็นผู้นำ” “นั่นสิ ข้าก็ไม่มีข้อโต้แย้งเช่นกัน” ... “ต้องรบกวนอาจารย์กอร์ลินแล้วล่ะ” ท่านหยางยิ้มและกล่าว กอร์ลินถอนหายใจ ในเมื่อท่านหยางเป็นคนเอ่ยปากขอด้วยตัวเอง เขาคงปฏิเสธไม่ได้อีกแล้ว เขาพยักหน้าอย่างตัดสินใจและกล่าวว่า “เอาล่ะ ข้าตกลง” จากนั้นเขาก็พูดติดตลกกับตัวเองว่า “ข้ากลัวว่าอายุขัยของข้าอาจจะสั้นลงหลังจากสร้างอาคมทั้งสองนี้เสร็จ!” “ฮ่าฮ่าฮ่า!” ทุกคนระเบิดเสียงหัวเราะออกมา “หลังจากจบศึกนี้ ข้าจะทูลฝ่าบาทให้จารึกความดีความชอบของท่านไว้ และข้าจะขอสมุนไพรวิญญาณยืดอายุให้ท่านนำไปปรุงเป็นโอสถด้วย” ท่านหยางหัวเราะตามไปด้วย “ข้าไม่คู่ควรกับสมุนไพรศักดิ์สิทธิ์เช่นนั้นหรอก” กอร์ลินส่ายหัว ทุกคนพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน บรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลง หลังจากนั้นงานเตรียมการอันหนักหน่วงสำหรับอาคมรูนก็ได้เริ่มต้นขึ้น จำเป็นต้องลงแรงมากขึ้นเพื่อสร้างอาคมถึงสองชุด แต่เวลาที่มีนั้นกระชั้นชิดเหลือเกิน เหล่ารูนมาสเตอร์ทั้งหมดออกจากอาคารบัญชาการกลางและเริ่มสำรวจพื้นที่เพื่อเลือกจุดติดตั้งสายล่อฟ้า ภายนอกเมืองชิงเฟิงดูเหมือนปกติสุข แต่จริงๆ แล้วมันได้เข้าสู่ภาวะเตือนภัยขั้นสูงสุดเรียบร้อยแล้ว ไม่มีใครที่น่าสงสัยสามารถเข้าเมืองได้อีกต่อไป รูนมาสเตอร์ไม่ได้ก่อความวุ่นวาย ทุกอย่างถูกดำเนินการอย่างลับๆ เพื่อป้องกันไม่ให้เป็นที่สนใจ ในที่สุดเหล่ารูนมาสเตอร์ก็เลือกจุดติดตั้งสายล่อฟ้าทั้ง 12 จุดได้สำเร็จ จากนั้นเหล่าช่างตีเหล็กก็เริ่มหลอมสายล่อฟ้าอย่างขะมักเขม้น ไม่ใช่แค่รูนมาสเตอร์ที่มา แต่ช่างตีเหล็กและนักปรุงโอสถก็มาด้วยเช่นกัน พวกเขาทั้งหมดกำลังเตรียมตัวสำหรับสงครามอย่างลับๆ หวังเถิงเดินตามกอร์ลินไปยังห้องตีเหล็กใต้ดินขนาดใหญ่ในเมืองชิงเฟิง ทันทีที่พวกเขาออกจากลิฟต์ คลื่นความร้อนก็ปะทะเข้ากับร่างกาย เสียงตีเหล็กดังกังวานกระทบแก้วหูอย่างต่อเนื่องไม่ขาดสาย